سيد محمد جواد حسيني

سرش را به طرف پنجره چرخاند و قاسم را همچنان مشغول با غياني ديد. صورت لاغر عبوسش را در پس كلاه حصيري اش پنهان كرده و سيگار پشت سيگار آتش مي زد.
جاويد هم نگاهش را به طرف او گرداند و زمزمه كرد:
- چقدر سيگار مي شه!
شميم با صداي بغض آلودش پاسخ داد:
- اره، خيلي زياد!
- از اول مي دونستي سيگاريه؟
- بله!
- پس چرا قبول كردي؟
شميم كه با شنيد اين سوال او گويي از خواب پريده است، چشمان درشتش را به طرف او چرخاند و پرسيد:
- چي رو؟
- ازدواج كردن با او رو....
شميم كه از سوال او كمي جا خورده بود، پس مكثي كوتاه گفت:
- خب، خب راستش...راستش...من فكر كردم....
جاويد حرفش را قطع كرد و در حالي كه كمي عصبي به نظر مي رسيد، گفت:
- نمي شد يك كم صبر كنيد تا من بيام؟ چرا اينقدر با عجله؟ مگه دنبالتون كرده بودند؟
اشك از چشمان شميم سرازير شد. جاويد ان روز نمي دانست چرا نمي تواند خود را كنترل كند و شكايت هايش را بر زبان نياورد. گويي همه اين حرفا در اين مدت در دلش جمع شده و حالا سرباز كرده بودند. شايد هم علتش اين بود كه طبق انتظار نتوانسته بود ارتباط خوبي با صنم برقرار و از ان جهت هم در فشار روحي سختي قرار گرفته و تحملش تمام شده بود. از رفتار خود با او پشيمان شده صدايش را آرام تر كرد و گفت:
- معذرت مي خوام. قصد ندارم دلسردت كنم. فقط...فقط... مي خواستم بگم ديگه هيچ وقت اينقدر خودت را دست پايين نگير...
اين را گفت و با عجله از اشپزخانه خارج شد. حرف هايش شميم را پاك گيج كرده بود. او با اين حرفها مي خواست چه چيزي را ثابت كند؟ چرا حالا؟ حالا كه شش ماه از ازدواج او با قاسم مي گذشت، جاويد بايد اي حرفها ار مي زد؟ چرا اينقدر گزده با او حرف زد؟ مگر گناه او چه بود؟ و همه اينها سوالاتي بودند بي پاسخ كه ذهن خود جاويد را هم آشفته ساخته بودند اما او هم متعجب از حرفهايي كه به شميم زده بود به دنبال جوابي قانع كننده براي اين رفتار خود مي گشت. خيلي زود خداحافظي كرد و رفت. حال خود را نمي فهميد.
نسيم داغ خرداد ماه بر تن او مي وزيد و حرارتش را مي افزود. حوصله برگشتن به خانه خود را نداشت. دلش نمي خواست با اين حال رو روز مورد تهاجم گله و شكايت هايم صنم قرار بگيرد. مي دانست وضعيت اگر اينطور پيس رود دعوايشان بالا خواهد گرفت و مشكلات زندگي شان بر سر زبان ها خواهد افتاد، چيزي كه او از ان بيزار بود.
به محل كارش رفت و در ان كمي ذهن خود را از مسائل پيش آمده پاك ساخت. ان گاه سعي كرد كمي ارامش خود را به دست آورده و با خلق و خويي آرام تر از قبل به خانه برگردد. در حالي كه به خود قول داده بود كم تر با صنم به بحث و مجادله بپردازد.
شب بعد باز جاويد به خانه مادرش رفت. البته اين بار به همراه صنم راهي ان جا شد. پدر و مادر قاسم هم آمده بودند. جاويد با انها صحبت مي كرد و محترم و بيتا هم گاهي خود را در بحث شركت مي دادند اما صنم و صفورا و شميم بيشتر فقط نظاره گر مباحثه ي انها بودند. صحبتهاي ان شب انها ساعتي به طول انجاميد و در پايان قرار شد كه دو هفته ي ديگر شميم به همراه قاسم قدم به خانه جاويد گذاشته و زندگي مشترك خود را با همسرش در انجا آغاز كند.
آن شب وقتي جاويد و صنم به خانه برگشتند. باز هم بر سر موضوعي بحث شان بالا گرفت. صنم در حالي كه لباس هايش را به حالباسي آويزان مي كرد، با خوشحالي رو به جاويد كرد گفت:
- مي دوني جاويد، خيلي خوشحالم....به زودي من هم مي تونم خدمتكاري رو در اختيار داشته باشم كه كارهام رو برام انجام بده!
جاويد روي كاناپه دراز كشيد و گفت:
- جدي؟! حالا اين خدمتكار كي هست؟ از كجا پيداش كردي؟
صنم تعجب زده و با لحني اعتراض آميز گفت:
- جاويد!
- بله؟
- شميم رو مي گم ديگه!
ابروانش درهم گره خورد. به حالت نشسته درآمد و با عصبانيت گفت:
- شميم؟
- آره ديگه!
- پس بگو چرا از من خوساتي بهشون پيشنهاد بدم كه بيان اينجا زندگي كنن.
صنم كه زا لحن حرف زدن جاويد رنجيده بود، با عصبانيت گفت:
- خب آره ديگه، پس چي خيال كردي؟ لابد فكر كردي دلم براش سوخته!
جاويد صدايش را بلند كرد و گفت:
- نه! چنين فكري نكردم. اون احتياجي به دلسوزي تو نداره. مي دوني چه فكرم كردي؟ فكر كردم تو ديگه دست از اين غرور مسخره ات برداشتي.
صنم فرياد كشيد:
- تو به خاطر اون كلفت.... سر من داد مي كشي و بهم توهين مي كني؟
از اين كه صنم به شميم ناسزا گفته بود عصبي شده بود. اما با يادآوري قول و قراري كه ديروز با خودش گذاشته بود، علي رغم عصبانيت فراوانش در برابر توهين او سكوت كرد.
صنم ادامه داد:
- چيه؟ چرا ساكت شدي؟ جواب منو بده....براي چي تو بايد طرفداري اونو بكني.
جاويد هيچ نگفت و به طرف اتاق فرت. صنم به دنبال او راه افتاد و گفت:
- كجا مي ري؟ دارم با تو حرف مي زنم.
جاويد به طرف او برگشت و با كلافگي گفت:
- صنم! بسه....حوصله ندارم....
اما او كه همچون هميشه دست بردار نبود گفت:
- حوصله نداري؟ به من كه مي رسي حوصله نداري؟ چطور اونجا كه بوديم حوصله داشتي به خاطر شميم دو ساعت حرف بزني؟
جاويد چشمانش را روي هم فشرد و سعي كرد خونسردي خود را حفظ كند. در همين حال به او گفت:
- صنم! اگر واقعا شميم همون چيزيه كه تو گفتي....نيازي نيست انقدر بهش حساس باشي!
آنگاه وارد اتاق شد. لحظه اي بعد دوباره نگاهش را به طرف صنم چرخاند و گفت:
- در ضمن...اون شوهر داره...نمي خواد نگران باشي!
صنم كمي فكر كرد و انگاه گفت:
- پس اگه قراره كه ديگه كار نكنه، نمي خوام بيان اينجا!
- ديگه ديره! اونا دو هفته ديگه اثاث مي يارن!
- خب بهشون بگو نيارن!
- نمي شه.
صنم كلافه روي صندلي نشست و سرش را روي ميز آرايش گذاشت. جاويد وقتي او را اينگونه ديد، براي اينكه كمي از ناراحتي اش بكاهد گفت:
- بهترين خدمتكارها رو برات مي يارم.
- نمي خوام!
- يعني چي؟
- من فقط شميم رو مي خواستم.
جاويد زير لب زمزمه كرد:
- منم همين طور!
صنم پرسيد:
- چي گفتي؟!
جاويد به خود آمد و گفت:
- هيچي!
صنم ادامه داد:
- مگه خودت هميشه از شميم تعريف نمي كردي؟ مگه تو نمي گفتي اون دختر خوب و پاكيه؟ مگه نمي فگتي خيلي مودبه؟ مگه نمي گفتي خيلي خانومه؟ خب پس اگر اينطوره من مي خوام فقط خودش خدمتكار من باشه. چون ما اون رو مي شناسيم و بهش اعتماد داريم. مورد خوبيه!
جاويد كه با اين حرف هاي صنم باز به ياد شميم افتاده بود به طرف پنجره برگشت. بغضش را فرو داد و سعي كرد ذهن خود را به افكار ديگري معطوف سازد.
صنم گفت:
- جاويد؟ مي شنوي چي مي گم؟
جاويد به علامت تاييد سرش را تكان داد. صنم پرسيد:
- پس قبول كردي كه شميم وقتي ميام اينجا كار كنه؟
- نه!
صنم با اعراض گفت:
- جاويد!
- بسه ديگه، ادامه نده.....
آنگاه روي تخت دراز كشيد و ملحفه را روي صورتش كشيد . صنم دوباره سرش را روي ميز گذاشت و به فكر فرو رفت. از اين همه يكدندگي جاويد درباره اين مساله تعجب مي كرد.
اما نمي توانست هيچ حدسي در اين مورد بزند. حتي فكرش را هم نمي كرد كه موضوع از چه قرار باشد!
اين بود كه در پايان همه افكار بي حاصلش شانه هايش را بالا انداخت و آماده خواب شد.