سيد محمد جواد حسيني

رمان كاش يك زن نبودم قسمت 5

رمان كاش يك زن نبودم قسمت 4

در تمام طول راه به حرفهاي اون روز خانم رحماني دبير معارفمون فكر ميكردم. و اي كاش به حرفش هيچوقت گوش نداده بودم اگر اون روز منبه حرفهاي خانم رحماني عمل نكرده بودم ايا امروز مجبور به اين كار بودم ؟ اگر قول وقرارهاي بهراد و جدي نگرفته بودم باز هم سرنوشتم الان تنها نشستن توي اتوبوس و رفتنبه تهران بود؟ چه سرنوشتي توي تقدير من نوشته شده؟ چرا من..... آخه چرا من........
هميشه از مرگ مي ترسيدم در غير اينصورت حتما خودكشي ميكردم تا مجبور نباشم براي ادامه زندگيم بار سنگين اين خفت و روي دوش بكشم و مجبور باشم هميشه توي زندگيم با يك دروغ زندگي كنم
از طرفي به اتفاقاتي كه بعد از رفتنم از خانه فكر ميكردم تمام وجودم به لرزش مي افتاد خرد شدن و شكستن پدر و مادرم جلوي خانواده فرهاد جلوي فاميل . .. خانوادم ديگه چطور ميتونستن توي اون شهر زندگي كنن؟
گاهي فكر ميكردم دوباره برگردم به شهرمون ولي ديگه همه چيز تموم شده بود ساعت 3 بعد از ظهر بود و حتما تا حالا ديگه همه از فرار من باخبر شده بودند ديگه نميتونستم كتكهاي علي و تحقيرهاي پدرم رو تحمل كنم ولي دلم براي مادرم مي سوخت/.
و بالاخره به تهران رسيدم شهري كه تا بحال نديده بودم و وقتي از كنارميدان آزادي ميگذشتيم انگار همه دردهامو فراموش كرده بودم و با يك حيرت غير قابل وصف به پنجره اتوبوس چسبيده بودم و اطراف و نگاه ميكردم هيچكس به هيچكس كاري نداشت و احساس ميكردم وارد يك شهر ازاد شدم
وقتي از اتوبوس داشتم پياده ميشدم چادرمو گذاشتم روي صندليم و پياده شدم
بعد از چند دقيقه شاگرد راننده فرياد زد : خانم خانم چادرتون يادتون رفت
من هم گفتم : ديگه بهش احتياج ندارم مال خودت بده به مادر يا خواهرت
و شاگرد راننده بهت زده به دور شدن من نگاه ميكرد
دلم مي خواست توي اين شهر كه هيچكس منو نمي شناخت طوري زندگي كنم كه دلم مي خواست . دوست داشتم اينجا درس بخونم دانشگاه برم آزاد زندگي كنم و به يك جايي برسم و برگردم شهرم و به پدرم ثابت كنم كه من باعث ننگشون نيستم و نبودم و قدردان زحماتشون بودم. ولي اينها آرزوهاي محال و دور از دسترسي بود كه من اون روز باهاشون دلخوش بودم.
با علاقه زيادي به اطرافم نگاه ميكردم شلوغي ،فرياد ، آلودگي صداي فرياد رانند هاي تاكسي رستورانهاي بزرگ و دختر و پسرهايي كه خيلي راخت بدون اينكه كسي نگاهشون كنه دست در دست كنار هم راه مي رفتن و باهم صحبت ميكردن.
حسابي جو گير شده بودم احساس ميكردم چقدر بد تيپ و ساده هستم در برابر ديگران.
به دستشويي يك پارك رفتم و روسري كه مادر فرهاد برام خريده بود بر سر كردم و براي اولين بار بدون ترس و واهمه موهامو حسابي از جلو گذاشتم بيرون و با لوازم آرايشي كه طناز براي تولدم خريده بود و هيچوقت اجازه استفاده از اونهارو نداشتم ، شروع كردم به آرايش كردن
وقتي در آينه خودمو ديدم به وجد اومدم و از قيلفه جديدم خيلي خوشم اومد احساس زيبايي عجيبي ميكردم و با خودم گفتم : بابا اي ولا داري مارال دست هر چي دختر سوسوله تهرانيه از پشت بستي
از يك راننده تاكسي پرسيدم : آقا من اينجا مسافرم مي خواستم ببينم اينجاها رستوران خوب كجا هست ؟
راننده كمي فكر كرد و گفت :چند تا رستوران عالي و شيك توي خيابون شريعتي هست اونجا ماشينهاي خطيش ايستاده . با فرياد و به زبان تركي به يك راننده ديگه چيزي گفت و هر دو باهم زدن زير خنده
راننده دومي گفت : حاج خانم بيا سوار شو من مسيرم اون طرفيه
نگاههاي راننده هاي تاكسي خيلي هوس بازانه بود و همين باعث شد خودمو كمي جكع و جور كنم و سوار تاكسي شدم .
شهر تهران شهر بينهايت شلوغي بود ترافيك در همه جا غوغا ميكرد
راننده كنار يك رستوران بسيار شيك ايستاد و گفت: خانم همينجاست بفرماييد
يك رستوران خيلي شيك بود به هر طرف چشم مينداختم دختر و پسرهاي جوان كنار هم نشسته بودند و داشتن غذا مي خوردن به تنهايي سر يك ميز نشستم و براي خودم سفارش غذاي مخصوص رستوران و دادم
خيلي از پسرها كه حتي با دختر هم آمده بودن زير زيركي نگاهم ميكردن و من معني نگاهاشونو نمي فهميدم
از بين اين پسرها جوان بسيار شيك و مودبي پشت صندوق رستوران نشسته بود كه از بدو ورود منو زير نظر داشت ، غذا كه تموم شد صورتحسابو دادم و از رستوران خارج شدم
هنوز چند قدمي بيشتر نرفته بودم كه صداي اون جوان منو در جاي خودم ميخكوب كرد
خانم خانم ميسه چند لحظه وقتتونو بگيرم؟
گفتم:بله بفرماييد
گفت :سلام من سيامك هستم مي خواستم جسارت كنم و ببينم ميشه بيشتر با شما آشنا بشم؟
قند توي دلم آب شده بود كه هنوز يك روز از آمدنم نگذشته تونستم يه پسر تهروني رو تور كنم ولي نميدونستم چطور برخورد كنم از طرفي بعد از بهراد از مردها بدم مي امد ولي با خودم فكر كردم شمارشو ميگيرم براي روز مبادا خوبه توي اين شهر غريب از طرفي پسري كه توي اين رستوران كار ميكنه حتما خيلي وضع ماليش بايد خو ب باشه
گفتم:من خيلي اينجا نميام ولي اگر دوست داريد ميتونيد شمارتونو بديد ..شايد البته شايد ،باهاتون تماس بگيزم
سيامك خيلي خوشحال شد و شماره موبايلشو نوشت روي يك تكه كاغذ و با ذوق بچه گانهاي گفت: ميشه امشب در خدمتتئن باشم ؟شما واقعا زيبا هستيد . نميشه يك لحظه چشم از شما برداشت
از تعريف سيامك به خودم باليدن ولي حرفي نزدم
پرسيد:اسمتون چيه؟
گفتم :اسمم........... اسمم كياناست .
گفت :اسمتونم مثل خودتون زيباست . الان كجا مي خوايد بريد؟
گفتم نميدونم ........شمال شهر شما كه اينقدر تعريف شيك بودنشو ميكنن كجاست ؟
با تعجب پرسيد: شهرمون ؟ مگه شما ساكن تهران نيستيد
داشتم حسابي سوتي ميدادم با دستپاچگي گفتم : اره ديگه شهرتون چون من سالهاست ايران نبودم
سيامك احساس كرده بود كه چه فرد مناسبي رو پيدا كرده خواست به سوالاتش ادامه بده كه
گفتم: بعدا باهاتون تماس ميگيرم و با هم بيشتر اشنا ميشيم حالا ميشه يه ماشين برام بگيريد من اينجا غريبم
گفت :بله حتما باعث افتخار منه اگر كار نداشتم خودم ميبردمتون شهرو بهتون نشون ميدادم ولي پدر چند روزه كه سفرن و من نميتونم رستورانو ترك كنم ، شما شهر ما جردن . ميرداماد و شهرك غرب .تجريش........ حالا كجا ميريد؟
گفتم : اره اره جردن ، شنيدم ميخوام برم بازار سرخه براي خريد اسمش يادم رفته بود
يك ماشين دربست برام گرفت و پولشم حساب كرد و من با اكراه با سيامك دست دادم و خداحافظي كرديم
در دلم ذوق كرده بودم كه چقدر زود تونستم مخ يه پسر تهروني رو بزنم ولي حالا بشينه كه بهش زنگ بزنم ولي عجب پسر لارجي بود كه كرايه تاكسي هم دربستي حساب كرد به راننده گفتم : اقا من ايران نبودم مي خوام چند تكه طلا بخرم لطفا منو جايي ببريد كه طلاهاي قشنگ و مناسبي داره بعد ميريم اون جايي كه اون اقا بهتون گفتن
و راننده به طرف تجريش رفت
واي واقعا فوق العاده بود حرم امامزاده صالح و دو سبك مدرن و قديمي در كنار هم
من محو تماشاي اطرافم شده بودم به يك طلا فروشي رفتم و تمام طلاهايي رو كه با خودم اورده بودم فروختم حدود 500 هزار تومان شد
از ديدن مغازه ها سير نميشدم مخصوصا تيپ و قيافه دخترها و پسرها برام جالب بود
بعضي از پسرها با چشمان حريصشون سر تا پاي منو بر انداز ميكردن و هر از گاهي بهم متلك مي انداختن : چه خوشگي تو .........بگو ماه در نياد وقتي تو هستي ........جيگرتو ...خوش بحال دوست پسرت و.......چه تيپ املي داري تو
برام خيلي جالب بود از شنيدن بعضيهاشون باد تو غبغبم مي انداختم و از شنيدن بعضي ديگه از شرم سرخ مي شدم
وقتي برگشتم تاكسي دربستي كه سيامك برام گرفته بود رفته بود به ناچار دوباره يك دربستي گرفتم
عقربه هاي ساعت ديگه ساعت 10 شب و نشون ميداد و در يك لحظه بخودم آمدم شب بايد كجا مي خوابيدم ؟ پدر و مادرم الان چيكار ميكننن؟
ترس عجيبي تمام وجودمو پر كرده بود كم كم مغازه ها كركره ها رو پايين ميكشيدن هرچه زودتر بايد مي رفتم به يك هتل يا مسافر خونه ،يك احساس دلتنگي عجيبي وجودمو گرفت و افسوس از اينكه كاش فرار نكرده بودم
از راننده خواهش كردم بايسته تا من از تلفن عمومي يك تماس بگيرم
دلم براي صداي گرم مادرم تنگ شده بود
بعد از چند تا زنگ علي گوشي رو برداشت با صداي گرفته و ناراحت :الو بفرماييد ...الو چرا حرف نميزني؟
مادر از اون طرف فرياد ميزد حتما ماراله بده تو رو خدا باهاش حرف بزنم و گريه وشيون ميكردو صداي پدر را ميشنيدم كه ميگفت :بگو همون گوري كه رفته بمون و ديگه برنگرده من دختري به اسم مارال ندارم اصلا گوشي رو بده ببينم كه حرف حسابش چيه؟
و من با اشك گوشي رو فورا قطع كردم و بحتل خودم زار زدم كه تا چند وقت پيش چقدر احساس خوشبختي ميكردم و حالا تنها توي اين شهر غريب چيكار بايد ميكردم؟
راننده شاهد تمام اين صحنه ها بود اينه جلو را بر روي چهره من زوم كرده بود و از اينه با چشمان حريصش منو مي پاييد
گفتم :آقا لطفا منو به يك هتل برسونيد
راننده گفت : ابجي تنهايي؟يعني تنهايي مي خواي اتاق بگيري؟
گفتم :آره ..يعني نه / همسرم امشب ميرسن
راننده گفت : كدوم هتل برم ؟
گفتم :هر هتلي كه به اينجا نزديكتره
بوي سيگار تمام فضاي ماشينو پر كرده بودو يك نوار قديمي كه صداي دلخراشي داشت
سپيده دم اومدو وقت رفتن .....حرفي نداشتيم ما براي گفتن
به يك هتل رسيديم راننده گفت :آبجي ما اينجا منتظريم شايد جا نداشته باشه
و يك لبخند بسيار زننده زد كه اون لحظه من معني لبخندشو نفهميدم
رزوشن بسيار شيكي با سلام گفت :ميتونم كمكتون كنم
گفتم :يك اتاق مي خواستم آقا
رزوشن گفت :لطفا شناسنامتون
شناسنامه رو بهش نشون دادم
كمي نگاه كرد و گفت :متاسفم خانم محترم ما از دادن اتاق به خانمهاي مجرد معذوريم
گفتم :پس من توي اين شهر غريب چيكار كنم؟
گفت :خانم من مامورم ومعذور متاسفم
با دلخوري برگشتم و سوار تاكسي شدم راننده كاملا به طرف من برگشت :چي شد ابجي ؟
گفتم :هيچي ميريم يك جاي ديگه
چندين هتل و مسافرخانه رفتيم ولي هيچكدوم حاضر نبودن به دختر مجرد اتاق بدن
كم كم روي راننده باز شد و فهميده بود كه من از خانه فرار كردم
گفت: :يه مسافر خونه اشنا سراغ دارم براتون بريم اونجا ؟
گفتم:واقعا لطف ميكنيد
راننده گفت:آبجي ميگما اگر اقاتون امشب نيان ما در خدمتيم ما غريب نوازيم . و بلند بلند خنديد
ترس از راننده كم كم تمام وجودمو پر كرده بود
گفتم : نه حتما بياد
گفت :خانم كوچولو پس چرا هيچ جا بهت اتاق ندادن؟مجردي نه؟ تو دختر فراري هستي
براي اولين بار بود كه يك صحبت ساده منو تكون داد و فهميدم از امروز جامعه منو به چه عنواني ميشناسه
فرياد زدم :نگه دار مي خوام پيده بشم
راننده سرعتشو بيشتر ميكرد :ا ابجي حالا چرا ترش مردي ؟خوب امشب اقاتون پيشتون نيست من كه نمردم . خودم آقات ميشم اصلا اگر موافق باشي صيغه ات ميكنم
اين كلمه منو به ياد خانم رحماني .. بهراد ....و اون اتفاق انداخت و تمام وجودم از نفرت پرشد
فرياد ميزدم :نگه دار عوضي كجا منو ميبري ؟
چندين بار سعي كردم در و باز كنم وخودمو پرت كنم بيرون ولي اون قفل مركزي رو زده بود
داشتيم به سرعت از شهر دور ميشديم و وارد جاده هاي تاريك اطراف شهر.
بجايي رسيديم كه بنظرم آخر دنيا بود به زور منو از ماشين بيرون اورد : بيا خوشگل من ........حيف نيست امشب و به كام خودت و من زهر ميكني ؟بيا عروسك من . خانمي من
كلاماتش طرز صحبتش همه از يك اتفاق شوم ديگه خبر ميداد : ولم كن عوضي
يك سيلي محكم به من زد كه شدت به زمين خوردم
و خيلي وقيحانه گفت :اداي دختراي نجيبو واسه من درنيار اگر نجيب بودي الان اينجا چيكار ميكردي؟
و با تمام قدرت منو هل داد صندلي عقب ماشين..................
صبح وقتي بهوش اومدم تنهاي تنها وسط جاده خاكي رها شده بودم با لباسهاي پاره يك لحظه به ياذ چمدانم و پولهايم افتاده
واي همه پولهامو و چمدانم رو راننده دزديده بود .......

رمان كاش يك زن نبودم قسمت 3

قسمت سوم

باورم نمي شد بهراد اين حرفها رو زده باشه با بغض و فرياد گفتم : تو دروغ مي گي اصلا تو از من از بچه گي هم خوشت نمي اومد و به من حسادت ميكردي . اون به من قول داده هيچوقت نميتونه اين حرفارو زده باشه
پدرم مثل اسپند روي آتيش از سر جاش پريد و يك سيلي محكم به صورتم زد طوري كه چند قدم به عقب كشيده شدم و گفت : خفه شو دختره چشم سفيد ديگه نمي خوام ببينمت تو باعث ننگ ما هستي ديگه دختري به اسم مارال ندارم تو نمي توني بفهمي چقدر براي يك پدر سخته وقتي بشينه و اين حرفارو از يك پسر نانجيب بشنوه كاش زمين دهن باز ميكرد و من و ميبرد همراه خودش كاش امشب بخوابم و فردا بيدار نشم
من و با شدت هل داد توي اتاق و در رو به روم قفل كرد.
مادر م از اون طرف شيون ميزد ولي كاري از دستش بر نمي اومد پدر اين دفعه به طرف مادر رفت و با پرخاش بسيار شروع كرد به مادرم بد وبيراه گفتن.
تا اون زمان هيچوقت نديده بودم پدر و مادرم صداشونو روي هم بلند كنند و با بي احترامي با هم صحبت كنن ولي من باعث شده بودم اين حريم شكسته بشه .
دنيا برام به آخر رسيده بود وقتي ياد حرفهاي بهراد مي افتادم به ياد قول وقرارهاش و به ياد نهايت نامردي كه در حق من كرده بود دوست داشتم آتيشش بزنم . ولي در اون شرايط چيكار ميتونستم بكنم ؟ تازه اگر مادر و پدر ميفهميدن كه دختر عزيز دردونشون چه به روز خودش اورده ديگه منو زنده نمي زاشتن.
ولي با خودم فكر ميكردم مگه كشكه من و اون با هم محرم بوديم اون حكم شوهر منو داشته نميتونه زير همه چيز بزنه.
دوست داشتم اون شب ، شب آخر زندگيم باشه و اي كاش پدرم يا علي زير شلاق اون روز منو ميكشتن اونوقت الان اوضاع و احوالم اينطوري نبود و مجبور نبودم دوريشونو تحمل كنم و به هر خفتي تن بدم.
چند روز در اتاق حبس بودم مادرم برام غذا مي اورد ولي حتي يك كلام هم با من حرف نمي زد من هم به يك نقطه خيره شده بودم و لب به غذا نميزدم مادرم هم ظرف غذا را دست نخورده ميبرد بدون اينكه اصراري داشته باشه به غذا خوردنم . انگار توي اون عالم نبودم هر شب كابوس ميديدم و به فكر يك راه حل بودم ولي تمام راه حلها به بن بست ختم ميشد.
از فرط بي غذايي ضعيف شده بودم و يك روز به خودم آمدم ديدم كه در بيمارستانم و سرم به دستم وصل هست 3 روز بيمارستان بودم ولي در اين مدت نه پدر ونه علي به ديدنم نيامدن و فقط مادر سنگ صبورم شده بود و از شب تا صبح پاي جا نماز اشك مي ريخت و دعاي توسل مي خوند .
هنوز چند روز از برگشتنم به خانه نگذشته بود كه يك روز قفل سكوت پدر شكست يك چادر سفيد به من داد و گفت : اينو سرت كن و يك كم به خودت برس امشب مهمان داريم .
مهمان اون هم با اين اوضاع و احوال .......... فكر كردم شايد يكي از اقوام براي عيادتم مي آيند
نزديك غروب مهمانها آمدند با دسته گل و شيريني ولي نه .........اي واي ........اون فرهاد بود خواستگار سابقم كه چندين بار تا بحال به خواستگاريم آمده بود و جو.ب رد شنيده بود
مادر وارد اتاقم شد و گفت : اين دفعه ديگه حق نداري بيخودي بهانه بياوري . تا اين بي آبرويي به گوش همه نرسيده بايد زودتر ازدواج كني
حالا چطور ميتونستم به خانوادم بفهمونم كه من جز با بهراد نميتونم با كسي ازدواج كنم يعني مجبور بودم ؟
و اگر مي فهميدند من چطور ميتوانستم توي روي خانوادم نگاه كنم
چادر سفيدمو سرم كردم و سيني چاي بدست وارد پذيرايي شدم
تحسين همگان بلند شد ........ واي چه عروس خوشگلي .......واي چه عروس خوش قدوبالايي ماشاالله .خدا حفظش كنه براتون . نجابت از چهرش ميباره
مادر ميگفت :شما لطف داريد كنيز شماست
فرهاد پسر يكي از دوستان پدر بود پسري نجيب كه نجابت خودش و خانوادهش شهره شهر بود دانشجوي مكانيك بود از نظر خانوادگي بسيار مومن بودن كم حرف بود و در تمام مدت خواستگاري گلهاي قالي رو نگاه ميكرد
من كه هميشه آرزوي يك همسر خوشتيپ و سروزبون دارو داشتم هيچوقت نتونسته بودم به فرهاد به عنوان يك همسر نگاه كنم براي همين هر دفعه جواب منفي داده بودم و پدرو مادرم هم بخاطر اينكه فكر ميكردند من دختر بسيار فهميده اي هستم اختيار تصميم گيري را به خودم داده بودند ولي حالا با اين شرايط نميتونستم روي حرفشون حرف بزنم .
در همون جلسه خواستگاري قرار ومدار بله برون و عقدكنان را گذاشتند و من مات و مبهوت از اينكه چه داره بر سرم مياد بودم.
پدرم ميگفت :تو باعث ننگ ما هستي ديگه نمي خوام توي اين خونه باشي و چشمم به چشمات بيفته
علي در تمام اين مدت كلامي با من صحبت نمي كرد و مادرم با نگراني و درسكوت و خلوت خودش سر نماز برام دعا ميكرد و اشك مي ريخت .
چطور مي تونستم از فكر بهراد بيرون بيام در حاليكه اينقدر ادعاي عاشقي ميكرد و از پشت به من خنجر زده بود فكر انتقام تمام ذهنم و به خودش مشغول كرده بود
چطور مي تونستم با فرهاد كنار بيام و باهاش زندگي جديدي را شروع كنم ؟و از طرفي اگر مي فهميد اون دختر نجيبي كه از من در ذهنش خودش ساخته من نيستم ، چطور مي تونستم توي چشمام نگاه كنم . اگر خانوادم ميفهميدند كه من از اعتماد اونها سوء استفاده كردم و گذاشتم يك نامرد چه بلايي بر سرم بياره اونوقت يك لحظه هم من رو زنده نميذاشتن .
تمام وجودم از عذاب وجدان پر شده بود بعد از چند هفته كه خيال پدر و مادرم راحت شد و دعواها فروكش كرد اجازه پيدا كردم كه چند ساعت به خانه دوستم برم تا يكمي روحيه ام عوض بشه .
در راه خودمو به يك تلفن عمومي رسوندم و با موبايل بهراد تماس گرفتم
مارال: الو سلام بهراد . منم مارال حالت خوبه؟
بهراد : مارال......... بجا نميارم
مارال : بهراد تو رو خدا جواب منو بده و من همه اميدم به تواه . بهراد منو دارن به زور شوهر ميدن خواهش ميكنم بيا خواستگاريم
بهراد : خوب مباركه ايشالا
مارال : بهراد تو چرا اون دروغهارو به پدر و برادرم گفتي ؟
بهراد : من .........من هيچوقت به هيچكس دروغ نگفتم و مگه دروغ گفتم كه نامه رو تو به من دادي ؟ مگه دروغ گفتم تو برام مزاحمت ايجاد ميكردي؟
مارال با اشك : آخه بهراد چرا اينقدر بي انصافي . تو خودت ميگفتي ، خانمي من ، .ما بين هم صيغه خونديم
بهراد :دست از اين بچه بازيها بردار يكم تو دنياي امروز زندگي كن ، از من به تو نصيحت راحت زندگي كن هيچي رو سخت نگير ... تازه كدوم دفتر خونه اي شاهد بوده ؟ كجا ثبت شده ؟ مي تو ني برو ثابت كن
مارال : بهراد كنيزيتو ميكنم ولي خواهش ميكنم.........
بهراد : من نه كنيز مي خوام نه زالويي مثل تو كه مي چسبه و ول كن نيست
و گوشيشو با كمال بي رحمي روي من قطع كرد.
وقتي به خونه دوستم رسيدم يك دل سير توي بغلش گريه كردم و باهاش دردودل كردم ولي روم نميشد به هيچكس بگم كه مشكل اصلي من چيه .
جند روز بيشتر به مراسم عقد كنانم نمونده بود و من مستاصل بودم كه چه راه فراري داشتم ؟ هر روز بيشتر به بن بست ميخوردم و مي دونستم اگر حقيقت و بگم هيچكس ديگه نمي خواد تو صورتم نگاه كنه مرتب به خودم ميگفتم : بچگي كردي مارال حالا هم بايد تاوانشو پس بدي
فرهاد پسر بدي نبود . اينقدر ساده بود و پاك كه تا بحال مستقيم توي چشمانم نگاه نكرده بود و منو مارال خانم صدا ميزد .
وقتي فرهادو ميديم از خودم بدم مي آمد كه چطور ميتونم با زندگي جواني به اين پاكي بازي كنم ؟
تا اينكه بالاخره تصميم نهايي مو گرفتم ....
ساعت 5 صبح از كابوسي وحشتناك بيدار شدم خواب ديدم توي يك قبري هستم كه اطرافش پر از آتشه و فرهاد بر سر و صورت من سنگ مي انداخت و پدر و مادرم مي خنديدند كه خوب شد اين دختره مرد و اين ننگ و با خودش به گور برد
وقتي از خواب پريدم با عجله به سمت كمد لباسهام رفتم و چمدتانم رو از لباسهام پر كردم كمي پول و شناسنامه و طلاهايي كه از دوران كودكي به عنوان هديه به من داده بودند رو در چمدانم ريختم .
نامه اي نوشتم و از پدر و مادرم عذر خواهي كردم و نوشتم من براي شما دختر خوبي نبودم و ميدونم از اعتمادتون سوء استفاده كردم ومن ميرم ولي وقتي بر ميگردم كه حتما پدر به من افتخار كنه و باعث ننگش نباشم.
چمدانم رابرداشتم و در سكوت از خانه خارج شدم در حاليكه اشك مي ريختم از كوچه و پس كوچه هاي شهرمون گذشتم و با تك تك خاطراتم وداع كردم.
مجبور بودم تا ساعت 8 منتظر اتوبوس به مقصد تهران بمونم ولي اطمينان داشتم كه تا اون ساعت هيچكس متوجه غيبت من نمي شه .
عقربه هاي ساعت به سرعت به ساعت 8 نزديك شدند و من با كوله باري از غم و تنهايي با اين اتوبوس داشتم پا به دنياي ناشناخته اي ميگذاشتم .

ادامه دارد........

رمان كاش يك زن نبودم قسمت 2

رمان كاش يك زن نبودم قسمت 1

رمان دختر زشت قسمت 21 (قسمت اخر)

رمان دختر زشت قسمت 20

رمان دختر زشت قسمت 19

ولي جاويد زياد به او فكر مي كرد. گاهي با خود مي انديشيد كه خوشد و شميم آنچه كه سختي و ناراحتي در اين مدت كشيده اند همه به خاطر تعلل او در بيان احساساتش نسبت به شميم بوده است.
تصميم گرفته بود صبر كند تا يك سال از فوت صنم بگذرد و اين به خاطر تنها حسي بود كه از اول نسبت به او داشت: «يك احترام ساختگي!»
اما قصد داشت فعلاً فقط همه چيز را براي شميم بگويد تا براي بار دوم ناخواسته او را از دست ندهد.
آن روز شميم، غزل را روي پاهاي خود گذاشته و تكانش مي داد تا خوابش ببرد و در همين حال ويولن جاويد را در دست گرفته و چنان با عشق نگاهش مي كرد كه گويي عكس جاويد را در آن مي بيند، غافل از اينكه جاويد ميان چارچوب در ايستاده و او را تماشا مي كند. با صداي او به خود آمد:
- مي خوام يك چيزهايي بهت نشون بدم كه خيلي از اون جالب ترند!
شميم با دستپاچگي ويولن را به ديوار تكيه داد و گفت:
- سلام! شما كِي برگشتيد؟!
- خيلي وقته!
آنگاه به طرف كمد دوران مجردي اش رفت و در آن را باز كرد. يك كارتن بسيار بزرگ را از داخل آن بيرون كشيد و نزد شميم آورد. درش را باز كرد و آنگاه صدها موشك كاغذي را مقابل چشمان شميم روي زمين ريخت.
شميم حيرت زده موشك ها را نگاه مي كرد و دهانش از تعجب باز مانده بود. جاويد با يادآوري گذشته ها لبخند تلخي زد و گفت:
- اين ها رو ... يادت مي ياد؟
شميم كه تحت تأثير خاطرات گذشته اشك در چشمانش حلقه زده بود، در پاسخ به سوال او سرش را به علامت تأييد پايين آورد و گفت:
- چطور ممكنه؟! من خودم چند بار ديدم كه شما بي تفاوت به گوشه اي پرتشون مي كرديد!
جاويد گفت:
- فقط چهار پنج تاشو! آخه اون موقع هنوز عاشقت نشده بودم ...
شميم يك دفعه سرش را بالا آورد و حيرت زده در چشمان او خيره شد. باورش نمي شد درست شنيده باشد. در خواب و خيالش هم چنين جمله اي را از جاويد نشنيده بود، چه رسد در بيداري!
به سختي بغضش را فرو داد. سرش را زير انداخت. ديگر خجالت مي كشيد او را نگاه كند. جاويد روي زمين نشسته و در حالي كه از ميان افكارش به نقطه اي دور خيره شده بود، با موشك ها بازي مي كرد.
لبخند كمرنگي بر لب نشاند و گفت:
- اين همه داستان هاي عاشقانه خوندي، اين همه فيلم هاي عاشقانه ديدي، چطور نتونستي احساسم رو بفهمي؟ چطور نتونستي احساسم رو از نگاه بخوني؟ من كه مرد بودم از همون روزهاي اول فهميدم چي تو سر تو مي گذره! اما من قبل از تو عاشق شده بودم و تو نفهميدي!
وقتي كه از اصفهان برگشتم و ديدم پاي سفره ي عقد نشستي داشتم از تعجب شاخ درمي آوردم. اينقدر از احساست نسبت به خودم مطمئن بودم كه فكرش رو هم نمي كردم با كس ديگه اي ازدواج كني! وقتي كه از اون به بعد حال و روزم عوض شد، دائم با خودم مي گفتم هر لحظه ممكنه شميم بفهمه دردم چيه! اما باز هم تو نفهميدي!
شميم كه حالا از شدت خجالت صورتش مثل لبو سرخ شده بود، آرام زمزمه كرد:
- اما صنم ...
جاويد حرف او را قطع كرد و گفت:
- عشق صنم، صوءتفاهم بزرگي بود كه مامانم خيلي جدي گرفتش. فكر مي كنم براي اثبات سوءتفاهم پيش اومده اين موشك ها اسناد خوبي باشند!
شميم از حرف او لبخند كمرنگي بر لب آورد و گفت:
- من هيچ وقت نخواستم حتي به خودم اجازه بدم كه درباره ي شما فكر كنم. از صبح تا شب هزار بار دست خودم را نيشگون مي گرفتم كه ديگه بهتون فكر نكنم. شايد بارها پيش اومد كه حدسي درباره ي احساس شما نسبت به خودم بزنم اما هيچ وقت نتونستم باور كنم، هيچ وقت ...
آهي كشيد و ادامه داد:
- من لايق شما نيستم. شما بايد با كسي مثل خودتون ازدواج كنيد. آخه چرا با من، با من كه ...
جاويد دستش را مقابل لبهاي او گرفت و گفت:
- هيس! نمي خوام در اين باره حرفي بشنوم. نه الان ... نه هيچ وقت ديگه. من همه چيز رو دربارۀ تو مي دونم، پس لازم نيست برام تكرارشون كني!
آنگاه نگاه عاشقش را بر چشمان معصوم شميم دوخت. آنقدر نگاهش داغ و پرحرارت بود كه شميم از نگاه كردن به چشمهاي او حذر مي كرد. داشت از خجالت آب مي شد. اكثر لحظات سعي مي كرد به جاي او غزل را كه حالا روي پاهايش به خواب رفته بود، نگاه كند!
باورش نمي شد. احساس مي كرد كه خواب مي بيند. نمي توانست باور كند، اين جاويد اوست كه كنار او نشسته و از عشق حرف مي زند. از گذشته ها، از حال، از آينده! گويي حرف هايش تمامي نداشتند. او مي گفت و شميم خالي مي شد. از درد، از غم، از غصه و از هر آنچه تا به آن روز عذابش مي داد.
همچون دو پرنده ي سبكبال احساس مي كردند كه ديگر هيچ غمي در سينه ندارند و سايه ي شوم تقدير پاي خود را از زندگي آنها كنار كشيده است.
جاويد با ذوق و شوق از زندگي اي كه در آينده براي او خواهد ساخت، تعريف مي كرد و او را غرق در روياهاي شيرين مي ساخت. مي گفت:
- باشكوه ترين مراسم عروسي رو برات مي گيرم. پدر يكي از دوست هام يك سالن بزرگ و خيلي قشنگ داره كه مي تونيم جشنمون رو اونجا برگزار كنيم. اركستر دعوت مي كنيم. به دوست هام مي گم بيان و بهتين آهنگ ها رو بنوازند. بهشون مي گم سنگ تموم بگذراند. بهترين جواهرات رو برات مي خرم. هر چي كه دوست داشته باشي. راستي دوست داري لباس عروست چه جوري باشه؟ دلت مي خواد مثل سيندرلا بشي؟ يا به قول خودت مثل تو فيلم ها!
آنگاه با شيطنت او را نگاه كرد و گفت:
- عروس خوشگلي مي شي ها!
اشك در چشمان شميم حلقه زد. نه به خاطر وعده هايي كه جاويد به او مي داد بلكه به خاطر آن همه عشق و مهرباني خالص او كه يك جا به دست آورده بود. چيزي كه روزگاري فقط در روياهايش مي ديد. حاضر بود در اتاقي كوچك و نمور با او زندگي كند اما جاويد را با آن همه عشق و صفا و مهرباني در كنار خود داشته باشد. آنقدر آن لحظات برايشان شيرين و دوست داشتني بود كه گذر زمان را متوجه نمي شدند. صداي گريۀ غزل آنها را به خود آورد. جاويد نگاهي به ساعتش انداخت و گفت:
- ساعت پنجه، بايد برم استوديو ...
آنگاه در حالي كه از اتاق خارج مي شد، گفت:
- فكر مي كنم بهتر باشه كه فعلاً بقيه چيزي در اين مورد ندونند.
سپس چشمكي به شميم زد و گفت:
- بين خودمون بمونه، تا وقتش برسه ...
و از اتاق خارج شد. شميم كه هنوز در ناباوري سير مي كرد، خيره به موشك ها مانده بود! غزل چهار دست و پا به طرف موشك ها رفت و خنده كنان خود را ميان آنها غوطه ور ساخت و با اداهايش شميم را هم به خنده انداخت.

رمان دختر زشت قسمت 18

- اين وظيفه ي من و صنم و هر انسان ديگه اي كه براي خوشحال كردن همديگر از هيچ كوششي دريغ نكنيم.
صنم پوزخندي زد و نگاه تحقيرآميزي به سرتاپاي شميم و قاسم انداخت. با اينكه اين نگاه او از چشم شميم دور نمانده بود، لبخندي زد و گفت:
- صنم خانم! آقا جاويد! من و قاسم واقعاً از اين لطف شما ممنون هستيم.
آنگاه نگاهش را به طرف قاسم چرخاند. انتظار داشت او هم چيزي بگويد و تشكري كند اما او هيچ نگفت.
كم كم همه رفتند و آن دو را در خانه ي جديدشان تنها گذاشتند و در پايان هم صنم و جاويد از آنها خداحافظي كردند و رفتند.
روزها و هفته ها مي رفتند و هر چه بيشتر مي گذشت، شميم و قاسم از يكديگر دورتر مي شدند. قاسم شب ها بسيار دير به خانه بازمي گشت و اين از چشم هاي حساس و كنجكاو جاويد دور نمي ماند. هميشه سيگاري بر گوشه ي لب داشت و كمتر پيش مي آمد كه حرفي بزند. يا نبود و يا اگر بود دائم در چرت به سر مي برد!
و جاويد در اين ميان به سختي خود را كنترل مي كرد تا در زندگي آن دو دخالت نكند. تا اينكه بالاخره همان طوري كه انتظارش را مي كشيد بهانه اي به دست آورد تا با آن دو در اين باره صحبت كند.
آن شب مشغول تنظيم آهنگ جديدش بود كه صداي كوبيده شدن در و پس از آن صداي جيغ شميم به گوشش خورد. فوراً از جايش برخاست و خود را به راه پله رساند. تپش قلبش تند شده بود. گوشش را تيز كرد و صداي گريه ي شميم را شنيد. ديگر نبايد سكوت مي كرد. به سرعت از پله ها بالا رفت و در حالي كه با دستش آرام در مي زد، صدا كرد:
- شميم! شميم!
شميم در حالي كه صورتش خيس از اشك بود در را باز كرد و ناتوان روز زمين زانو زد. رنگ جاويد پريده بود. خون خونش را مي خورد و در دل به قاسم ناسزا مي گفت، خم شد و پرسيد:
- شميم! چي شده؟ چرا گريه مي كني؟ حالت خوب نيست؟
شميم كه دستهايش را محكم روي شكم و پهلويش مي فشرد، گريه اش شدت گرفت و گفت:
- زير مشت و لگد له ام كرد و رفت ...
جاويد با عصبانيت گفت:
- رفت؟ اين موقع شب كجا رفت؟ ساعت دوازده شبه!
صنم از پايين پله ها مدام صدا مي زد:
- جاويد! جاويد! كجا رفتي؟
او پاسخ داد:
- اومدم بالا ... صبر كن الان برمي گردم ...
شميم خودش را كنار كشيد و گفت:
- بفرماييد تو، آقا!
جاويد وارد شد و به آشپزخانه رفت. ليوان آبي براي شميم آورد و او را به آرامش دعوت كرد. از او پرسيد:
- چرا كتكت زد؟ مي خواستي مانع رفتنش بشي؟
شميم اشكهايش را پاك كرد و با صداي بغض آلود و لرزان پاسخ داد:
- هر چي كه پول بهم داده بوديد، همه رو به زور ازم گرفت و رفت ... به خدا اگر بدونم با پولها كار ضروري و مهمي داره، حرفي ندارم همه رو بهش بدم، اما وقتي مي دونم مي خواد همه رو خرج خوشگذروني هايش بكنه، سعي مي كنم ازش پنهان كنم ... آخه آقا! من مي خوام پولهامون رو پس انداز كنم. كي مي دونه كه فردا پس فردا چه عاقبتي در انتظارمونه؟ اما اون اينقدر كتكم زد كه ديگه مجبور شدم جاي پولها رو بهش نشون بدم.
آنگاه نگاهش را دور خانه چرخاند و گفت:
- ببينيد! تمام خونه و زندگيمون رو بهم ريخته كه پولها رو پيداكنه ...
- به خاطر اينكه اين موقع شب مي خواد بره بيرون، بهش اعتراضي نكردي؟
- اين كار هر شبشه! چند بار اعتراض كردم اما وقتي ديدم بي فايده است، ديگه چيزي نگفتم.
جاويد دستهاي سرد شده اش را در هم قلاب كرده و راه مي رفت. چطور مي توانست چنين وضعيتي را تحمل كند؟ احساس مي كرد در تمام طول عمرش از هيچ كس به اندازۀ قاسم متنفر نبوده است.
نگاهش را به چهرۀ معصوم و آرام شميم دوخت. چهره اي كه روزي شيطنت و شور و شوق از آن مي باريد و حالا اين چنين آرام و ساكت شده بود. و اين جاويد بود كه روزي هزار با خود را لعنت مي كرد، چرا زودتر به او نگفت كه چقدر دوستش دارد.
مقابل او نشست و منتظر شد باز هم برايش درددل كند. شميم كه گويي تازه مشكلاتش را يك به يك به ياد مي آورد، در ميان گريه گفت:
- نمي گذاره برم اون خونه، مادرم رو ببينم. دايم به من مي گه تو لوسي بايد آدمت كنم. آخه من نمي دونم چه كار كردم كه به من مي گه لوس ... به خدا دلم براي صفورا خانوم، بيتا خانوم و مامانم يه ذره شده. اونها هم هر بار زنگ زدند كه بيان اينجا قاسم يه جوري دست به سرشون كرده.
جاويد سرش را تكان داد و گفت:
- آره! مي دونم، مامان گفته بود.
كمي فكر كرد و سپس از شميم پرسيد:
- قاسم كي برمي گرده؟
- نمي دونم!
جاويد با عصبانيت گفت:
- پس تو چي از شوهرت مي دوني؟
شميم پوزخندي زد و گفت:
- دستهاي سنگيني داره! فقط همين رو ازش مي دونم!
جاويد گفت:
- يادته يك بار بهت گفتم، يه دفعه خودت رو دست كم گرفتي سعي كن ديگه هيچ وقت خودت رو اينقدر پايين نبيني؟
شميم سرش را به علامت تأييد پايين آورد. جاويد ادامه داد:
- پس چرا حرفم رو گوش نكردي؟ باز هم خودت رو دست كم گرفتي، باز هم خودت رو كوچك كردي، آخه چرا؟ چرا مي گذاري اون كتكت بزنه؟ اون حتي حق نداره به تو توهين كنه، مگه اون كيه؟ چرا ازش مي ترسي؟ چرا اين همه وقت كوچكترين شكايتي از رفتارهاي اون به ما نكردي؟ اگر امشب من صداي جيغ تو رو نمي شنيدم چي، باز هم به اين سكوت حقيران هات ادامه مي دادي؟ تو نبايد بدوني شوهرت اين موقع شب كجا مي ره و كي برمي گرده؟ مگه تو زندگيت رو دوست نداري؟ فكر نكن اگر سكوت كني زندگيت رو حفظ كردي. بعضي وقتها اين خاموشي تو، شوهرت و زندگيت رو از دستت بيرون مياره. اگر دوستانش دوستهاي خوبي نباشند چي؟ اگر معتاد بشه، اگر به هزار جور كوفت و مرض دچار بشه چي؟ آخه آدم وقتي مشكلي داره با چهار تا بزرگتر در ميون مي گذاره، مشورت مي كنه ... گاهي وقتها آدم فكر مي كنه با شكوتش آبروداري مي كنه در حالي كه خبر نداره با اين كارش باعث به وجود آمدن آبرورزيزي هاي بزرگتري مي شه.
شميم آرام و بي صدا اشك مي ريخت و جاويد اينقدر عصبي بود كه ديگر نمي توانست صداي خود را كنترل كرده و بلند حرف نزند.
شميم ملتمسانه به او گفت:
- آقا! شما را به خدا راجع به چيزهايي كه بهتون گفتم حرفي به قاسم نزنيد.
جاويد با عصبانيت از جايش برخاست و گفت:
- شميم! من الان چي به تو گفتم؟ گفتم ازش نترس ...
- ولي آخه ...
- ولي نداره ... من اون كاري رو كه صلاح بدونم انجام ميدم.
آنگاه لحنش را آرامتر كرده و گفت:
- نگران نباش كاري نمي كنم كه زندگيت رو به خطر بياندازم.
سپس او را ترك كرد و از آنجا رفت، اما تا صبح خواب به چشمانش نيامد. همۀ حواسش به اين بود كه ببيند قاسم كي به خانه برمي گردد. فكر مشكلات شميم ذهنش را مشغول ساخته و سخت در فكر بود كه با صداي باز شدن در توجهش را جلب كرد. فوراً بلند شد، با عجله به طرف حياط رفت و مقابل قاسم ايستاد و با او صحبت كرد.
شب بعد حدود ساعت هشت بود كه قاسم به خانه آمد. شميم از اينكه او اينهمه زودتر از شبهاي گذشته به خانه برگشته خوشحال بود. لبخند كمرنگي بر لب آورد و به او سلام كرد. قاسم كه گويي از اين رو به آن رو شده بود، سلام او را پاسخ داد و گفت:
- اگر دوست داري آماده شو برو به خونۀ بيتا خانوم مادرت رو ببين.

آنچه را مي ديد باور نداشت و احساس مي كرد كه خواب مي بيند. چشمان حيرت زده اش را به او دوخت و ناباورانه گفت:
- برم مادرم رو ببينم؟1
- آره! آماده شو زودتر برو ديگه ... برو دو، سه ساعت ديگه برگرد.
- تو نميايي؟!
- نه! صنم و جاويد، پايين منتظرت هستند.
او كه خوب مي دانست همه خوشحالي امشبش را مديون جاويد است با يادآوري چهرۀ مهربان او و محبتي كه در حقش كرده بود، دلش براي او پر كسيد.
به سرعت آماده شد و نزد آنها رفت. جاويد را ديد كه كنار در خروجي ايستاده و انتظار صنم و او را مي كشد. او كه با ديدن چهرۀ شاد شميم، خوشحال و راضي به نظر مي رسيد سلام او را پاسخ گفت و بدون اينكه به شميم اجازۀ كنجكاوي بدهد چند بار پشت سر هم صنم را صدا زد.
سپس هر سه همراه يكديگر براي صرف شام به خانه بيتا رفتند. وقتي وارد خانه شدند محترم كه بسيار دلتنگ دختر يكدانه اش شده بود با خوشحالي به استقبالشان آمد. دخترش را در آغوش فشرد و برعكس شب عروسي شميم كه به سختي مانع ريزش اشكهاي خود مي شد اين بار نتوانست آنها را مهار كند. اينقدر از دوري دخترش در اين چند ماه دلگير شده بود كه قادر نبود احساسات خود را كنترل كند.
شميم هم دلش نمي آمد از آغوش مادرش جدا شود. جاويد لبخند رضايت مندانه اي بر لب نشانده و آن دو را نظاره مي كرد.
بيتا و صفورا هم جلو آمدند و به آنها خوش آمد گفتند. سپس ساعتي را در كنار يكديگر گذراندند. آن لحظات بهترين لحظاتي بود كه در طول اين چند ماه براي شميم پيش آمدند.
آخر شب بود كه به خانه برگشتند و هنوز دقايقي نگذشته بود كه باز صداي گريۀ شميم و فريادهاي قاسم توجهشان را جلب كرد و اين بار صنم در جريان مشاجرۀ آن دو قرار گرفت.
صنم و جاويد هر دو نگران و تعجب زده يكديگر را نگاه مي كردند و در فكر مانده بودند كه بايد چه عكس العملي نشان دهند.
صداي شميم را شنيدند كه گريه كنان از پشت در آنها را صدا مي زد و با مشت به در مي كوبيد. جاويد هراسان به طرف در دويد. آن را باز كرد و شميم را با گونه اي كبود و ورم كرده و لبهايي خون آلود ديد.
صنم به طرف او آمد و با ديدنش در آن وضعيت به داخل دعوتش كرد. جاويد كه تا آن لحظه مات و مبهوت شميم را نگاه مي كرد ناخودآگاه اشك در چشمانش جمع شد. رگهاي گردنش متورم شده بود. نفهميد چطور خود را به بالاي پله ها رساند و وارده خانۀ آنها شد.
با او دست به يقه شد و آنچه كه ناسزا مي توانست نثارش كرد. از پشت، زيرپوش زرد شده و كهنۀ او را گرفته و با زور به طرف پايين پله ها هدايتش كرد و وقتي به خود آمد كه او را از خانه بيرون انداخته بود.
هنگامي كه وارد ساختمان شد كه شميم گريه كنان داشت براي صنم تعريف مي كرد كه چه ديده است: وقتي كه جلوي در خونه مون رسيدم بويي رو احساس كردم. البته قبلاً زياد حس مي كردم كه قاسم يك چنين بويي مي دهد ولي نه به اين شدت ...
به محض اينكه در رو باز كردم و وارد شدم، قاسم با عصبانيت به طرفم حمله ور شد و سرم فرياد كشيد. تا جايي كه مي توانست فحشم داد. مي گفت چرا اين قدر زود برگشتي مگه نمي خواستي ننه ات رو ببيني! يك دفعه ديدم دو سه زن و مرد غريبه از توي اتاقها بيرون اومدند و جلوي چشم من فرار كردند. به طرف اتاق رفتم و ديدم كه ...
گريه مجالش نداد حرفش را ادامه دهد، جاويد تقريباً مطمئن پرسيد:
- معتاده؟
و شميم سرش را به علامت تأييد تكان داد.
جاويد كه حال و روز خوبي نداشت، مقابل در ورودي نشسته و سرش را ميان دستانش گرفته بود. صنم تعجب زده از اين همه احساس مسئوليت او، نگاهش مي كرد!
فرداي آن روز محترم با شنيدن اين خبر، گريه كنان به ديدار دخترش آمد و در حالي كه مدام روي دست خود مي زد، از ناراحتي پيش آمده نزد خدا شكايت مي كرد. ايوب مي گفت:
- به خدا قسم ترك مي كنه.
اما بيتا معتقد بود مشكل قاسم فقط اعتياد نيست، كارهاي ديگري كه كرده است حتي اگر اصلاح شدني باشند، قابل بخشش نيستند.
جاويد و بيتا و محمدسام دور هم نشستند و در اين مورد تصميماتي گرفتند. وكيل خوب و حاذقي را به دنبال كارهاي او فرستادند. دو ماه بعد قاسم به دادگاه احضار شد و چندي بعد شميم و قاسم از يكديگر جدا شدند.
جاويد احساس مي كرد بار سنگيني را از روي سينه اش برداشته اند و اين روزها با رفتن قاسم او راحت تر نفس مي كشيد.
اما خبر يك اتفاق تازه باعث شد تا او باز هم مجبور شود بر عشق خود سرپوش گذاشته و سكوت كند.
صنم سه ماهه باردار بود و از خوشحالي در پوست خود نمي گنجيد و جاويد فقط مات و مبهوت او را نگاه مي كرد!
شميم پس از جدايي از قاسم نزد مادرش بازگشته بود و در خانه ي بيتا زندگي مي كرد. آن روز محترم با شادي به طرف او آمد و گفت:
- شميم! شميم! صنم حامله است ...
گويي كه با اين خبر پتكي بر سر او فرود آورد. با اينكه از همان اول تا به آن روز خوب مي دانست، جاويد هيچ تعلقي به او ندارد، نمي توانست اين احساسات دور از منطقش را كنترل كند.
ناخواسته بغضي در گلويش نشست و بي اراده قطراتي بر روي گونه اش روان مي گشت و او نمي دانست كه چطور مي تواند بي تفاوت باشد!
محترم خنديد و گفت:
- وا! چرا گريه مي كني؟ لابد اشك شوقه!
و شميم براي قانع كردن مادرش مجبور شد كه بگويد:
- آره! اشك شوقه!
صفورا اينقدر خوشحال بود كه حال و روزش بهتر از هميشه به نظر مي رسيد. تا آن لحظه و قبل از شنيدن اين خبر روزي هزار بار آرزوي مرگ و رهايي از درد پيري مي كرد اما آن روز از خداوند عمر بيشتري را طلب كرد تا بتواند نتيجه اش را ببيند و دائم زير لب در خيال خود با سهراب حرف مي زد و جاي او را خالي مي كرد.
بيتا هم ناباورانه پسرش را طوري نگاه مي كرد كه گويي تا به حال او را نديده و اكنون از ديدنش سير نمي شود. باورش نمي شد كه پسرش به زودي پدر وخودش مادربزرگ مي شود!
از حالا دلش براي نوه اش ضعف مي رفت و آرزو مي كرد هرچه زودتر از راه برسد تا در آغوشش گرفته و با او بازي كند.
ساره هم بيش از پيش به خانه ي دخترش آمده و تا جايي كه مي توانست از او پذيرايي مي كرد. شش ماه ديگر گذشت و دختر زشت ديگري قدم به دنياي صورت پرستان نهاد و حالا اين صنم بود كه بايد شوخي هاي تلخ مردم را تحمل كرده و لبخند مصنوعي بر لب مي نشاند.
نامش را غزل گذاشتند. بيتا كه با ديدن او گويي خود را در آيينه مي بيند، در آغوش گرفتش، صورتش را نزديك گوش او برد و آهسته گفت:
- اي بي سليقه! مامان و باباي به اين خوشگلي داري، رفتي خودت رو شكل من كردي؟! آخه آدم اينقدر شبيه مادربزرگش مي شه؟!
صفورا نزديك او آمد و گفت:
- وا! بيتا! چي در گوش بچه مي گي؟!
بيتا خنديد و گفت:
- هيچي!
صفورا غزل را از دست بيتا گرفت و در آغوش خود قرارش داد. آنگاه زير لب گفت:
- سهراب! اي كاش بودي و نتيجه ات رو مي ديدي! اي كاش در كنار من بودي و نتيجه ي عملمون كه همواره وجود دختري زشت در نسلمونه رو مي ديدي!

رمان دختر زشت قسمت 17