سيد محمد جواد حسيني

رمان بسيار زيباي گمشده در غبار فصل چهارم

ريحانه گريه كنان پاسخ داد: - پدر من كاري نكردم كه مستحق سرزنش باشم. - ديگه مي خواستي چيكار كني؟ كاش بودي و مي ديدي مردم پشت سرت چيا مي گن! باباي منيژه يه عده رو دنبال خودش راه انداخته بود. توپش اونقدر پر بود كه من نزديك بود سكته كنم. مي گفت مي رم از دست دخترت شكايت كنم. خانم خردمند با عصبانيت گفت: - غلط كرده . مگه ريحانه چيكار كرده؟ - مي گفت دختر تو يا جادوگره و يا اين كه تو توطئه قتل پسرم دست داشته! هر چي بهش گفتم باباجون دختر من خواب نما شده، مي گفت من اين حرفا سرم نمي شه بايد بره پاسگاه و اينو ثابت كنه. مي گفت اصلا مرگ پسر من عمدي بوده نه يه اتفاق! مي گفت حتما يه عده مي خواستن پسرمو از بين ببرن لابد دختر تو هم در جريان بوده، خلاصه كلي منو تهديد مرد و بعد گذاشت و رفت! خردمند بار ديگر به قدم زدن مي پردازد و اضافه مي كند: - هنوز لرز از تنم بيرون نرفته بود كه خانم نعمتي و فك و فاميلاش ريختن سرم. مي گفتن سق دخترت سياهه! مي گفتن اون شومه! ازشون پرسيدم جريان چيه؟ گفتن تو به اونا گفته بودي بچه ممكنه بميره، اونا مي گفتن بچه بچه از روي تاب پرت شده پايين، خوشبختانه نمرده ولي دستش شكسته و گچ گرفتن. مي خواستن بريزن اينجا به خدمتت برسن اما من بيچاره كلي قربون صدقه شون رفتم تا راهشونو كشيدن و رفتن. خدا مي دونه فردا و پس فردا چه افرادي رو مي خواي بفرستي سراغمون! اخه دختر تو سرِ پيازي؟ ته پيازي؟ به تو چه مربوط كه سر مردم چي مي ياد؟ حالا برو درستش كن. به مردم چي مي خواي بگي؟ راضيه به شدت ناراحت است و مادر ضمن تكان دادن سر خود به ارامي اشك مي ريزد. ريحانه اشكهايش را پاك كرده و عاجزانه مي نالد. - من فقط بهشون هشدار دادم پدر فقط همين. - تو حق نداري تو زندگي مردم دخالت كني. مي فهمي؟ حق نداري. ريحانه بلند مي شود و با گريه اتاق را ترك مي كند. سكوت سنگيني بر اتاق حاكم مي شود. پس از لختي، راضيه به حرف امده و مي گويد: - پدر شما نبايد با ريحانه تندي كنين. اون تحت تاثير يه نداي باطني ناشناخته، واقعيتهايي رو مي بينه كه كسي قادر به ديدنش نيست. - من كاري به اين حرفا ندارم. مي بينه؟ خب ببينه ولي حق نداره و نبايد موضوع رو با مردم مطرح كنه. شماها چرا نمي خواين بفهمين؟ مردم هزار جور حرف برامون درمي يارن. براي يه مشت ادم خرافاتي از نداي دروني حرف زدن بي معنيه. راضيه برمي خيزد كه به اتاقش برود. پدر انگشتش را به نشانه تهديد تكان مي دهد و مي گويد: - برو بهش بگو اگه دست از اين مسخره بازي برنداره مجبور مي شم تو خونه حبسش كنم. اون وقت كنكور بي كنكور . فهميدي؟ راضيه با ناراحتي اتاق را ترك مي كند. خردمند كه كف بر لب اورده بود. كنجي مي نشيند و با دستمال عرق پيشاني اش را پاك مي كند و به فكر فرو مي رود. همسرش پس از سكوتي طولاني مي گويد: - من تو رو درك مي كنم و بهت حق مي دم. اما فكر نمي كني كمي زياده روي كردي؟ - هر كس ديگه اي جاي من بود خودشو به اتيش مي كشيد. نمي دوني امروز چقدر جلوي مردم خار و خفيف شدم. صد دفعه بيشتر به خودم لعنت فرستادم كه چرا چند سال پيش از اين ده نرفتم. با اين چند كلاس سوادي كه داشتم مي تونستم دستمو به جايي بند كنم. اينجا موندگار شدم كه خودم و زن و بچه مو مضحكه دست اين ادما كنم. - مشكل ما مهاجرت نيست خردمند، ريحانه بايد معالجه بشه. - تو فكر مي كني اون مريضه؟ - مريضه نه به اون شكلي كه رايجه. مي دوني منم با اين ته سوادم بالاخره چهارتا كتاب خوندم و چند تا مطلب پزشكي از راديو و تلويزيون شنيدم، به نظرم روان ريحانه بايد درمون بشه، مي فهمي چي مي خوام بگم؟ خردمند سرش را به نشانه تاييد تكان مي دهد. در همان زمان راضيه و ريحانه در اتاق خود روي لبه تخت نشسته اند. ريحانه سرش را به شانه راضيه نهاده و هق هق گريه مي كند. راضيه يه تابلويي كه بر روي ديوار نصب است مي نگرد و به ارامي اشك مي ريزد.... در روزهاي اتي ريحانه به هر جايي كه پا مي گذارد عده اي او را با انگشت به يك ديگر نشان مي دهند. بعضي ها لبخند تمسخر بر لب دارند. بعضي ها با انزجار و اكراه از وي كناره مي گيرند. يك روز كه ريحانه پياده به سمت رودخانه مي رسد تني چند از دختران روستا كنار رودخانه مشغول گفت و گو هستند. منيژه هم در ميانشان ديده مي شود. به مجرد اينكه ريحانه به انها نزديك مي شود، منيژه نگاه زهر اگيني به او مي اندازد و تكه سنگي را از زمين برمي دارد. ريحانه تبسم كنان به او نزديك مي شود اما دست منيژه ناگهان بلند مي شود و سنگ را به طرف او پرت مي كند. سنگ، پيشاني ريحانه را مي شكافد و خون از ان بيرون مي زند. ريحانه همان طور كه دست به پيشاني دارد با تضرع مي گويد: - خواهش مي كنم منيژه بذار برات توضيح بدم. دخترها همگي يك صدا به ريحانه مي خندند و منيژه خطاب به انها مي گويد: - بچه ها اجازه ندين اين دختره جادوگر به شماها نزديك بشه. ازش دوري كنين و گرنه همه تون به لعن و نفرين شيطان گرفتار مي شين. دخترها به تبعيت از منيژه مشتي خاك برمي دارن و بر سر و روي ريحانه مي پاشند. ريحانه با ناچاري با سر و روي خونين و خاكي از انجا مي گريزد و افتان و خيزان به خانه مي رود. مادر با ديدن صورت خونين او بر سر خود مي كوبد. پدر كه چاي مي نوشد، استكان را زمين نهاده و با نگراني از جا مي جهد و به ريحانه كمك مي كند تا بنشيند. ريحانه مي نشيند و با خونسردي خطاب به مادر كه پريشان است مي گويد: - چيز مهمي نيست مادر نترسين. چند لحظه بعد مادر زخم هاي صورت و پيشاني اش را شستشو داده و پانسمان مي كند. پدر پشت به انها رو به پنجره مي ايستد و با خشم سبيلهايش را مي جويد و مشت هايش را به هم مي كوبد. راضيه كنار مادر مي نشيند و در سكوت انها را مي نگرد. ريحانه سعي دارد درد ناشي از زخم ها را از او پنهان كند.به اختصار جريان را شرح مي دهد. پدر مي گويد: - ديگه نمي شه اين وضع را تحمل كرد. بايد يه فكري كرد. كسي پاسخش را نمي هد. خانم خردمند فقط نگاهش مي كند. او مي افزايد: - بايد ريحانه را از اينجا دور كنيم. ممكنه بلايي سرش بيارن. حتي ممكنه.... خردمند از گفتن باز مي ايستد و به جانب زنش برمي گردد تا بداند او معني حرفايش را فهميده يا نه. خانم خردمند لبش را چنان به دندان مي گزد كه خردمند از ادامه بحث خودداري مي كند. مادر مي پرسد: - مي گي چيكار كنيم؟ - مي برمش تهران. شايد خودمونم بعد از يه مدتي از اينجا رفتيم. ديگه نمي تونم سرمو جلو مردم بلند كنم. مردم ديگه مي ترسن بهم كار بدن. در عوض اين دو سه هفته مغازه ام خالي شده. از گوشه و كنار شنيدم كه مي گن ما جنّي شديم. راضيه اب دهانش را فرو داده و با ناراحتي مي گويد: - مردم غلط مي كنن، شما نبايد ضعف نشون بدي بابا، ادم كه با اين مزخرفات ميدون رو خالي نمي كنه. - مي گي چيكار كنم دخترم؟ اسلحه دستم بگيرم برم باهاشون بجنگم؟ من بيشتر از هر چيزي نگران سلامتي شما هستم. نگاه كن ببين چه به روز خواهرت اوردن؟ مي ترسم سر تو و مادرت هم عين همين بلا رو بيارن. خانم خردمند كه چشم به سقف دارد، سرش را با تحسر حركت مي دهد و مي گويد: - من يكي كه جرات نمي كنم پامو از در بذارم بيرون. تا چشمشون به من مي افته يا در گوشي پچ پچ مي كنن، يا منو مي كشن زير سوال كه چه بلايي سر ريحانه اومده؟ يكي مي گه بي وقتي شده، يكي مي گه ببرش پيش دعانويس، اون يكي مي گه اگه شوهرش بدي حتما خوب مي شه. يكي مي گه بايد حجامت بشه تا بخاراي سرش بياد بيرون. راضيه اعتراض كنان مي گويد: - چه مزخرفاتي! حجامت چه ربطي به بخار سر داره. خدايا اين مردم كي مي خوان عاقل بشن؟ چه وقت مي خوان بفهمن؟! ريحانه ناله كنان مي گويد: - همش تقصير منه، از همه تون معذرت مي خوام كه شماها رو تو دردسر انداختم. حق با باباست. من بايد از اينجا برم. اونا با شماها كاري ندارن، وقتي من از اينجا دور بشم قضيه كم كم فراموش مي شه. اصلا مي تونين به همه بگين كه من ديوونه شدم و منو بردين تيمارستان. خانم خردمند گوشه لبش را چنگ مي زند و مي گويد: - خدا اون روز رو نياره مادر جون اين حرفا چيه مي زني؟ خردمند وسط كلمه نيمه تاسش را مي خاراند و مي گويد: - عر مي رم مخابرات يه زنگي به نادر مي زنم و بهش مي گم ما داريم مي يايم. فردا صبح با ريحانه حركت مي كنم. صبح كله سحر مي ريم كه چشممون به اينا نيفته تا بازمز ليچار بارمون كنن. خانم شما هم همين امشب وسايل ريحانه رو جمع و جور كن كه صبح معطل نشيم. خانم خردمند سرش را به علامت تصديق تكان مي دهد. ريحانه به راضيه مي نگرد. همگي پريشان و نگرانند و به اينده مي انديشند. همان شب خانم خردمند پس از شام به اتاق دخترها مي رود. ريحانه وسايلش را كنار مي گذارد و مادر انها را با دقت مرتب مي كند و درون چمدان جاي مي دهد. وسايل ريحانه شامل چمداني لباس و ساكي پر از كتاب و جزوه و دفتر است. راضيه روي صندلي پشت ميز مي نشيند و با اندوه به اين منظره مي نگرد. خانم خردمند مي گويد: - ريحانه جون هفته اي يه بار مي رم مخابرات و بهت زنگ مي زنم. هر وقت فرصتي داشتي برامون نامه بده تا از حالت باخبر بشيم. ريحانه سر تكان مي دهد. مادر بغض در گلو دارد و صدايش مي لرزد. راضيه مي گويد: - به محض اينكه تو كنكور قبول شدي خبرش رو بهمون بده. من واست نذر كردم كه قبول بشي. غصه نخور. ريحانه عليرغم فشار عصبي لبخندي مي زند و مي گويد: - نگران نباشين. پيش نادر و فرح هيچ وقت به ادم بد نمي گذره. منم سعي مي كنم هفته اي يه بار براتون نامه بدم. مگه مي خوام برم ابرقو كه همه تون ماتم گرفتين؟ خانم خردمند با پشت دست اشكش را پاك مي كند و مي گويد: - دلم مي خواد حسابي از خودت مواظبت كني. هر وقت پولي چيزي خواستي تو نامه برام بنويس. هنوز هيچي نشده از دل شوره و نگراني دارم پس مي افتم. - خودتو ناراحت نكن مادر بهت قول مي دم اونجا بيشتر بهم خوش بگذره. - خدا كنه. خانم خردمند بعد از بكار بردن اين كلمات به كار خود مشغول شد. راضيه به روزهاي اتي مي انديشد كه بايد دور از خواهر بايد اوقات خود را بگذراند. صبح روز بعد اتوبوس جاده هاي سرسبز شمال را طي مي كند. ريحانه و پدرش در صندلي تعيين شده نشسته اند. پدر سرش را به صندلي تكيه داده و به خواب رفته است. ريحانه از شيشه غبار گرفته اتوبوس جاده را مي نگرد و در فكر است. براي اينكه افكار پريش را از خود دور كند، سعي مي كند ديگر به گذشته ها نيانديشد. چشمانش را مي بندد و در حال چرت زدن به خواب عميقي فرو مي رود. وقتي چشم مي گشايد كه ميدان شهياد( ازادي فعلي) از دور ديده مي شود. هنگامي كه اتوبوس به ميدان مي رسد، راننده توقف مي كند، او و پدرش به اتفاق چند تني از مسافران همان جا پياده مي شوند.خردمند ساك ها را از كمك راننده تحويل مي گيرد و اتوبوس حركت مي كند. آنها در گوشه اي به انتظار مي ايستند. چند دقيقه بعد يك تاكسي از راه مي رسد و انها پس از گفتن مسير و چك و چانه زدن با راننده سرانجام سوار مي شوند. تاكسي چند خيابان را طي كرده، سپس در جايي متوقف مي شود. خردمند و درخترش پياده شده كرايه شان را پرداخت مي كنند و به راه مي افتند. ساك در دست ريحانه چمدان را پدرش حمل مي كند. مقابل خانه اي مي ايستند و زنگ در را صدا درمي اورند. دقايقي بعد در گشوده شده و نادر با شادماني پدر را در اغوش مي گيرد. - سلام بابا. - سلام پسرم. - حال شما چطوره؟ - خوبم الحمدالله. - سلام داداش. - سلام خانم خانما! حالت چطوره؟ - ممنونم داداش. - بياين تو، من و فرح از دو سه ساعت پيش پشت پنجره داريم انتظار مي كشيم. دير كردين، داشتم نگران مي شدم. در همان حال انها نيز همراه نادر وارد خانه شدند. پدر جواب مي دهد: - ساعت پنج صبح بليط داشتم بايد زودتر از اينا مي رسيديم ولي اتوبوس تو راه پنچر كرد، كلي طول كشيد تا راه افتاديم. راننده شم خيلي بي رمق بود. اون قدر شل شل اومد تا صداي همه رو دراورد. - مهم نيست پدر، عوضش صحيح و سلامت رسيدين. دو ساعت ديرتر رسيدن بهتر از خداي نكرده هرگز نرسيدنه. همگي از حياط عبور مي كنند. خردمند نگاهي به اطراف مي اندازد و مي پرسد: - فرح جان كجاست؟ حالش چطوره؟ هنوز كلام خردمند به انتها نرسيده بود كه در ساختمان اصلي گشوده شد و فرح از ان خارج مي شود.. نادر مي گويد: - بفرما پدر اينم فرح خانم كه سراغشو مي گرفتين. فرح با خوشحالي به استقبالشون مي شتابد. - سلام اقاجون. سلام ريحانه جون. خيلي خوش اومدين. فرح ابتدا ريحانه را كه به او نزديك تر است به اغوش مي كشد و او را مي بوسد و بعد خردمند پيشاني عروسش را مي بوسد و مي گويد: - حال عروس گلم چطوره؟ شنيدم از مرگ ما بيزاري؟ فرح مي خندد و جواب مي دهد: - البته اقاجون. اين كه پرسيدن نداره! همگي وارد اتاق مي شوند. فرح انها را به سمت اتاق پذيرايي هدايت مي كند. روي زمين مي نشينند و به پشتي تكيه مي دهند. فرح مي پرسد: - حال مامان اينا چطوره؟ - بد نيستن، سلام رسوندن. - سلامت باشند. من مي رم شربت بيارم تا گلويي تر كنين. فرح بلند مي شود و دور مي گردد. نادر مي پرسد: - خب بابا از خودتون بگين، از خونه، از مادر و راضيه، چيكار مي كنين؟ - هي..... گفتني زياده بذار عرقم خشك بشه تا همه چيز واست تعريف كنم. - ريحانه تو چرا ساتي؟ از تهرون خوشت اومد؟ - زياد دقت نكردم. به نظر من هر كجا كه بري اسمون همين رنگه. - بله درسته، خب شيريني ديپلمتو كي مي دي؟ خردمند مي خندد و به جاي دخترش جواب مي دهد: - قراره با شيريني كنكورش يك دفعه بده. - ايشاالله.فرح با سيني شربت نزد آنها برمي گردد. به همه يك ليوان شربت تعارف مي كند سپس كنار آنها مي نشيند و مي گويد: - قرار بود امسال تابستون من و نادر بيايم شمال تا هم به شماها سر بزنيم و هم بريم دريا. خردمند چند جرعه از شربتش را سر مي كشد و مي گويد: - ماهي رو هر وقت از آب بگيري تازه است. تابستون كه هنوز تموم نشده. فرح با قاشق يخ داخل شربت را به هم زده و مي گويد: - بله ولي گرفتار كارمون هستيم. فكر نمي كنم امسال فرصت مسافرت داشته باشيم. دلم خيلي واسه مامان و راضيه تنگ شده، نمي شد او نا رو هم چند روزي با خودتون مي آوردين؟ خردمند مي خندد و شوخي كنان مي گويد: - خودمونم اينجا زيادي هستيم. - اوا اقا جون اين چه فرمايشيه؟ اينجا خونه خودتونه! ممكنه بهتون بد بگذره و يا نتونيم اون جور كه بايد و شايد ازتون پذيرايي كنيم ولي قلبا خوشحاليم كه پس از يك سال دوباره شما رو مي بينيم. - دلخور نشو عروس عزيزم. باهات شوخي مي كنم. والله اونام خيلي دلشون مي خواست بيان ولي خب نشد ديگه. منم بايد زود برم، نمي تونم اونا رو تنها بذارم. نادر به شوخي به پدر چشمكي مي زند و مي گويد: - بله مرد خونه نباشه خونه از رونق مي افته! همگي مي خندند و فرح مي پرسد: - گرسنه كه نيستيد؟ ناهار خورديد؟ - آره دخترم غذا تو راه خورديم اونم چه غذايي! جاتون خالي نباشه افتضاح بود! فرح برمي خيزد و از روي ميز غذاخوري ظرف ميوه و پيش دستي و كارد و چنگال را مقابل انها مي گذراد. - پس ميوه ميل كنين، ريحانه جون مي ياي بريم اتاقتو نشونت بدم يا اول ميوه مي خوري؟ ريحانه بلند مي شود. چين هاي دامنش را صاف و مرتب مي كند و مي گويد: - اگه زحمتي نيست اول بريم اتاقو ببينم و لباسامو عوض كنم. - باشه بريم. آن دو از مردها جدا شده و وارد اتاق ديگري مي شوند. اتاق كوچكياست كه يك تخت در كنار پنجره آن قرار دارد با تزئيناتي جزيي، فرح مي گويد: - به خانه ات خوش آمدي، هر چند كه اينجا خيلي براي پذيرايي ازت مناسب نيست ولي خب اميدوارم بضاعت اندك ما رو ببخشي. - تو رو خدا نگو اين چه حرفيه؟ اتاق قشنگيه ممنونم. ريحانه كنار پنجره مي رود و نگاهي به بيرون مي اندازد، سپس بر مي گردد و روي لبه تخت مي نشيند و مي گويد: - دلم نمي خواست هيچ وقت مزاحمتون بشم، حالا هم نمي دونم با چه زبوني ازتون تشكر كنم. - ديگه از اين حرفا نزن، من تو رو مثل خواهر خودم مي دونم و از اومدنت هم خيلي خوشالم، سعي مي كنم اينجا از هر نظر بهت خوش بگذره. - خودتو به زحمت ننداز من اهل تشريفات نيستم. يه چار ديواري كه بشه توش مطالعه كرد برام كافيه. - الان مي رم ساكت رو مي يارم كه بتوني لباسات رو عوض كي. - ممنونم زحمت نكش خودم ميارم. فرح به طرف در اتاق مي رود و مي گويد: - نه زحمتي نيست. اگه خسته هستي مي توني يه چرت بخوابي، الان برمي گردم. فرح از اتاق بيرون مي رود و ريحانه دوباره كنار پنجره رفته و از انجا نگاهي به بيرون مي اندازد...روز بعد خردمند و نادر راهي ترمينال مي شوند. خردمند در گوشه اي مي ايستد و رفت و امد مردم را مي نگرد. در همان لحظه نادر در حالي كه بليطي در دست دارد از دور به او نزديك مي شود و مي گويد: - بالاخره تونستم براتون بليط بگيرم. اتوبوس نيم ساعت ديگه حركت مي كنه. - دستت درد نكنه پدرجان، حسابي به زحمت افتادي. - اين حرفا چيه اقاجون. چه زحمتي، ما دلمون مي خواست شما بيشتر از اين پيش ما بموني. - منم خيلي دلم مي خواست ولي بر و بچه ها رو تنها گذاشتم. به مادر گفتم زودتر برمي گردم و مي ترسم نگران بشه. اخلاقش رو كه مي دوني، با كوچكترين چيزي دلشوره و نگراني مي شه. هر دو به طرف محل توقف اتوبوسها حركت مي كنند. خردمند اضافه مي كند: - مي خوام بهت سفارش كنم كه مواظب خواهرت باشي. مي ترسم اينجا هم دچار مشكل بشه. - نگران نباش پدر خودم مراقبش هستم. از وقتي جريان رو برام تعريف كرديد حسابي نگران شدم. - شايد منم خونه زندگي رو فروختم و تصميم گرفتم بيام تهروون. - نه پدر من چنين چيزي رو توصيه نمي كنم. اوضاع اينجا زياد مساعد نيست. سر در گوش پدر مي گذارد و مي گويد: - مگه نشنيدين كه سر و صداي مردم دراومده؟ وضع خيلي خرابه، مردم شورش كردن، همه جا اعتصابه. روزا تو خيابونا تظاهرات به پاست. خلاصه در وضعيت فعلي بهتره هيچ اقدامي نكنيد. - والله منم يه چيزهايي ديددم و شنيدم اما اونقدر درگير بدبختي هاي خودم هستم كه به موضوعات دور و برم ديگه توجه ندارم. اتوبوس آماده حركت مي شود. مسافران يكي يكي سوار مي شوند. خردمند و نادر با يك ديگر روبوسي كرده و خردمند پس از خداحافظي سوار مي شود. روي صندلي خود مي نشيند و شيشه را باز مي كند. نادر مي گويد: - به مادر اينا سلام برسون. - باشه، سعي مي كنم براتون تلفن بزنم. اتوبوس حركت مي كند. نادر تا هنگامي كه اتوبوس از نظر دور مي شود هم چنان مي ايستد و نظاره مي كند. آن گاه به راه خود مي رود....عصر روز جمعه ريحانه به اتفاق برادر و همسر برادرش در پاركي خارج از شهر روز .....جمعه خود را مي گذراند. هر سه نفر روي پتو نشسته اند و هندوانه مي خورند. ريحانه با شادابي مي گويد: - امروز خيلي بهم خوش گذشت، روز خوبي بود از هر دو تاتون ممنونم. فرح با تبسم جواب داد: - خوشحالم كه مي بينم راضي هستي. تو اون قدر تو خودتي كه من هميشه فكر مي كردم اون طور كه بايد و شايد نتونستم وسايل راحتي تو و آسايشتو فراهم كنيم و از اين بابت خودمو ملامت مي كردم. - فرح تو خيلي خوبي، اون قدر مهربون و خوبي كه آدم اگه تو جهنم هم باشه در كنار تو اونجا رو بهشت مي بيه. اميدوارم يه روزي بتونم همه اين خوبيها را جبران كنم. - خوبي از خودته من كه كاري نكردم. دلم مي خواد تو از هر جهت اينجا راحت و اسوده باشي اگه يه روز تصميم بگيري از پيش ما بري من يكي كه خيلي غصه دار مي شم. نادر به عنووان شوخي و مزاح مي گويد: - شما دو تا چقدر باهم تعارف تيكه پاره مي كنين، نمي خواين برين اين اطراف گشتي بزنيني؟ - چرا، پيشنهاد خوبيه. - خب پس معطل چي هستيد؟ پاشين برين ديگه. - مگه تو با ما نمياي؟ - اگه ناراحت نمي شه من مي خوام يه چرت كوچولو بزنم. شما دو تا برين بگردين و از بابت من هم نگران نباشيد. هيچ كس جرات نمي كنه منو بدزده. برين شايد يه سوژه جالب پيدا كردين. فرح نگاهي به ريحانه مي اندازد و مي پرسد: - نظر تو چيه؟ - موافقم. فرح از جا بلند شد و به شوهرش مي گويد: - خب اقا نادر ما رفتيم. شما هم بگير بخواب. فقط مي ترسم خوابت اينقدر سنگين باشه كه اقا دزده بياد دار و ندارمونو كول كنه و ببره. - نترس خانم مگه اين كه خيلي ناشي باشه كه بخوااد به كاهدون بزنه. چار تا بشقاب و دو تا قابلمه به درد هيچ كس نمي خوره. - ريحانه جون پاشو بريم. ريحانه هم بلند شد و هر دو قدم زنان دور مي شوند. نادر با صداي بلند مي گويد: - اگر گرگي چيزي بهتون حمله كرد فورا ادرس منو بهش بدين، مي دونم چه جوري ازش پذيرايي كنم. دخترها مي خندند و از وي فاصله مي گيرند. به طوري كه ديگر صداي خنده شان به گوش نادر نمي رسد. فرح مي گويد: - گاهي وقتا بد نيست جمعه ها گريزي بزنيم و بيايم اكسيژن گيري. - مخصوصا واسه من خيلي مفيده، هر چي باشه من بچه روستا هستم و به اين جور مناظر عادت دارم. - دلت حتما واسه خونه تنگ شده. مگه نه؟ - آره به خصوص واسه مامان، بابا و راضيه هم كه جاي خود دارن. اين اولين باره كه مدتي ازشون دور مي شم. - به هر حال وقتي كه مي خواي خانم دكتر بشي بايد پيه اين چيزارو به تنت بمالي. بيا بريم اون قسمتو تماشا كنيم. خيلي با صفاست. ان دو قدم زنان پيش مي روند. با لذت اطراف را مي نگرند. ريحانه احساس عجيبي دارد. احساس مي كند از دنياي واقعي فاصله مي گيرد. صداس غرش هواپيما در اسمان به گوش مي رسد. سر به آسمال بلند كرده و در لابه لاي ابرها به جست و جو مي پردازد. يك باره چشمش به منظره عجيبي مي افتد. هواي غول پيكري در اسمان در حال پرواز است و اتش به طرز مهيبي از بدنه آهنين ان زبانه مي كشد . ريحانه دست فرح را مي فشارد و وحشت زده فرياد مي زند. - فرح اونجا رو نگاه كن. فرح حيرت زده آسمان را مي نگرد و جز پروانه چند پرنده چيزي نمي بيند. - كجا رو مي گي؟ - نگاه كن اون هواپيما رو مي بيني؟ فرح كه يك دم نگاه از اسمان برنمي دارد. مي پرسد: - هواپيما؟ كدام هواپيما؟ - نگاه كن درست بالاي سر ماست، آتيش گرفته، داره مي سوزهو - ولي من كه هواپيمايي نمي بينم. كو؟ كجاست؟ ريحانه كاملا هيجان زده است. با نگاه هواپيما را تعقيب مي كند. زير پاي او درياي ژرفي ديده مي شود. هواپيماي مشتعل در ميان ابها سقوط مي كند. ريحانه فريادي مي زند و چشمانش را با دست مي پوشاند. - خدايا چه قدر وحشتناكه. اون سقوط كرد. - ريحانه حالت خوبه؟ - فرح ديدي چطور تو دريا سقوط كرد؟ - از چي داري حرف مي زني؟ هواپيما چيه؟ دريا كدومه؟ - اين امكان نداره تو بايد هواپيما رو ديده باشي. - ولي من چيزي نديدم. چي شده ريحانه حالت خوب نيست؟ رنگت خيلي پريده، بيا برگرديم. - پس تو هواپيما رو نديدي؟ خدايا لابد باز اون كابوس لعنتي اومده سراغم. حتي اينجا هم منو رها نمي كنه. خم مي شود و شقيقه هايش را با انگشت مي فشارد. فرح زير بازويش را مي گيرد و با مهرباني مي پرسد: - عزيزم موضوع چيه؟ مي تونم كمكت كنم؟ - نه فراموش كن چيز مهمي نيست. بهتره برگرديم پيش نادر. ريحانه ضمن بيان اين كلمات بازويش را رها مي كند و جلوتر از فرح به راه مي افتد. فرح با كنجكاوي نگاهش مي كند اما چيزي نمي گويد. نيمه شب فرح در اتاق خواب خود سرگرم مرتب كردن مقاله هاي خود است. نادر در بستر خود به خواب رفته است، فرح پس از اتمام كار، كاغذها را دسته كرده و در كيف دستي خود جاي مي دهد. سپس نگاهي به ساعت ديواري مي اندازد. ساعت يك و سي دقيقه بامداد را نشان مي دهد. چراغ مطالعه را خاموش كرده و به ارامي از اتاق خواب بيرون مي رود. در داخل هال چشمش به اتاق ريحانه مي افتد و متوجه مي شود كه چراغ او روشن است. به ان سمت رفته و ضربه اي به در مي زند. - ريحانه جان اجازه هست؟ - بيا تو. فرح دستگيره را چرخانده و وارد اتاق مي شود. ريحانه روي تخت دراز كشيده و كتاب مي خواند. - شب بخير. ريحانه لبخند مي زند، مي نشيند و كتاب را كنار خود مي گذراند. - شب به خير. فرح جلوتر مي ايد و مي پرسد: - هنوز نخوابيدي؟ - نه داشتم مطالعه مي كردم. - مزاحم كه نيستم؟ - نه به هيچ وجه. فرح كنار او روي لبه تخت مي نشيند و نگاهش را از پنچره باز به اسمان مي دوزد. - امشب هوا خيلي خنكه. مگه نه؟ - اره، تو چرا نخوابيدي؟ - داشتم مقاله هاي فردا رو مرتب مي كردم. فرح با دقت به او چشم مي دوزد و سكوت مي كند. ريحانه مي پرسد: - چيزي شده؟ - نه فقط مي خوام مطمئن بشم كه حالت خوبه. ريحانه خنده كوتاهي كرد و جواب داد : - من چيزيم نيست. - ولي امروز عصر مصل اين كه كمي كسالت داشتي. - نمي شه گفت كسالت. در واقع نوعي تغييرات روحيه. - متوجه منظورت نشدم؟ - بهتره فراموشش كني، گاهي وقتا به سرم مي زنه فقط همين. - ريحانه مي تونم كمكت كنم؟ - گفتم كه نه. مشكلي نيست. - من نمي خوام كنجكاوي بي مورد نشون بدم. اما حس مي كنم تو مشغله اي داري كه آزارت مي ده. ريحانه پوزخندي مي زند و مي گويد: - مگه ادم بي مشغله هم پيدا مي شه؟ - نمي خواي به من واقعيت رو بگي؟ ريحانه مكث مي كند و سپس با ترديد مي گويد: - نمي خواستم موضوع كش پيدا كنه. با خودم فكر مي كردم اگه محيطم عوض بشه اين كابوس دست از سرم برمي داره ولي متاسفانه اين طور نشد. برمي خيزد و به كنار پنجره مي رود. سرش را بيرون برده و نفس عيقي مي كشد و مي افزايد: - حالا كه دلت مي خواد همه چيز رو بدوني پس خوب گوش كن. سپس به شرح كابوس هاي خود مي پردازد. در تمام اين مدت فرح با دهاني باز و حيران به او مي نگرد. پس از اين كه ريحانه به شرح ماوقع مي پردازد اهي مي كشد و به فرح چشم مي دوزد. فرح ناباورانه مي گويد: - كه اين طور! باور كردنش بعيده! - بله ولي حقيقت داره. ظاهرا راهي براي رهايي از اين وضع وجود نداره، من نمي دونم بايد چيكار كنم.- تو نبايد افكارتو واسه كسي بازگو كني. افشاي اين راز موقعيت اجتماعي تو رو به مخاطره مي ندازه. - بله مي دونم. پس تو معتقدي كه من اين پديده خدا داده رو در نطفه خفه كنم؟ - چاره ديگري هم داري؟ ريحانه اهي مي كشد و جواب مي دهد: - نمي دونم. هيچي نمي دونم. - بهتره كم كم موضوع را فراموش كني. تو حتي يه لحظه هم نبايد با افكارت تنها باشي. توصيه من اينه كه به چيزاي خوب فكر كني. برمي خيزد و اماده رفتن مي شود و مي پرسد: - من مي رم كه بخوابم، تو كاري با من نداري؟ - نه متشكرم. - شب به خير، اميدوارم خوب بخوابي. ريحانه تبسم مي كند و با او تا دم در همراه مي شود. - شب بخير. فرح از اتاق بيرون مي رود و ريحانه به جاي خود بازمي گردد، بار ديگر كتاب را در دست گرفته و مشغول مطالعه مي شود. عصر يكي از روزها ريحانه و فرح و نادر مشغول صرف ميوه هستند. ريحانه روزنامه اي در دست گرفته و با دقت سرگرم خواندن ان است. ان گاه سرش را به جانب نادر مي چرخاند و مي گويد: - اين مقاله خيلي عالي نوشته شده. نادر لبخندي مي زند و ژستي مي گيرد: - ما اينيم ديگه. فرح دور لبش را با دستمال پاك مي كند و مي گويد: - البته فراموش نكن كه اين مقاله از هفت خوان گذشته و ده بار وصله پينه و رفو كاري شده تا به اين وضع دراومده. ريحانه با تعجب پرسيد: - چطور؟ - هميشه همين طوره. به خصو با وقايع و دگرگوني اخير جامعه، ما نويسنده ها بار عظيمي دوش مون سنگيني مي كنه، از يه طرف بنا به شرافت و وجدان كاري مجبوريم واقعيت ها رو منعكس كميم، از سوي ديگه با مسئله سانسور مواجه هستيم. نادر خطاب به همسرش مي گويد: - خانم ديوار موش داره، بهتره به جاي اين حرفا ما رو به يه فنجون چاي مهمون كني. فرح برمي خيزد و با تبسم جواب مي دهد: - اي به چشم. به مجرد اين كه كلام از زبان فرح جاري مي شود زنگ تلفن به صدا درمي ايد. فرح خود را به تلفن رسانده و گوشي را برمي دارد. - بله بفرمايين. - الو، منزل اقاي خردمند؟ - بله. شما؟ - فرح جان تويي؟ فرح كه صداي مادر را شناخته است با شادماني مي گويد: - سلام مادر. حال شما چطوره؟ مي بخشين كه صداتون رو نشناختم. - سلام دخترم. حالت چطوره؟ خوب و سلامتي؟ - متشكرم ما خوبيم. چه عجب يادي از ما كردين. فرح دستش را روي دهني مي گذارد و خطاب به ريحانه و نادر مي گويد: - بچه ها مامانه. ريحانه بلند مي شود و به جانب فرح مي رود. فرح خطاب به مادر نادر مي پرسد: - اقاجون و راضيه خوبن؟ - خوبن سلام دارن. بچه ها جان؟ - همين جا هستن. گوشي دستتون باشه با ريحانه صحبت كنيد. من ازتون خداحافظي مي كنم. ريحانه گوشي را به دست مي گيرد و با اشتياق مي گويد: - سلام مامان. حالتون چطوره؟ خانم خردمند با لحني بغض الود مي گويد: - سلام دختر نازم، تو خوبي؟ خوشي مادر، كسالتي نداري؟ - من خوبِ خوبم مادر. خانم خردمند به گريه مي افتد و مي افزايد: - دلمون خيلي برات تنگ شده، همش نگرانت هستم، شبا خوابتو مي بينم و روزا هي اشك مي ريزم. - مادر خواهش مي كنم گريه نكن. نگران من نباشين اينجا بهم خيلي خوش مي گذره. جام از هر لحظا كه بگي راحته. خونه غريبه كه نيستم. - شنيدم همه جا شلوغ شده، تو رو خدا مواظب خودت باش. - من كه از صبح تا شب از خونه بيرون نمي رم، هر جا هم كه برم نادر و فرح جون همراهم هستن. راستي بابا و راضيه چزورن؟ - همه شون خوبن، نامه ام به دستت رسيد؟ - نه كي برام نامه دادين؟ - يه هفته اي مي شه. - پس همين روزا به دستم مي رسه. - كنكورت چي شد؟ - فعلا دارم مي خونم. يه ماه و نيم ديگه ازمون سراسري شروع مي شه. - من شب و روز دعا مي كنم كه موفق بشي. - متشكرم مامان، از خونه چه خبر؟ - هيچي، مثل سابق مي گذره. - خوشحالم كردين كه برام زنگ زدين. دلم برارتون يه ذره شده بود. - مي خواستم زودتر از اينا زنگ بزنم ولي گرفتار بودم. - مي دونم مادر، درك مي كنم. منم اينجا همش به شما فكر مي كنم. - خب مادرجون من ديگه بايد خداحافظي كنم. مواظب خودت باش و برام نامه بنويس. - چشم مادر، شما هم مراقب خودتون باشيد و به همه سلام برسونيد. - قربون تو برم، از نادر عذرخواهي كن كه نتونستم باهاش حرف بزنم، ديگه كاري نداري مادرجون؟ - نه مادرجون. خداحافظ. - خداحافظ عزيز دلم.
ادامه نوشته

رمان بسيار زيباي گمشده در غبار فصل سوم

امير داخل شده و در را مي گشايد. راضيه و ريحانه وارد شده و سايرين هم با احتياط وارد مي شوند. ريحانه در هال بي توجه به ساير اتاقها عبور مي كند. بقيه هم به دنبالش در حركتند. تمام وسايل خانه با تزئيناتش براي ريحانه اشنا است. خردمند خطاب به همسرش مي پرسد: - كجا داره مي ره؟ پاك زده به سرش. همسر خردمند دستهايش را به سوي اسمان بلند كرده و مي گويد: - خدايا خودت به خير بگذرون. ريحانه مقابل همان اتاقي مي ايستد كه در خواب ديده بود. در را مي گشايد و وارد مي شود. پيرزن دقيقا به همان صورتي كه او را در خواب ديده بود روي تخت افتاده و با صداي ضعيفي ناله مي كند. ريحانه به او نزديك مي شود. راضيه با ديدگاني سرشار از حيرت و شگفتي زير لب مي گويد: - خدايا بارو كردني نيست. ريحانه نبض پيرزن را مي گيرد و مي گويد: - هنوز زنده است بايد عجله كنيم. همگي وارد اتاف مي شوند و به اين صحنه مي نگرند. ريحانه به جانب پدر مي آيد. چشمان خردمند از شگفتي و بهت گرد شده است. ريحانه به پدر مي گويد: - بابا او هنوز زنده است بايد برسونيمش بيمارستان و گرنه ممكنه بميره. پدر انگشت حيرت به دهان مي گيرد و مي گويد: - من كاملا گيج شدم. نمي دونم بايد چيكار كنم. ما بايد به پليس خبر بديم يا لااقل با اورژانس تماس بگيريم.. - ولي تا اون موقع خيلي دير شده خودمون مي بريمش بيمارستان. نبايد وقت رو تلف كنيم. عمو به حرف درامده و اظهار مي دارد: - شماها اينجا بمونيد خودم مي برمش. ريحانه شتاب زده مي گويد: - منم با شما ميام، كمك كنين ببريمش تو ماشين. راضيه و پدر و مادرش در همان منزل مي مانند و ريحانه همراه عمو و زن عمو و امير ميروند كه پيرزن را بلند كرده و داخل اتومبيل بگذارند. خردمند از همسرش مي پرسد: - حالا تكليف ما چيه؟ صلاح نيست در اين مكان ديده بشيم. ممكنه يكي از ساكنين منزل سر برسه. عمو كه در حال حركت بود سر برمي گرداند و پاسخ مي دهد: - به محض اينكه پيرزن رو رسوندم بيمارستان برمي گردم و شما رو از اين خونه لعنتي مي برم. - تا اون موقع ما همين جا بمونيم؟ - اگه كسي اومد و از شما توضيح خواست يه چيزي بهش بگين ديگع. عمو به دنبال بقيه از اتاق و سپس از ويلا خارج شد. پشت فرمان اتومبيل نشسته و امير هم در كنارش قرار مي گيرد. ريحانه و زن عمو و پيرزن بيمار در عقب اتومبيل مي نشينند. اتومبيل به سرعت جاده را مي شكافد و پيش مي رود. ريحانه گاه به چهره بي روح پيرزن مي نگرد و گاه چشم بر جاده دارد. زير لب مي گويد: - خدا كنه بتونيم به موقع برسيم. عمو كه صداي او را شنيد مي گويد: - من سعي خودمو مي كنم، دارم با اخرين سرعت رانندگي مي كنم. فاصله زيادي با بيمارستان نداريم. در همان لحظه همسر خردمند در ويلا روي يكي از مبل ها نشسته و با نگراني به شوهرش كه در حال قدم زدن است نگاه مي كند. راضيه در كنار مادر ايستاده و با تحير به اشبا قيمتي سالن مي نگرد . پدر مي گويد: - هيچ سر درنميارم، يكي بهم بگه موضوع از چه قراره؟ به خدا دارم ديونه مي شم. نكنه دارم خواب مي بينم. نكنه ريحانه قبلا به اينجا اومده باشه؟ نكنه پيرزن رو از قبل مي شناخته؟ همسرش در پاسخش مي گويد: - خودت مي دوني كه اينطور نيست. - اخه اصلا با عقل جور درنمياد. پس اون از كجا مي دونست تو اين ويلا پيرزن تنهايي در حال مرگه؟ اون تموم سوراخ سمبه هاي اينجا وارد بوده، اگه كسي قبلا جايي نرفته باشه از كجا مي تونه چشم بسته تموم خونه رو بلد باشه، نكنه دختر شما علم غيب داره و ما خبر نداريم! سپس به سمت راضيه مي نگرد و طرز مشكوكي نگاهش مي كند. - تو مي دوني، من مطمئنم كه تو يه چيزايي مي دوني به ما بگو جريان چيه؟ مادر هم اضافه مي كند: - شما دو تا خواهد نبايد چيزي رو از ما پنهون كنيد. راضيه سرش را تكان داده و با بي حوصلگي عنوان مي كند: - باشه باشه بهتون مي گم ولي اگه باور نكردين ديگه تقصير من نيست. ريحانه مدت هاست كه از حوادث و اتفاقات اينده اگاه مي شه. اون حوادثي رو تو عالم رويا مشاهده مي كنه كه بعدها با همون اتفاقات تو واقعيت رخ مي ده. فقط همين! خانم خردمند با سردرگمي مي پرسد: - اين يعني چي؟ من كه هيچي نفهميدم! - بهتون كه گفتم، هضمش كمي دشواره. به هر حال منم بيشتر از چيزي نمي دونم. پدر با نگراني به اطراف مي نگرد و مي گويد: - اگر كسي از بستگان پيرزن همين حالا سر زده وارد بشه و ماها رو اينجا ببينه چي بهش بگيم؟ اگه پيرزن بميره و پاي پليس به ميان بياد چه جوابي به اونا بديم؟ بگيم دخترمون خواب نما شده كه يه پيرزن تو اين خونه داره مي ميره و ما هم بر اساس گفته هاي اون خودمون رو وارد ماجرا كرديم؟ لعنت به اين شانس! كاش هرگز پامونو تو اين منطقه نيم گذشاتيم. مثلا اومديم يكي دو روز خوش باشيم و تفريح كنيم! ساعتي بعد در بيمارستان پرستارها پيرزن را به اتاق مخصوص مراقبتهاي ويژه مي برند. ريحانه و خانواده عمو همگي در راهرو قدم مي زنند. عمو نگاهي به ساعت مي اندازد و چون حوصله اش سر رفته مي گويد: - بيا بريم دخترم ما كارمونو انجام داديم از اين به بعد وظيفه دكترهاست كه مواظب پيرزن باشند. - عمو جان شما و زن عمو برين، من اينجا مي مونم تا با دكترش صحبت كنم. - پدر و مادرت تو اون ويلا منتظرمون هستند. موندن تو چيزي رو حل نمي كنه. مي توني شب دوباره به پيرزن سر بزني، خودم مي يارمت بيمارستان، حتي مي توني تلفني حالش رو بپرسيم ولي حالا ديگه بايد بريم. ريحانه به ناچار مي پذيرد و همراه ان ها راه مي افتد. بعدازظهر همان روز هر دو خانواده در نقطه اي از پارك جنگلي مشغول صرف ميوه و چاي هستند. كمي بالاتر از انها رودخانه باريكي درگذر است. راضيه و ريحانه در حال شستن ظروف غذاي ظهر در لب رودخانه هستند. راضيه با ناباوري مي گويد: - چيز غريبيه. هيچ كس نمي تونه اين جريان رو باور كنه. - تو چي؟ بالاخره باور كردي>؟ - چطور ممكنه ادم چيزي رو كه با دو تا چشماش ديده باور نداشته باشه؟ ريحانه تبسم مي كند و مي گويد: - خوشحالم كه بالاخره با من هم عقيده شدي. هيچ دوست ندارم كه اطرفيانم فكر كنند كه من مشاعرم رو از دست دادم. در همان لحظه كه دو خواهر در حال مباحثه هستند، عمو سر در گوش همسرش مي گذارد و با او نجواكنان سخن مي گويد: - فكر كنم الان وقتش باشه. تو زن داداش رو سرگزم كني تا منم برم و با داداش صحبت كنم. - مي خواي راجع به خواستگاري صحبت كني؟ - اره ديگه مگه همين رو نمي خواستي؟ - نه فكر كنم بهتره يه مدت دست نگه داريم. - چرا؟ تغيير عقيده دادي؟- با اتفاقي كه امروز افتاد راستش رو بخواي كمي ترس برم داشته. به نظر تو موضوع كمي عجيب نيست؟ عو جهت تاييد سر تكان مي دهد و اظهار مي دارد: - چرا منم حسابي جا خوردم. هر چي فكر مي كنم عقلم قد نمي ده. الا نمي تونم صبح رو باور كنم. - من دلم نمي خواد اخر عمري با جادو جنبل سر كار داشته باشم. شوهرش حيرت زده نگاهش مي كند و با ترديد مي پرسد: - يعني مي خواي بگي؟؟ - اره، غلط نكنم اين دختره با خودش سحر و جادو داره، لابد واسه همينه كه امير كشته مرده خودش كرده. به دلم برات شده كه اين دختره قدم نحسي داره. شايدم با جن و پري در تماس باشه! خردمند كه از دقايقي پيش زن و شوهر را زير نظر دارد خطاب به انها مي پرسد: - چي شده؟ چرا با هم در گوشي حرف مي زنين؟ نكنه ما نامحرم هستيم. عمو يكباره به خود آمده مي خندد و جواب مي دهد: - نه چيز مهمي نيست. داشتم با عيال راجع به موضوعي مشورت مي كردم. مي دوني، اخه به ريحانه قول دادم كه امشب اونو به بيمارستان ببرم تا از پيرزن عيادت كنه نمي دونم كار درستي كردم يا نه؟ نظر خودت چيه؟ خردمند مكثي كرده و با ترديد پاسخ داد: - والا نمي دونم چي بگم؟ سپس رو به همسرش مي كند و از وي مي پرسد: - تو چي مي گي خانم؟ - به نظر من بهتره اجازه بدي كه بره. ضرري هم نداره. اصلا چطوره خودمون هم باهاش بريم و حال پيرزن رو بپرسيم. - نمي دونم، هر كاري خودتون صلاح مي دونيد بكنيد. من ريش و قيچي رو مي دم دست شماها. همسرش سر در گوش او نهاده و نجواكنان مي گويد: - حتم دارم داشتن در مورد ريحانه صحبت مي ردن. اين موضوع اونا رو هم اندازه ما گيج كرده. مي ترسم جريانو اونقدر بزرگ كنن كه پيراهن عثمان بشه. - كاري نمي شه كرد خانم، بذار هر جور دلشون مي خواد قضاوت كنن ما كه نمي تونيم دهن كسي رو مهر و موم كنيم. اين بار عمو من باب شوهي و مزاح مي گويد: - حالا نوبت شما دو تا شد كه در گوشي حرف بزنيد. به جز امير همگي خنديدند و او مات و مبهون به ريحانه كه همراه راضيه در حال بازگشت بودند چشم دوخته و در گفت و گوها شركت نمي كند....شب كه مي شود همگي به طرف بيمارستان حركت مي كنند. عمو اتومبيل را مقابل در پارك مي كند و همراه ريحانه داخل بيمارستان مي رود. امير و خردمند طبق معمول جلو نشسته اند و راضيه و مادرش و زن عمو هم چشم به در دوخته و انتظار مي كشند. تا بازگشت انها، هيچ كس كلامي بر زبان نمي اورد و همگي غرق در افكار خود هستند. سي دقيقه بعد عمو و ريحانه از دور نمايان مي شوند و نزديك اتومبيل مي آيند. عمو پشت فرمان مي نشيند و ريحانه كنار راضيه كه برايش جا باز كرده قرار مي گيرد. پدر ريحانه مي پرسد: - چي شد؟ عمو اينه را صاف كرده و جواب مي دهد: - متاسفانه شماها نمي تونين برين تو، گفتن وقت ملاقات فرداست. خود ما رو هم با صد تا خواهش و التماس راه دادن. يه ساعت فقط داشتيم چونه مي زديم. ريحانه چادرش را مرتب كرده و مي گويد: - فقط به من اجازه دادن چند دقيقه از پشت شيشه ببنمش. مادر پس از چند سرفه پياپي مي پرسد: - حالش چطور بود؟ - پرستار مي گفت خط رفع شده ولي بايد چند روزي تو بيمارستان تحت مراقبت باشد. - نپرسيدي مريضيش چيه؟ - چرا پرسيدم. گفتن سكته ناقص كرده. اگه ما به موقع نرسيده بوديم پيرزن بيچاره الان تو اين دنيا نبود. عمو اتومبيل را به حركت دراورد. مادر ريحانه مجددا مي پرسد: - خانواده اش چي؟ بهشون اطلاع دادن؟ - ظاهرا وقتي به هوش اومده پرستار چند كلمه اي باهاش حرف زده. پيرزن بهش گفته كه پسرش تو تهرون زندگي مي كنه. شماره تلفن پسرش به پرستار داده كه اونا بهش خبر بدن. پدر خطاب به دخترش مي پرسد: - پس كار ما ديگه اينجا تموم شده درسته؟ - بله پدر، فقط مي خواستم مطمئن بشم كه كارمو درست انجام دادم. حالا خيالم راخته و احساس خوشحالي مي كنم كه انساني رو از مرگ حتمي نجات دادم. پدر اهي مي كشد دور لبش را پاك مي كند و مي گويد: - من فردا صبح بايد برگردم خونه، نمي تونم كار مردم رو عقب بندازم. همسرش فوري اضافه مي كند: - خردمند اگه راضي باشي ما هم باهات بيايم. عمو در حين رانندگي با تعجب مي پرسد: - چرا به اين زودي؟ ما كه هنوز همديگه رو سير نديديم. زن داداش شما چرا واسه رفتن عجله مي كني، بذار داداش بره به كارش برسه، شما هم چند روزي بهتون بد بگذره. - خيلي ممنون. به اندازه كافي بهتون زحمت داديم. هنوز تازه اول تابستونه. تا اخر تابستون بازم مزاحمتون مي شيم. - به هر حال من باهاتون تعارفي ندارم. اينجا منزل خودتونه. امير با ناراحتي به طرف مادر ريحانه برمي گردد و ميگويد: - زن عمو چرا مي خواين برين، هنوز خيلي جاها مونده كه به شما نشون ندادم. وقتش كه شد خودم شما رو مي برم صحيح و سالم دست عموجون تحويل مي دم. مادرش به او چشم غره مي رود و امير سرش را پايين انداخته و به اجبار سكوت مي كند. خانم خردمند جواب مي دهد: - گفتم كه وقت بسياره. بقيه رو مي ذاريم واسه يه وقت ديگه. ديگر كسي از اين مقوله سخن نمي گويد و اتومبيل راه خود را در پيش مي گيرد و جلو مي رود. صبح روز بعد خردمند از برادر و همسرش تشكر مي كند و خداحافظي كرده و همراه همسر و دخترهايش به طرف گاراژ حركت مي كنند و درست در لحظه حركت اتوبوس به انجا مي رسند. خردمند شتابان بليط گرفته و همراهان خود را سوار كرده و دقايقي بعد اتوبوس به راه مي افتد. پس از رفتن خردمند و سايرين، عمو در گوشه اي از اتاق مي نشيند و چاي مي نوشد. امير كه پكر و گرفته است كنار پنجره ايستاده و خارج را نگاه مي كند و با خشم ناخن هايش را مي جود. مادرش در حال جارو كردن اتاق است. عمو برمي خيزد و غرولندكنان مي گويد: - چه قدر گرد و خاك مي كني زن! نذاشتي يه چاي زهرمار كنيم. زن عمو رو ترش كرد و با اوقات تلخي مي گويد: - كارامو انجام ندم كه تو مي خواي چاي بخوري؟ مهمون داري ريخت و پاش هم داره ديگه. اصلا كي گفته ور دل من بشيني. پاشو برو يه سري به باغ بزن تا منم به كارم برسم. عمو از اتاق بيرون مي رود. به محض اينكه او خارج مي شود امير با مشت به لبه پنجره مي كوبد و سپس به مادرش مي گويد: - چرا گذاشتي اونا برن؟ چرا جلوشونو نگرفتي؟ حتي يه تعارف خشك و خالي هم بهشون نزدي. - وا! خل شدي؟! خودشون مي خواستن برن من كه نمي تونستم غل و زنجير به پاشون ببندم. - چرا با عمو صحبت نكردين؟ چرا از ريحانه خواستگاري نكردين؟ - بي خودي صداتو براي من بلند نكن. بابات باهاشون صحبت كرد ولي.....مگه به خرجشون رفت! زن عموت با صدتا فيس و افاده گفت كه دخترمو به كس كسونش نمي دم به همه كسونش نمي دم. اصلا مي دوني چيه؟ اين دختره وصله تن ما نيست. بهتره دندون طمع ات رو بكني و دور بندازي. امير لجوجانه پا به زمين مي كويد و مي گويد: - من اين حرفا سرم نمي شعو شما بايد هر جور شده اوو به عقد من در بيارين. زن عمو جا رو به نشانه تهديد در هوا تكان مي دهد و مي گويد: - زيادي داري حرف مي زني. بهت كه گفتم، اونا قبول نكردن. زوري كه نمي شه . دختره پايين پايينا جاش نيست بالا بالاها راش نيست. مگه نوبرشو اوردن. اين نشد يكي ديگع. خودم يكي دو تا دختر خوب برات سراغ دارم. همين روزا مي ريم و.... - من فقط ريحانه رو مي خوام. خواستگاري هيچ دختري هم نمي رم. اگه ريحانه رو واسم نگيرين مي رم خودمو سر به نيست مي كنم. زن عمو مقابلش مي استد و با چشماني دريده وي را مي نگرد و با خشم داد مي زند: - واسه من دم دراوردي. تو رو چه به اين غلطا. سپس با جارو به پشت او مي كوبد و ضمن راندن وي از در مي گويد: - برو تو باغ به بابات كمك كن. پسره دهنش بوي شير مي ده تو روي من وامي سته كه چي؟ برام زن بگيرين. يه الف بچه رو باش.... ده روز بعد ريحانه دوستش را در حياط مدرسه ملاقات مي كند. اغلب دختران دبيرستاني جهت اخذ نتيجه امتحانات در محوطه دبيرستان اجتماع كرده اند. ريحانه و منيژه هم يك ورقه اي در دست دارند كه سرنوشت امتحانات و حاصل ماهها تلاش و كوشش در ان رقم خورده است. منيژه با شادماني دست ريحانه را مي فشارد و اشك شوق از ديدگانش جاريست. با مسرت خطاب به وي مي گويد: - خدارو شكر. باور نمي كردم كه بدون تجديد قبول بشم. واسه تابستون دو سه تايي كنار گذاشته بودم. - خوشحالم منيژه. از صميم قلب خوشحالم. - متشكرم. بيا زودتر بريم. بايد برم از داداشم مژدگاني بگيرم. هر دو به سمت در خروجي حركت مي كنند. از در كه خارج مي شوند منيژه مي گويد: - داداشم قراره هفته ديگه براي ديدن نامزدش بره تهرون. بهم قول داده اگه يه ضرب قبل بشم منم با خودش ببره. اخه من تا حالا تهرون نرفتم. - نامزد تهرونه و خودش اينجا؟ جالبه. - نازمدش ريبه نيست دختر داييمه. چند ساله كه تو تهرون زندگي مي كنن. پارسال عيد كه داييم اينا اومدن پيش ما عيد ديدني اون دو تا يه دل نه صد دل عاشق هم شدنو داييم اصلا مخالفت نكرد فقط گفت بذار سربازي داوود تموم شه يه عروسي بگيرن. الان دو ماهه كه داداشم از سربازي برگشته. قراره بره تهرون همون جا پيش داييم كار كنه. - قراره عروسي كي هست؟ - اخر همين تابستون. عقد كنون رو تهرون منزل عروس مي گيرن و بعد يه هفته مراسم عروسي همين جا انجام مي شه. اخر بيشتر فاميلاي ما اينجا هستن. - مبارك باشه. ما رو كه دعوت مي كني؟ - البته. چرا كه نه؟ تو بهترين دوست من هستي. بدون تو اصلا بهم خوش نيم گذره. راضيه رو هم با خودت بيارو مطمئنم كه با شيطنت ها و شوخي هاش حسابي مجلس رو گرم مي كنه. ريحانه با صداي بلند مي خندد و مي گويد: - باشه حتما. اگه بشنوه با كله مياد. اون عاشق مهموني و بريز و بپاشه. آن سر دو راهي مي رسند. منيژه مي گويد: - خب من ديگه بايد برم. تا داداشم در نرفتته برم مژدگوني رو شفاهي از چنگش دربيارم. - تو كه گفتي هفته ديگه مي خواد بره تهروم؟ - تهرون كه نمي گم. عصري قراره با يكي از دوستاش بره دريا. با هم مسابقه قايق سواري گذاشتن. اگر دير برسم مژدگوني مي پر. تا تنور داغه بايد نون رو بچسبونم. تو كه راضي به ضرر من نيستي؟ چشمكي به او مي زند و ريحانه در جوابش مي گويد: - پس مزاحمت نمي شوم. بعد مي بينمت. - وعده ما جمعه كنار رودخانه. يكي دو تا از بچه ها هم قول دادن كه بيان. فكر مي كنم خوش بگذره. يادت نره خوراكي هر چي دم دستت بود وردار بيار. ريحانه چادرش را مرتب مي كند و جواب مي دهد: - باشه پس تا جمعه خداحافظ. - خداحافظ سلام منو به مامانت برسون. - تو هم همين طور. هر دو به راهي رفته و دور مي شوند. بعدازظهر همان روز مادر ريحانه كنار چرخ خياطي نشسته و در حال دوختن پارچه هاست. ريحانه هم كنار مادر چمباته زده و جزوه هاش را مي خواند. راضيه از اشپزخانه بيرون مي ايد. دستهاي خيسش را به دامنش مي مالد و مي گويد: - ظرفا رو شستم مامان. كار ديگه اي نداري؟ - نه مادرجون دستت درد نكنه. راضيه كنار مادر مي نشيند و مي پرسد: - اين چيه؟ داري واسه من لباس مي دوزي؟ مادر مي خندد و جواب مي دهد: - لباس چيه؟ پرده است. راضيه اهي مي كشد و با كنايه مي گويد: - خوش به حال در و پنجره ها. وضعشون از من بهتره! اونا لباس نو مي پوشن من بايد با اين كهنه ها سر كنم. مادر دست از كار مي كشد، نگاه سرزنش باري به راضيه مي اندازد و اعتراض كنان مي گويد: - باز تو غر ز دي؟ كدوم لباست كهنه است. اينا رو كه من تازه واست دوختم. هنوز دو دفعه هم شسته نشده. ببين ريحانه اصلا صداش درنمياد. لباساش از مال تو هم كهنه تره. راضيه صورت مادر را مي بوسد و مي گويد: - شوخي كردم مامان به دل نگير. راستي واسه خانم نعمتي اينا مهمون اومده. ديدم دارن يه خروس زير پاشون مي كشت. - از كجا ديدي؟ - وقتي داشتم ظرف مي شستم از پنجره اشپزخونه ديدم. سه نفر بودن عروس و پسرخانم نعمتي به همراه بچه شون. - خوب همه جا رو زير نظر گرفتي؟ اخه مگه تو كلانتري؟ - خدا جشم رو داده واسه ديدن ديگه. ريحانه جزوه هايش را جمع كرد و برمي خيزد. راضيه ضمن گفتن اين كلام چشمكي به خواهرش مي زند. ريحانه مي گويد: - من مي رم تو اتاقم اگه كاري داشتين صدام كنين. مادر كه مشغول دوخت و دوز است مي گويد: - برو مادر جان/ - راضيه اين بار با لحني شوخ اضافه مي كند: - اره برو ابجي جون. جايي كه بنده هستم نيازي به حضور شما نيست. خودم يه تنه همه رو حريفم. ريحانه اخم كرده مي گويد: - واي از دست اون زبونت كه دنيا رو به اتيش مي كشه. - پس تا به اتيش زبونم نسوختي زودتر به ديرت پناه ببر و مشغول عبادت شو كه از قافله كنكور عقب نموني. ريحانه به طرف اتاقش مي رود و در را مي بندد. مادر از روي اعتراض اما با لحني ملايم مي گويد: - اين قدر سر به سرش نذار دختر. مظلوم گير اوردي؟ تو يكي رو مي خواستي لنگه خودت كه از پس زبونت بربياد و باهات دهن به دهن بشه. - مادر جون خودتون منو اينجوري زائيدين، ناراحتي برگردم سرجاي اولم. خانم خردمند با صداي بلند مي خندد و مي گويد: - اگه مي شد كه خوب بود. مي ترسم اخرشم تو رو به خاطر اين زبون درازت چشم بزنن. - نگران نباش مادر بادمجون بم افت نداره. ريحانه پشت ميز تحريرش در اتاق نشسته و مشغول مطالعه است كه راضيه با ليواني شربت سكنجبين وارد مي شود. شربت را روي ميز مي گذارد و با لودگي مي پرسد: - چطوري خانم دكتر؟ ريحانه شربت را برمي دارد و با تبسم پاسخ مي دهد: - دستت درد نكنه چه به موقع اوردي! راضيه برمي خيزد و به طرف در مي رود و مي گويد: - ما اينيم ديگه. باز بگو به درد هيچ كاري نمي خورم. - بدجنس من كي چنين حرفي زدم. - سرت به كارت باشه. يه وقت از چيزي نترسي ها. من تو اتاق بغلي هستم. اگه لولو مولو اومد سراغت قورا خبرم كن. و با صداي بلند مي خندد و در را مي بندد. ريحان هم خنده اش مي گيرد. جرعه اي از شربتش را مي نوشد و ليوان را روي ميز نهاده و مشغول و مطالعه مي شود. لحظه اي بعد به صندلي تكيه مي زند و ليوان شربت را به دست مي گيرد. نگاهش در ان خيره مي ماند...اب ليوان وسعت مي گيرد و گسترش مي يابد. دريايي ظار مي شود. دريايي مواج كه دقايقي در ان شناور است.قايق دستخوش امواج طوفاني و پرتلاطم درياست و هر لحظه در ميانامواج بالا و پايين مي رود. مرد جواني يكه و تنها در قايق مشغول پاروزدن است. ابرهاي سياه سطح اسمان را پوشانده اند و رعد مي غرد و برق چشم را كور مي كند. مرد قايقران سعي دارد خود را به سحال برساند اما امواج بلند و سركش قايقش را به بازي گرفته اند. قايقي يكباره واژگون شده و قايق ران را به زير اب فرو مي برد. لحظاتي بعد قايق و پاروها در سطح اب ديده مي شوند اما از مرد پارو زن خبري نيست. دريا او را بلعيده و طعمه ماهي ساخته است.... ريحانه چشمان خود را مي مالد و وحشت زده ليوان شربت را روي ميز مي كوبد . از پشت صندلي برخاسته و كنار پنجره مي رود و به اسمان مي نگرد. اسمان صاف و افتابي است. كنار ميز برمي گردد و با دستمال كاغذي عرق روي پيشانيش را پاك مي كندن. ارام و قرار ندارد. كمي در اتاق قدم مي زند و دوباره پشت ميزش مي نشيند. سعي مي كند افكار خود را به نقطه اي متمركز كند. مداد را برمي دارد و مشاهداتش در رويا را به روي كاغذ پياده مي كند. قايقي در درياي توفاني...هنوز كارش به پايان نرسيده كه به ياد مطلبي مي افتد و بانگ برمي اورد: - آه، نه اين نمي تونه حقيقت داشته باشه. مداد را روي كاغذ رها مي كند از جا مي جهد به طوري كه صندلي اش واژگون مي شود. بدون اتلاف وقت از اتاق بيرون مي رود. مادر و خواهرش در حال اندازه گيري پرده بر روي پنجره هستند. انها خروج ناگهاني و شتاب زده ريحانه را مشاهده مي كنند و هر دو بهت زده به يك ديگر مي نگرند. مادر كه هاج و واج مانده مي گويد: - باز اين دختره چش شده؟ راضيه هم در حالي كه نگاهش را به در دوخته مي گويد: - خيلي عجيبه. يعني با اين سرعت كجا رفت؟ ريحانه در حال دويدن به طرف در حياط است. مادر و خواهرش از پشت پنجره با نگاه تعقيبش مي كنند. ريحانه بي انقطاع در كوچه و خيابان و سپس در گندم زارها در حال دويدن است. بدون لحظه اي توقف ان قدر مي دود تا به در خانه منيژه مي رسد. كنار در دقايقي مي ايستد و نفس تازه مي كند. در حالي كه هم چنان نفس نفس مي زند و عرق از سر و صورتش جاري است چكش در را به صدا درمي اورد. دقايقي نه چندان طولاني، پسر بچه اي در را مي گشايد. - بله؟ - منيژه خونه است؟ - بله. - بهش بگو ريحانه اومده كارش داره، عجله كن پسرجون. پسر ابتدا با ترديد سر تا پايش را برانداز كرده و انگاه وارد منزل مي شود. ريحانه پشت در به انتظار مي ايستد و زيرلب با خود مي گويد: - بايد سعي كنم خونسردي مو حفظ كنم، شايد هنوز دير نشده باشه. صدايي پايي شنيده مي شود و سپس سرو كله منيژه در استانه در ظاهر مي گردد: - اوا تويي؟ سلام داداشم گفت ريحانه دم دره باور نكردم. خب چه خبر؟ بيا تو. - نه مزاحم نمي شم. - چي شده؟ مثل اينكه دويدي؟ - اره تموم راهو دويدم. - حالا چرا دم در وايستادي؟ بيا تو. - نه بايد برم. خونه نگفتم كه كجا مي رم. نگران مي شن. منيژه به او خيره شد و مي پرسد: - چيزي شده؟ - ببين منيژه من نمي تونم برات توضيح بدم. فقط مي خواستم ازت خواهش كنم كاري كني كه داداشت از رفتن به قايق سواري منصرف بشه. فقط همين. منيژه با شگفتي مي پرسد: - منظورت چيه؟ چرا؟ - خواهش مي كنم سوال نكن چون هيچ توضيحي براش ندارم. فقط سعي كن مانع رفتنش بشي. - ولي...اخه چرا؟ من نمي فهمم چي داري مي گي. نكنه شوخيت گرفته؟ - تو منو خوب مي شناسي منيژه. مي دوني كه هيچ وقت حرف بي ربط نمي زنم. الان هم وقت شوخي كردن نيست. - چرا داداشم نبايد بره؟ من نبايد بدونم موضوع چيه؟ - ازم نپرس از كجا موضوع رو فهميدم فقط بهت مي گم كه جون برادرت در خطره. - چي؟ - دريا مي خواد اونو ببلعه. فهميدي؟ - نه نمي فهمم. اصلا نمي فهمم چي مي گي؟! سپس مي خندد و مي افزايد: - مثل اينكه تو حالت خوب نيست ريحانه، بهتره بري خونه و كمي استراحت كني. - چرا متوجه نيستي منيژه. من ديدمش، تو دريا بود، دريا توفاني بود و اون داشت براي نجات خودش تقلا مي كرد اما يه دفعه دريا اونو بلعيد و تو خودش غرق كرد. منيژه در سكوت خيره خيره نگاهش كرد. دهانش از حيرت باز مانده است. ريحانه ادامه مي دهد: - بهش بگو از اين مسافرت صرف نظر كنه. - بي فايده است ريحانه، اون الان چند ساعته كه رفته. ريحانه وحشت زده فرياد زد: - چي؟ رفته؟ ولي.... - قرار بود عصر راه بيفتن ولي دوستاش بعد از نهار اومدن و بردنش. ريحانه به حالت التماس دستهاي او را مي گيرد و مي گويد: - شماها بايد بريد دنبالش. بايد هر جور شده برش گردونين. - ريحانه هيچ مي فهمي چي داري مي گي؟ آن گاه مي خندد و اضافه مي كند: - تا اونجا سه ساعت راهه، ريحانه جون نگران نباش داداشم مواظب خودش هست. بيا بريم يه گلويي تازه كن تا حالت جا بياد، بعدش برو خونه و كمي بخواب. ريحانه سرش را به علامت منفي حركت مي دهد. سپس عقب گرد كرده و ....و دور مي شود. منيژه با دلسوزي توام با حيرت مي پرسد: - كجا مي ري؟ ريحانه با تو هستم. ريحانه بي توجه به او به راهش ادامه مي دهد. منيژه لحظه اي در بهت و حيرت نگاهش مي كند سپس در را مي بندد و وارد منزلش مي شود. ريحانه شتاب زده به منزل برمي گردد و يك راست به اتاقش مي رود. راضيه و مادرش هيچ پرسشي از وي نمي كنند و او هم توضيحي برايشان ندارد. نيمه شب همان روز دخترها در اتاق خواب خود بسر مي برند. راضيه به خواب فرو رفته ولي ريحانه در اتاق قدم مي زند. چندبار اب مي نوشد ولي نگراني رهايش نمي كند. با تصور درياي طوفاني كه خود كشيده و روي ميزش قرار دارد مي نگرد. تصوير در برابرش جان مي گيرد و صحنه درياي طوفاني و قايق در حال غرق شدن دوباره در برابر ديدگانش ظاهر مي شود. ريحانه مي خواهد فرياد بزند اما مقابل دهانش را مي گيرد. چشمانش از حدقه درامده و وحشت زده است. نقاشي را مچاله كرده و دور مي اندازد و با دست شقيقه هايش را مي فشارد. خود را روي تخت مي اندازد و با دست شقيقه هايش را مي فشارد. خود را روي تخت مي اندازد و از حال مي رود. صبح روز بعد ريحانه زنبيل خريد را در دست گرفته و از بازار به سمت خانه در حركت است. نزديك منزل يكباره چشمش به چند زن و مرد مي افتد. زن و مردي جوان همراه با كودكي در حال سوار شدن به اتومبيلشان هستند. در همان لحظه خانم و اقاي نعمتي همسايه ريحانه هم از منزلشان خارج مي شوند كه سوار اتومبيل شوند. ريحانه بهت زده از كنار انها مي گذرد. اتومبيل دور مي شود و ريحانه بهت زده از كنار انها مي گذرد. اتومبيل دور مي شود. ريحانه به ياد روياي خود مي افتد. زني كه كودكش را تاب مي داد و سقوط كودك از روي تاب....ريحانه با پريشاني به منزل باز مي گردد. عصر روز بعد ريحانه در حال شستن سبزي در اشپزخانه است. در همين حال نگاهش را از پنجره به بيرون مي اندازد. همان اتومبيل مقابل منزل نعمتي متوقف مي كند و سرنشينان ان پياده شده و به داخل منزل مي روند. از اتاق مجاور صداي گفت و گوي راضيه و مادرش شنيده مي شود. ريحانه سبزي ها را شسته و در سبد مي ريزد. دستهايش را خشك مي كند و لحظاتي با ترديد وسط اشپزخانه مي ايستد و به كوكت كف ان خيره مي شود. سرانجام تصميم نهايي را گرفته و از اشپزخانه بيرون مي رود. مي خواهد از در خارج شود كه مادر نگاهش مي كند و مي پرسد: - ريحانه جايي مي خواي بري؟ - اره مادر، دم در هستم زود برمي گردم. ريحانه چادرش را به سر مي كشد و از در بيرون مي رود. راضيه با بي تفاوتي شانه بالا مي اندازد و خطاب به مادر مي گويد: - از كاراش نمي شه سر دراورد! چند روزه كه رفتارش مرموز شده. - كنكور فكرش رو پريشون كرده. خيلي درس مي خونه. مي ترسم خداي نكرده مريض بشه. راضيه به طرف اشپزخانه مي رود. از پنجره بيرون را نگاه مي كند و حيرت زده مي بيند كه ريحانه با سرعت به طرف منزل نعمتي مي رود. چند لحظه بعد مشاهده مي كند كه خانم نعمتي از منزل بيروت امده و در استانه در با او گفت و گو مي كند. سپس عروس نعمتي همراه كودكش دم در مي ايند. عروس نعمتي هم با ريحانه صحبت مي كند. انگاه دست بچه اش را گرفته با عصبانيت داخل منزل رفته و در را مي بندد. ريحانه لحظه اي پشت در ايستاده و با صداي بلند چيزي را ادا مي كند كه صدايش به گوش راضيه نمي رسد. ريحانه عاقبت با نااميدي به سوي منزل باز مي گردد. راضيه از اشپزخانه بيرون مي ايد و كنار مادرش مي نشيندن و روزنامه مي خواند. ريحانه با رنگ و رويي برافروخته به داخل اتاق مي رود و بدون اين كه با سي سخت بگويد چادر را به گوشه اي انداخته و به طرف اتاقش مي رود. نگاهي بين مادر و دختر رد و بدل مي شود.... شب كه مي شود ريحانه و راضيه به اتاق خواب خود مي روند وو اماده خواب مي شوند. راضيه كه موضوعي فكرش را مشغول كرده روي تخت دراز مي كشد و از خواهرش مي پرسد: - ريحانه يه چيزي ازت بپرسم راستش رو بهم مي گي؟ - بپرس. - امروز عصر واسه چي رفته بودي دم خونه خانم نعمتي؟ چي به اونا گفتي؟ - تو از كجا فهميدي؟ - از پنجره اشپزخانه ديدمت. ريحانه سكوت مي كند و پاسخي نمي دهد. راضيه دوباره مي پرسد: - نمي خواي چيزي بگي؟ نكنه ديگه بهم اعتماد نداري؟ - يادته بهت گفته بودم بچه اي رو ديدم كه از تاب سقوط مي كنه؟ - اره يادمه. خب؟ - اون بچه نوه همسايه مون بود. - و تو رفتي كه اينو بهشون بگي؟ خب اونا چي گفتن؟ - فكر مي كني عكس العملشون چي بود؟ اولش بهم خنديدن و مسخره ام كردن. بعدش مادر بچه عصباني شد و بهم پرخاش كرد. - تو داري به خودت لطمه مي زني، اخه چرا دشمن تراشي مي كني؟ فكر مي كني اونا حرفاتو باور مي كنن؟ نبايد چنين انتظاري داشته باشي. تو چيزهايي رو مي بنيي كه ديگرون فاقد اون حس هستند. بنابراين ممكنه فكر كنن خداي نكرده ديوونه شدي. - اصلا برام مهم نيست كه ديگرون چه نظري نسبت به من داشته باشن. من فقط مي خوام اونا رو از خطري كه در كمينشون نشسته اگاه كنم. ديروز تو كابوسم ديدم كه برادر منيژه تو دريا غرق شد. وقتي بهش گفتم بهم خنديد ولي برام مهم نيست. مهم اينه كه جلوي حوادث رو بگيرم. - پاك منو از خودت دلسرد كردي ريحانه، اخهچرا دست از اين كارات برنمي داري؟ - من نمي تونم دست رو دست بذارم. شاهد نابودي كساني باشم كه مي تونم بهشون كمك كنم و از مرگ نجاتشون بدم. - مشروط بر اينكه اونا هم حرفاتو باور كنن. ريحانه كمي عاقلانه فكر كن. من به تو حق مي دم كه نگران سرنوشت اونايي باشي كه به نحوي با روياي او ارتباط دارن ولي تو نمي توني كمكشون كني مگه اينكه همه جا جار بزني و وضعيت فعلي خودتو براشون توصيف كني. شايد اون موقع يه عده بهت معتقد بشن و حرفاتو باور كنن. تو داري خودتو تو دردسر بزرگي مي ندازي. من نمي خوام خواهرم مضحكه دست مردم بشه. نمي خوام انگشت نماي خاص و عام بشي. - تو مي گي من چيكار كنم؟ - بهتره روياهات رو براي خودت نگه داري و در صندوقچه سينه مثل يه راز سر به مهر حبسشون كني. اين بهترين كاريه كه مي توني بكني. هر دو سكوت كردند. ريحانه پشتش به خواهر بود و به ارامي اشك مي ريخت و راضيه هم خيلي زود خوابش برد. دو روز بعد دخترها وقتي همراه مادرشان از خريد بازمي گردند چشمشان به چند زن سياه پوشت مي افتد كه از مقابلشان مي ايندن. زنها وقتي نزديك مي شوند، خانم خردمند با يكي از انها سلام و احوال پرسي مي كند. زن سياه پوش به او مي گويد كه پسر همسايه شان در دريا غرق شده و انها قصد دارند براي گفتن تسليت و سرسلامتي به منزل انها بروند. ريحانه به محض شنيدن نام خانوادگي منيژه ناراحت شده و بي اختيار به گريه مي افتد. همراه خواهر و مادر به منزل باز مي گردد. همان لحظه لباس مشكي به تن كرده و هماهر راضيه كه او نيز لباس عزا پوشيده است به سوي منزل منيژه حركت مي كند. بر سر در خانه منِزه پرچم سياهي اويزان است. عكس برادر فوت شده او رو حجله ديده مي شود. از داخل خانه صداي شيون و زاري به گوش مي رسدو زنها در اتاق اجتماع كرده و گريان و نالان بر سر و سينه مي كوبند. راضيه و ريحانه وارد مي شوند و قصد دارند در گوشه اي از سالن بنشينند. به محض اينكه منيژه چشمش به ريحانه مي افتد به جانب او مي ايد و با خشم و عتاب به او مي گويد: - تو اينجا چيكار مي كني؟ واسه چي اومدي؟ ريحانه با تاثر سرش را پايين مي اندازد و مي گويد: - منيژه جون بهت تسليت مي گم، واقعا از اين حادثه متاسفم. منيژه با همان لحن پاسخ مي دهد: - من احتياجي به اظهار تاسف تو ندارم. بهم اثبات شده كه تو دختر شوم و بدقدمي هستي. ديگه نمي خوام چشمم به چشمت بيفته. از اينجا برو بيورن. چند نفري سعي در ارام كردنش دارند اما او دست خود را از ميان باوزان انها مي كشد و ادامه مي دهد: - برو بيرون. برو گمشو. نفرين شده هستي. تو و اون سق سياهت. همه نگاهها به ريحانه خيره مي ماند. راضيه دست ريحانه را گرفته و او را از مجلس خارج مي كند. ريحانه با دلي شكسته و غروري جريحه دار شده بغضش را رها كرده و هق هق كنان چهره اش را با دست مي پوشاند. چند قدم بالاتر روي سكوي در منزل مي نشيند و به شدت گريه مي كند. راضيه هم كنار او ايستاده و گريان و متاثر است. چند روز بعد از اين واقعه، خانه جو ناارمي دارد. راضيه كنار مادرش نشسته و زانوي غم بغل گرفته. ريحانه هم وسط اتاق رو به انها نشسته و به ارامي گريه مي كند. پدرش با عصبانيت در اتاق راه مي رود و غرولند مي كند. - من نمي فهمم، واسه چي اين الم شنگه رو راه انداختي؟ اخه تو چت شده دختر؟ زده به سرت؟ كنار او مي ايستد و به جانبش خم مي شود. - با حرفايي كه زدي يه شهر رو اشفته كردي.
ادامه نوشته

رمان بسيار زيباي گمشده در غبار فصل دوم

- احتياج به نظر نيست. من دخترم رو خوب مي شناسم. - من مي رم نمازم رو بخونم. بعدشم مي رم مغازه. خردمند از اشپزخانه بيرون مي رود و عمسرش بلند شده و به ادامه كارهايش مي پردازد. چند روز بعد ريحانه در راهروي دبيرستاني كه محل برگزاري امتحانات نهايي است به همراه ساير همكلاسهايش روي صندلي مخصوص امتحان نشسته اندن و هر كدام با جديت مشغول نوشتن پاسخ سوالات امتحاني هستند. منيژه اولين كسي است كه برگه اش را تحويل مي دهد و از راهرو به سمت حياط مي رود. پس از او هم چند نفري ورقه هايشان را به خانم ممتحن داده و خارج مي شوندن. عاقبت ريحانه هم برمي خيزد. ورقه اش را داده و بيرون مي رود. منيژه كه در حياط به گوشه ديوار تكيه داده به مجرد ديدن ريحانه پيش او مي رود و مي پرسد: - چطور بود خوب دادي؟ - اره خيلي اسون بود. تو چطور؟ - زياد خوب نبود. بعضي سوالها رو نتونستم جواب بدم. - پس چرا زودتر از همه ورقه ات رو دادي؟ - خب وقتي هر چي فكر كردم و چيزي به ذهنم نرسيد ديدم بهتره بيشتر از اين خودمو خسته نكنم. من كه نمي خوام مثل تو خانم دكتر بشم. همين ديپلم رنگ و رو رفته واسه هفت پشتم بسته. - من مي خوام برم خونه. تو نمياي بريم؟ - چرا بريم. منم ديگه كاري اينجا ندارم. هر دو از دبيرستان خارج مي شوند و وارد خيابان مي گردند. پس از طي مسافتي به محل ايستگاه ميني بوس مي رسند. چند نفري در صف ايستاده اند، انها هم در نوبت مي ايستند. منيژه در حالي كه عرق پيشانيش را پاك مي كند مي گويد: - امسال چقدر هوا زود گرم شده. - اره خيلي گرمه. - خوشحالم كه تابستون داره از راه مي رسه. اين امتحان اخري خيلي خسته ام كرده. همش امتحان، امتحان. يه بار تو كلاس يه بارم اينجا. اين معلما يه ذره به فكر ما نيستن. مگه اين چند گرم مغز چقدر كشش داره كه اين همه ازش كار مي كشن. خوشحالم كه تعطيل شديم. حالا وقتشه كه بگم خداحافظ مدرسه. - برعكس، من كه واقعا از تعطيل شدن مدرسه متاسفم. اين دوران واهس خودش عالمي داره. پدر و مادرم جفتشون تحصيلات ابتدايي دارن، گاهي وقتا از ته دل افسوس مي خورن كه درس شونو نيمه كاره رها كردن و ديگه ادامه ندادن. ادم هميشه نمي تونه فرصت هاي از دست رفته رو جبران كنه. بيا ميني بوس هم رسيد. منيژه به سمتي مي نگرد كه ريحانه اشاره كرد. ميني بوس از راه رسيد و همه مسافران سوار شدند منيژه و ريحانه هر كدام روي صندلي خالي مي نشينند و ميني بوس به راه مي افتد. ريحانه مي گويد: - تو تعطيلات ديگه نمي تونيم بچه ها رو ببينيم. جدا دلم واسه همه شون تنگ مي شه. - غصه شو نخور. ما باز هم مي تونيم تو اوقات بيكاري به هم سر بزنيم. بعضي از بر و بچه ها خونشون به هم نزديكه، اگه قصد مسافرت نداشته باشن مي تونيم باهاشون قرار بگذاريم كه حداقل هفته اي يك روز هم ديگر رو ببينيم. مي ريم كوه، مي ريم كنار دريا و پيك و نيك. تو كه پدر و مادرت مخالفتي ندارن؟ - نه بابا. خوشبختانه پدر و مادر خوب و روشنفكري دارم. در هر صورت باهات موافقم. تعطيلات نبايد ماها رو از هم جدا كنه. - تو داري خودت رو واسه كنكور اماده مي كني؟ - اره، اوايل شهريور بايد برم تهران تو كنكور شركت كنم. اگه قبول بشم همون جا پيش داداش و زن داداش مي مونم. اونا چفتشون تو اداره روزنامه كار مي كنن. صبح مي رن و عصر مي يان و كاري به كارم ندارن. مي تونم در سكوت و ارامش درس بخونم. - پس بچه هاشون چي؟ سر و صداي بچه ها مانع درس خوندنت نمي شه؟ - داداشم اينا بچه ندارن. هفت ساله كه ازدواج كردن ولي خب خدا هنوز بهشون بچه نداده. - پس حسابي بهت خوش مي گذره. ما كه دور و برمون پر از بچه ايت. پنج تا بچه قد و نيم قد تو خونه داريم كه سر و صداشون ادمو كلافه مي كنه. گاهي وقتا دلم مي خواد از خونه بزنم بيرون و به جنگلي پناه ببرم. يكي نيست به مادرم بگه اخه پدر امرزيده هفت تا بچه مي خواستي چيكار؟ اگه هوسه يكي دو تا بسه نه هفت تا! - خب قديمي ها اينطورن ديگه. اما حالا دوره زمونه عوض شده.... ريحانه پس از گفتن اين جمله از پنجره بيرون را نگاه مي كند و هر دو در سكوت فرو مي وند. ريحانه براي لحظاتي چشمانش را روي هم مي گذارد تا چرتي بزند.... در همان حال خود را در جنگل انبوهي مشاهده مي كند كه لباس سفيد بلندي بر تن كرده است و چند شاخه گل صحرايي در دست دارد. از جنگل گذشته و به محوطه سرسبزي مي رسد. جايي همانند گندم زارها.... افتاب درخشندگي خاصي دارد، پرندگان اواز مي خوانند و پروانه ها در اطرافش پرواز مي كنند. در محوطه، عده اي از جوانان مشغول بازي فوتبال هستند. ريحانه از كنارشان عبور مي كند. به نقطه ديگري مي رسد كه خانواده در زير سايه درخت فرشي گسترده و سرگرم خوردن ميوه و تنقلات هستند. انها پشتشان به ريحانه است و چهره هايشان قابل رويت نيست. چند قدم دورتر زني جوان، تابي به درخت بسته و پسر بچه خردسالش را روي تاب نشانده و او را تاب مي دهد. كودك با صداي بلند مي خندد و زن لحظه به لحظه به سرعت تاب مي افزايد. ريحانه به زن نزديك مي شود. زن به او مي خندد و برايش دستي تكان مي دهد اما در همان لحظه كودك دستش را از طناب تاب رها كرده و روي زمين سقوط مي كند. ريحانه با صداي بلند فرياد مي كشد.... منيژه با دست شانه هاي او را تكان مي دهد و مي گويد: - ريحانه، ريحانه چي شده؟ ريحانه به خود مي ايد و چشمانش را مي گشايد. از صداي فرياد او همه مسافران حيرت زده به جانب او برمي گردند و هر كس زمزمه كنان از بغل دستي خود مي پرسد چي شده است. منيژه با نگراني مي گويد: - ريحانه حالت خوب نيست؟ - من...من...آخ خدايا! دارم ديوانه مي شم! ميني بوس توقف مي كند. منيژه دست او را مي گيرد: - پاشو ريحانه، پاشو رسيديم. اقاي راننده ما پياده مي شيم. بريم ريحانه جون فكر كنم گرما زده شدي. شايدم خستگي امتحان باشه. هر دو پياده شدند و ميني بوس حركت كرد. ريحانه رنگ به چهره نارد. نگاهش وحشت زده است. - چت شده ريحانه؟ مي خواي ببرمت درمانگاه؟ ريحانه كه اندكي به خود مسلط گشته تبسم مي كند: - نه حالم خوبه متشكرم. كمي بهتر شدم. - اخه چي شد؟ چرا يه دفعه حالت بد شد؟ تو كه حسابي منو ترسوندي! - خودمم نفهميدم چي شد. يه لحظه خوابم برد، داشتم كابوس مي ديدم. - تو بايد بيشتر استراحت كني. لابد ديشب تا صبح بيدار موندي و درس خوندي. حتما جزوه هاي كنكور رو هم مطالعه مي كني. درسته؟ ريحانه با تكان سر تاييد مي كند. مقداري كه راه مي روند بر سر دو راهي مي رسند. اين جا همان مكاني است كه ان دو بايد از هم جدا شوند. منيژه هنگام خداحافظي باز مي پرسد: - مي خواي تا دم خونه باهات بيام؟ - نه حالم خوبه نگران نباش. - ولي هنوز رنگت پريده. نكنه تو راه ضعف كني؟ - متشكرم. گفتم كه بهتر شدم. بهتره تو بري ممكنه ديرت بشه. - ده روزه ديگه نتيجه امتحانا رو اعلام مي كنن پس تا اون موقع خداحافظ. ريحانه لبخند مي زند و پاسخ مي دهد: - باشه مي بينمت. - رفتي خونه حتما استراحت كن. - باشه خداحافظ.
ريحانه به راه مي افتد اما منيژه مدتي مي ايستد و حيرت زده او را مي نگرد. سپس شانه هايش را بالا مي اندازد و به راه خود مي رود. ريحانه وقتي وارد منزل مي شود عمويش نيز در اتاق حضور دارد. او به پشتي تكيه داده مي چاي مي نوشد. - سلام عمو جون، حال شما چطوره؟ - سلام دخترم، خوبي ريحانه جون؟ ريحانه كنار عمو مي نشيند و پاسخ مي دهد: - ممنونم عمو جون، كي اومدين؟ - يه ساعتي مي شه. خردمند از دخترش مي پرسد: - امتحان چطور بود دخترم؟ - خوب بود بابا. - از رنگ و روت پيداست كه سحابي خسته شدي، خانم بي زحمت يه چايي واسه دخترمون بريز كه خستگيش در بره. - اي به چشم. - نه مادر زحمت نكش، از راه رسيدم گرممه. مي رم يه ليوان اب خنك بخورم. راضيه برخاسته مي گويد: - تو بشين واست مي يارم. راضيه به اشپزخانه مي رود. مادر با دقت ريحانه را نگاه مي كند و لبخند مي زند و به او مي گويد" - عموجون ما رو به منزل جديدشون دعوت كردن. عمو مي خندد و مي گويد: - فكر مي كنم بهتون خوش بگذره. جاي خوش اب و هوائيه، من و بچه ها كه راضي هستيم. خانم خردمند مي گويد: - حتما خوش مي گذره. پدر ريحانه رو به برادر كرده و مي گويد: - تعجب مي كنم! چطور مي توني هر سال تو يه منطقه زندگي كني! من كه حاضر نيستم يه ساعتم از اين محله و خونه رو ول كنم و برم يه جاي ديگه. مگه اين ه خداي نكرده تحت فشار باشم و مجبور بشم. - اگه خدا بخواد اين دفعه ديگه موندني هستيم. ولي خب اين دفعه وضع فرق داره. يه خونه و يه باغ بزرگ خريدم كه برو بچه ها بتونن توش كار كنن. تا حالا هر چي واسه مردم كار كردم ديگه بسه. مي خوام نوكر خودم و ارباب خودم باشم. راضيه باز مي گردد و ليوان اب را به دست ريحانه مي دهد. ريحانه لبخند تشكر اميزي مي زند و اب را مي نوشد. در تاييد گفته هاي برادر سر تكان مي دهد و مي گويد: - اره داداش اين جوري خيلي بهتره. سپس همسرش را مخاطب قرار مي دهد: - خانم ناهار حاضره؟ - بله حاضره. - پس وردار بيار كه از گشنگي ضعف كردم. خانم خردمند بلند مي شود و به اشپزخانه مي رود. راضيه رو به ريحانه كرده و مي پرسد: - لباساتو عوض نمي كني؟ - چرا دارم مي رم. ريحانه بلند مي شود و به طرف اتاقش مي رود. خانم خردمند از اشپزخانه بيرون مي رود و با راضيه مشغول انداختن سفره مي شود. پس از صرف نهار همه اعضا خانواده در اتاق مشغول خوردن ميوه مي شوند. عمو مي پرسد: - خب داداش قرارمون كي شد؟ - ايشالا جمعه شب، البته من بايد جمعه برگردم يا نهايتا صبح شنبه. - چرا اين قدر زود؟ مي ترسي بهت بد بگذره؟ - چند تا كار سفارشي دارم مي ترسم كاراي مردم عقب بمونه. خانم خردمند در حالي كه حبه هاي انگور را به دهان فرو مي برد از شوهرش مي پرسد: - مگه كارگرات نيستن؟ - چرا ولي بعضي كارا رو خودم بايد انجام بدم. شماها رو اونجا مي ذارم و خودم برمي گردم. هر قدر كه دلتون خواست بمونين و بعد برگردين. عمو مي گويد: - خودم برشون مي گردونم نگران نباش. - دستت درد نكنه . اگه زحمت بكشي ممنون مي شم. - پس من بهت ادرس مي دم، وقتي كه اونجا رسيدي از هر كي بپرسي خونه رو نشونت مي ده. خردمند رو به دخترش كرده و مي گويد: - راضيه جون يه قلم و كاغذ بيار ادرسي كه عموجون مي گن يادداشت كن. مواظب باش اشتباه ننويسي. - چشم بابا. عمو اضافه مي كند: - پس ما جمعه شب منتظرتون هستيم. - به اميد خدا. همان شب راضيه و ريحانه در اتاق خود روي تخت دراز كشيده اند. ريحانه به سقف زل زده و مدام اه مي كشد. راضيه به جانب او برمي گردد و مي پرسد: - چته؟ چرا نمي خوابي؟ - تو چرا نمي خوابي؟ - مي خوام بخوابم ولي وقتي مي بينم تو تو فكري و هي اه مي كشي خوابم نمي بره. - معذرت مي خوام كه مزاحم خوابيدنت شدم. - نه اين طور نيست. به چي داري فكر مي كني؟ - به اون پيرزن... - پيرزن، كدوم پيرزن؟ - و به اون زن و كودكش. - چي داري مي گي ريحانه؟ حالت خوبه؟ راجع به كي حرف مي زني؟ - چهره هاشونو كاملا به خاطر دارم اما مي تونم به جرات قسم بخورم كه تو عمرم هرگز اونا رو نديده بودم. راضيه بلند شده و مي نشيند و زانوهايش را بغل مي گيرد. - مي شه يه جوري حرف بزني كه منم بفهمم! - پيرزن تو ويلاش تك و تنها در بستر مرگ افتاده بود و با نگاش ازم مي خواست كمكش كنم. بعدش اون زن و بچه اش...زنه جوون بود، داشت بچه اش رو تاب مي داد كه بچه از تاب پرت شد پايين. راضيه خيلي وحشتناكه! مطمئنم اتفاقي قراره بيفته ولي نمي دونم كي و كجا. - اين قدر خودت رو عذاب نده ريحانه، بهت اطمينان مي دم كه هيچ اتفاقي نمي افته، اينا فقط مربوط به روياهاته. - رويايي كه بالاخره دير يا زود به حقيقت مي پيونده. - تو نمي توني هيچ مشكلي رو حل ككني. - چرا، اگه اين افراد رو شناسايي كنم شايد بتونم از وقوع فاجعه جلوگيري كنم. - به نظر من تو به استراحت كافي نياز داري. تو اين مدت كه درس مي خوندي فكرت حسابي خسته شده، تو داري كم كم منو هم نگران مي كني. اگه مي خواي تو كنكور قبول بشي بايد اين افكار بچه گانه رو دور بريزي در غير اينصورت هيچ وقت موفق نمي شي با افكار مغشوش و پريشون سد كنكور رو بشكني. راضيه دراز مي كشد، ملافه را روي خود مي اندازد و پشتش را به او مي كند.

- حالا ديگه بهتره بخوابي، من كه خيلي خوابم مياد. شب به خير. راضيه پس از يك دهان دره طويل و پر سر و صدا خيلي زود به خواب مي رود اما ريحانه در سكوت هم چنان به گوشه اي از اتاق خيره مي ماند و فكر مي كند....عصر روز پنج شنبه ريحانه جزوه اش را در دست گرفته و مشغول مطالعه ان است. راضيه و مادرش لباس پوشيده و اماده حركت هستند. خردمند از اتاق ديگر خارج شده و نگاهي به اطرافيان مي اندازد و خطاب به ريحانه مي گويد: - دختر خانم اگه ممكنه اون كتاب لعنتي رو كنار بذارين و راه بيفتين كه داره دير مي شه و ممكنه به اتوبوس نرسيم. مادر غرولند كنان مي گوي: - حتي اين لحظه هم دست بردار نيست. ريحانه جزوه ها را درون كيف دستي اش مي گذارد و مي گويد: - چشم بابا حلضر شدم. پدر در حال حركت اضافه مي كند: - زود باشيد اگه دير به اتوبوس برسيم واويلاست. همگي اماده حركت مي شوند. خانم خردمند چادرش را به سر مي كشد و همراه راضيه از در بيرون مي رود. ريحانه هم دقايقي بعد به دنبالشان خارج مي شود. خردمند اخرين نفر است كه ساك لباسها را برداشته و از در بيرون مي رود. در را قفل كرده و به دنبال انها حركت مي كند. چند دقيقه بعد وارد جاده مي شوند. راضيه و ريحانه جلوتر از همه حركت كرده و سرگرم صحبت كردن هستند. در همين لحظه ها حاج رسولي و پسرش- همان پسري كه هميشه در تعقيب ريحانه است – از خم كوچه اي پيچيده و به سوي انها مي آيند. رسولي مقابل خردمند مي ايستد به سردي سلام كرده و برخلاف هميشه ه با وي به گفت و گو مي پرداخت، بي اعتنا به او رد مي شود. وقتي مقداري دور مي شوند پسر رسولي برمي گردد تا نگاهي به انه بيندازد اما پدرش با خشونت استينش را مي كشد و با اين عمل او را وامي دارد كه به راه خود ادامه دهد. خردمند خطاب به همسرش مي گويد: - از روزي كه به حاج اقا جواب رد دادم باهام سرسنگين شده. ئيگه حتي جواب سلاممو هم نميده. - به جهنم! مگه نون ما رو مي ده؟ زور كه نيست. - واسه طبقه بالاي خونه شون سفارش در و پنجره داده بود ولي بعد از اون جريان اومد و سفارششو پس گرفت. بعدشم شنيدم رفته از جاي ديگه در و پنجره ساز اورده. - به درك! چه اهميتي داره؟ خوبه كه روزي ما دست خداست، هنوز هيچي نشده خودشون رو نشون دادند. كي به اين جور ادما دختر مي ده؟ انها از چند جاده و خيابان گذشتند و وارد گاراژ شدند. خردمند همسر و دخترانش را تنها گذاشته و به طرف باجه بليط فروشي مي رود و لحظاتي بعد همراه با بليط برمي گردد و مي گويد: - اتوبوس تا نيم ساعت ديگه حركت مي كنه. راضيه جون ادرس رو ورداشتي؟ - بله بابا تو كيفمه. - خوبه، بدون ادرس ممكنه سرگردون بشيم. همگي روي نيمكت مي نشيند و به رفت و امد مسافران مي نگرند. چهل دقيقه بعد با اشاره كمك راننده برخاسته و به جانب اتوبوس مي روند. پس از سوار شدن چند مسافر، انها هم به درون اتوبوس رفته و پس از يافتن صندليهاي خود دو به دو مي نشينند. ريحانه و راضيه در يك رديف و خردمند و همسرش در سمت ديگر انها مي نشينند. اتوبوس پس از اماده شدن حركت مي كند... ساعتهاست كه اتوبوس در جاده در حركت است. در داخل اتوبوس، راضيه چشمانش را بسته و چرت مي زند ريحانه در حال مطالعه جزوه اش مي باشد و خانم و اقاي خردمند هم سر در وش هم نهاده و به اهستگي با هم صحبت مي كنند. خانم خردمند مي پرسد: - تو فكر نمي كني دعوت داداشت اينا يه بهونه باشه؟ - بهونه؟ چه بهونه اي؟ - كه به اين وسيله صحبت خواستگاري رو پيش بكشن؟ خردمند اندكي فكر مي كند و سپس شانه هايش را بالا مي اندادز: - نمي دونم شايد. - ولي من تقريبا مطمئنم. زن داداشت زمستون كه پيش ما بود با ايما و اشاره گفت كه وقتي ريحانه ديپلمشو گرفت بايد بشينيم و راجع به اينده اين دو تا جوون حرف بزنيم. - تو كه راضي نبودي چرا همون موقع جوابش نكردي؟ - راستش رو بخواي من تو لفافه منظورمو حالي كردم ولي خب اين تويي كه بايد قائله رو ختم كني. اگه من حرف بزنم ممكنه كدورتي ايجاد بشه. تو يه جوري بهشون حالي كن كه بهشون برنخوره. بگو دختره مي خواد بره تهرون و درس بخونه . خلاصه طوري حرف بزن كه پيگير قضيه نشن. خدمند لبخندزنان جواب مي دهد: - من هيچ وقت تو زندگيم با نظرت مخالف نبودم. اين بار هم خيال ندارم اين كار رو بكنم. خانم خردمند با رضايت مندي مي گويد: - تو بهترين شوهر دنياييو من ازت راضيم و اميدوارم خدا هم ازت راضي باشه. دلم مي خواد مردي به خوبي و مهربوني تو گير دخترام بيفته. مردي كه از صميم قلب دوسشون داشته باشه. - با اين حرفات داري خرم مي كني ها. - استغفرالله اين حرفا چيه كه مي زني. - تو هم واسه من زن خوبي بودي. هميشه با بد و خوبم ساختي و دم نزدي. بچه هام خوب و نجابت رو از تو به ارث بردن. من يه موي تو رو با يه دنيا عوض نمي كنم. خانم خردمند از پنجره اتوبوس به جاده نگاه مي كند و مي گويد: - خدا از سر تصيرات همه بگذره و سايه تو رو هم از سر ما كم نكنه. هوا كم كم رو به تاريكي مي رود كه اتوبوس مسافران را در مقصد پياده مي نمايد . خردمند به تنهايي نزديك قهوه خانه اي كه در مسير قرار دارد مي رود و از مردي كه كنار در قهوه خانه ايستاده ادرس برادرش را مي پرسد. مرد با اشاره دست او را به سمتي راهنمايي مي كند. خردمند تشكر كرده و باز مي گردد. - بچه ها بريم كه ديگه چيزي نمونده برسيم. همگي به راه مي افتند. از كوچه اول عبور مي كنند و در كوچه دوم، امير پسر عموي دخترها روي سكوي در خانه نشسته است. به محض اينكه از دور چشمش به انها مي افتد شتابان و شادمان به استقبالشان مي رود. - سلام عمو جان. سلام زن عمو. - سلام پسر گلم. حالت چطوره عمو جون؟ - خوبم عمو جون. امير نگاهي به دخترها مي اندازد و با شرمساري سر به زير مي افكند. - سلام دخترعموها خوش اومدين. راضيه و ريحانه هم سلام او را پاسخ مي گويند. خردمند مي پرسد: - بابات هست؟ - بله عمو جون، از بعدازظهر تا حالا چشم به راه بوديم. دم در كه مي رسند امير در را به داخل هل داده و خود كنار مي ايستد. - بفرما عمو جون. - ياالله خردمند داخل شده و پس از او سايرين هم وارد مي شوند. امير اخرين فردي است كه به درون رفته و در را مي بندد. به مجرد اين كه خردمند و بقيه وارد خانه مي شوند، عمو و زن عمو از در اتاق بيرون امده و به استقبالشان مي روند. خردمند همراه همسر و دخترانش در صدر اتاق مي نشيند و خان عمو هم در كنارشان قرار مي گيرد. امير به اشپزخانه مي رود و خود را انجا پنهان مي سازد . زن عمو كه سر پا ايستاده مي گويد:

- خيلي خوش اومدين، واقعا قدم رو چشم ما گذاشتين. خردمند عرق روي پيشاني و پشت لبش را با دستمال پاك كرده و به عنوان مزاح مي گويد: - زن داداش از تعارف كم كن و بر مبلغ افزا! ما كه غريبه نيستيم. به جاي تعارف كردن اب خنك بيار كه از تشنگي دارم له له مي زنم. - به روي چشم. همين الان. زن عمو به اشپزخانه مي رود و عمو از برادرش مي پرسد: - خب ديگه تعريف كن، راستي چطوري اينجا رو پيدا كردي؟ - خيلي خب، اصلا مشكل نبود. - بهت كه گفته بودم جاش سر راسته. خب زن داداش شما چطوري؟ اين دختر خانماي گل چطورن؟ همسر خردمند پاسخ مي دهد: - به لطف شما بد نيستيم. و راضيه اضافه مي كند: - قربون عموجون برم. فقط به ما بگين كي مي ريم اين اطراف يه گشتي بزنيم كه دلم واسه يه پيك نيك لك زده. خانم خردمند رو ترش مي كند و مي گويد: - اوا دختر يه دقيقه زبون به دهن بگير. هنوز از راه نرسيده هوايي شده؟ عمو با داي بلند خنديد و اظهار مي دادر: - زن داداش چيكارش داري بذار راحت باشه. و خطاب به راضيه مي افزايد: - دخترم اينجا مثل خونه خودته. دلم مي خواد اين چند روزه حسابي بهتون خوش بگذره. از فردا صبح خودم مي برمتون گردش و همه جاي ديدني رو نشونتون مي دم. امير با سيني پارچ و ليوان وارد اتاق مي شود. سيني را مقابل عمو مي گذارد و زود از اتاق بيرون مي رود. خردمند براي خود اب مي ريزد و پس از تعارف به ديگران ان را جرعه جرعه مي نوشد. امير كنار در اتاق ايستاده و بدون ان كه ديده شود دزدانه ريحانه را مي نگرد. مادرش او را د ران حال غافلگير مي كند. - چشم چروني نكن پسر، دختره مال خودمونه غصه نخور. بهتره تو اين ميوه ها رو ببري تا منم چاي بيارم. ديگه هم فرار نكن. همون جا باش تا من بيام. امير ظرف ميوه را گرفته و دوباره پا به درون اتاق مي گذارد. نزديك در سكندري مي خورد اما زود تعادل خود را حفظ مي كند. راضيه دزدانه مي خندد و دستش را جلوي دهانش مي گيرد تا لبخند تمسخراميزش اشكار نگردد. ريحانه به او چشم غره مي رود و راضيه خود را جمع و جور مي كند. لحظاتي بعد زن عمو هم به انها ملحق شده، همگي دور هم مي نشينند و چاي و ميوه صرف مي كنند. خردمند با چشم اطراف را مي كاود و به عمو مي گويد: - خونه تو پسنديدم داداش، خيلي قشنگ و بزرگه. مباركتون باشه. عمو تبسم كنان جواب مي دهد: - وقتي تو بپسندي كار تمومه. زن عمو كه از اين تعريف و تمجيد خوشحال شده مي گويد: - چشمتون قشنگ مي بينه. والله ديگه از خونه به دوشي خسته شديم. وقتي اينجا رو ديديم يه دفعه مهرش به دلم افتاد. به داداشت گفتم هر جوري كه شده بايد اينجا رو بخري. چند تا از اتاقاش هنوز فرش نشده، گذاشتم واسه اميرجون كه ايشالا وقتي عروسي كرد با خانمش اونجا رو فرش كنه. زن عمو حين گفتن اين جملات به ريحانه مي نگرد. بين خردمند و همسرش نگاهي رد و بدل مي شد و خردمند مي گويد: - ايشالا. عمو رو به برادر كرده و مي گويد: - الان شبه، فردا صبح مي برمت تا همه جاي خونه و باغ رو از نزديك ببيني. راضيه مي پرسد: - عموجون درخت ميوه هم دارين؟ - اره دخترم درخت ميوه هم داريم، درخت سيب، گيلاس، انبه، انجير و توت. امير به ميان حرف پدر مي دود و مي گويد: - درخت خيار و خربزه هم كاشتيم. جملگي به حرف او مي خندند. امير خجالت زده سرش را پايين مي اندازد و راضيه متعجبانه مي پرسد: - درخت خيار و خربزه. عمو تك سرفه اي كرده و در حالي كه به امير اخم مي كند مي افزايد: - منظور امير جان اينه كه بوته هاي خيار و خربزه هم رسيدن. اخه ما تو يه قسمت از باغ صيفي جات هم كاشتيم. زن عمو ادامه مي دهد: - سبزيجات هم همين طور. - پس حسابي خودكفا شدين. - بله ديگه. وقتي زمينش هست بايد استفاده رد. عمو خطاب به زنش مي گويد: - خب خانم اگه گفتي وقته چيه؟ - بله فهميدم وقت شامه. من برم شام رو بكشم و بيارم. سپس برمي خيزد و به راه مي افتد. عمو با حركت سر گفته اش را تصديق مي كند و مي گويد: - اره خانم برو. ما همگي گرسنه هستيم. پس از صرف شام و چاي و ميوه، ساعتي را به گفت و شنودهاي معمولي گذراندند تا اين كه هنگام خواب فرا رسيد. نيمه شب خردمند و همسرش به همراه دو دخترشان در اتاق خوابي كه عمو و همسرش برايشان در نظر گرفته اند خوابيده اند. تنها كسي كه بيدار مانده و چشم بر سقف دارد ريحانه است. جيرجيركي در دل شب اواز مي خواند. و هلال ماه از پنجره اتاف خواب هويداست. در اتاق ديگر، زن عمو رختخواب شوهرش را بر زمين مي گستراند. عمو خميازه اي كشيده و جورابهايش را درمي اورد. همسرش مي گويد: - فردا صبح بايد موضوع را به داداشت بگي. اين پسره داره دق مرگ مي شه. نديدي امشب چطوري دست و پاشو گم كرده بود. عمو وارد بستر شده و مي نشيند و مي گويد: - امان از دست تو و اون پسرت! خانم جان اين پسره هنوز بچه است، دهنش بوي شير مي ده، مي خواي منو جلوي داداشم سنگ رو يخ كني؟ ريحانه باسواده، تحصيل كرده است ولي پسر ما فقط تحصيلات ابتدايي داره، داداشم راضي نمي شه، تازه نظر خود دختره هم شرطه. زن عمو غرولند كنان مي گويد: - وا چه حرفا مي زني؟! خيلي دلشون بخواد، درسته كه امير درس نخونده ولي عوضش نجيب و چشم و دل پاكه، زن نگه دار و خانواده دوسته. اگه تو پا پيش نذاري خودم از ريحانه خواتسگاري مي كنم. من از بچگي اونو واسه امير نشون كردم. پسره هم دلش ضعف مي ره، پاك زده تو سرش. تو كه نمي خواي بچه ام از دست بره. خلاصه هر جوري شده داداشت رو راضي كن. وادارش كن با ما راه بياد. بگوشش دونگ سند زمين رو پشت قباله ريحانه مي ندازيم. هر چي بخوان واسه دختره مي خريم. كاري كن با اين چيزا دهنشون بسته شه. عمو دراز مي كشد و با اوقات تلخي مي گويد: - تو هم وقت گير اوردي. الان خسته ام بعدا در موردش صحبت مي كنيم. - جلو اونا كه نمي شه حرف زد. فردا برو يه ماشين كرايه كن، دسته جمعي مي ريم جنگل. تو بايد داداشت رو ببري يه جاي خلوت و تا رضايتش رو نگرفتي برنمي گردي. نبايد فرصت را هدر داد. - حالا تا فردا خدا بزرگه. فعلا مي خوام بخوابم تو هم بگير بخواب. اگه قسمت باشه خدا خودش جور مي كنه. اگرم قسمت نباشه از دست من و تو كاري ساخته نيست. ملافه را روي خودش مي كشد و چشمانش رو مي بندد و مي افزايد: - پاشو اون چراغ رو خاموش كن.
زن عمو برمي خيزد و چراغ اتاق را خاموش كي كند و وارد بسترش مي شود. روز بعد اتومبيل پيكان از مناطق سرسبز و خوش منظهر در حال عبور است. عمو پشت فرمان نشسته و رانندگي را بر عهده دارد. كنار او امير و خردمند نشسته اند. در صندلي عقب هم زن عمو، همسر خردمند و راضيه و ريحانه قرار دارند. انها در حال صحبت كردن هستند و تنها فردي كه در اين مباحثه شركت ندارد ريحانه است. كه اط پنجره مناظر زيباي بيرون را مي نگد و غرق در افكار خود مي باشد. اتومبيل وارد جاده اي مي شود كه طرفين ان مشجر است. ريحانه چنان محو زيبايي و جذابيت محيط شده كه اعتنايي به سايرين ندارد. با اين كه تاكنون يه ان مناطق قدم ننهاده ولي احساس مي ند به نحوي با اين منطقه ارتباط داشته و هر چه اتومبيل دل جاده را مي شكافد و پيش مي رود اين حس در وي قدرت مي گيرد كه قبلا انجا را از نزديك ديده است. يكباره صداي ناله پيرزني در گوشش مي پيچد. با دقت گوش فرا داده و اطراف را مي نگرد. ساختمان ويلا از دور مقابل ديدگانش ظاهر مي شود. ريحانه شك ندارد كه اين ويلا همان مكاني است كه او در روياي خود ديده است. وقتي به نزديكي ويلا مي رسند صداي ناله را به وضوح بيشتري مي شنود. اتومبيلي چند متري از ويلا دور مي شود كه ناگهان ريحانه فرياد مي زد: - عمو جون نگهدار. خواهش مي كنم نگهدار. از فرياد ناگهاني او همه متحير مي شوند و عمو پا را روي پدال ترمز مي فشارد. اتومبيل اندكي ناله كنان و جيغ كشان توقف مي كمد. همه به او خيره مي شوند.ادامه نوشته