سيد محمد جواد حسيني

اولين پست

سلام.

اسم من امين هست. كارشناسي ارشد برق در گرايش قدرت رو دارم. بعد از مدتها تصميم گرفتم كه يك وبلاگ را راه اندازي كنم و مطالب مربوط به رشته برق را در اين وبلاگ قرار دهم. با ما همراه باشيد و با نظرات خود ما را در ارائه هر چه بهتر مطالب ياري دهيد . متشكرم.

 

ادامه نوشته

رمان آناهيتا

بعد او را به داروخانه برد و يك بسته بيبي چك گرفت و هر دو به فروشگاه بازگشتند. به اندازه ي كافي دير كرده بودند و نمي خواستند بيش از آن رئيس را عصباني كنند.سوفي او را به دستشوئي فرستاد وخودش با نگراني بين رگال هاي لباس مضغول قدم زدن شد. دقايقي طولاني گذشت. او چند مشتري را راه انداخت و داشت در مورد طرح لباس توضيحاتي به يك مرد ميان سال مي داد كه ديد آني با رنگ و رويي به شدت پريده و حالي نزار دي يكي از اتاق هاي پرو تكيه زده. به سرعت توضيحاتش را كامل كرد و به سوي او رفت. نياز به پرسش نبود. چهره ي آني به قدر كافي گوياي همه چيز بود. آن شب آني نفهميد چگونه ساعت كاري پايان يافت . با تني بي حس و ذهني كه انگار قفل شده بود به خانه اش برگشت و روي كاناپه افتاد. نگاهي به عكس دو نفره اي كه با كورش كنار ساحل گرفته بود انداخت و چشمانش پر از اشك شد. هنوز نمي دانست بايد ناراحت باشد كه در آن وضعيت نامشخص مسئوليت موجودي ديگر به دوشش مي افتد يا بايد خوشحال باشد كه يادگاري از وجود كورش برايش مانده. تمام شب بيدار ماند و فكر كرد. به بود يا نبودن بچه و به پيش آمدهاي بودن يا نبودن او. و بالاخره همزمان با طلوع خورشيد تصميم خود را گرفت. او يادگار كورش را مي خواست. با تمام وجود او را مي خواست و در حقيقت از همان لحظه كه از وجود بچه مطمئن شده بود، انگار زندگي اش سمت و سويي تازه يافته بود. حالا او انگيزه اي قوي براي ادامه ي زندگي داشت. انگيزه اي كه روح و جسمش را دوباره به دنيا پيوند زده بود.در نيمه تاريك اتاق به سمت آينه رفت و مقابل آن ايستاد. به چشمان خودش زل زد و با چهره اي مصمم به خود گفت: من اين هديه رو با تمام وجودم نگه مي دارم و با تمام قدرتم ازش محافظت مي كنم.چهار ماه ديگر به سرعت گذشت . آني در آن مدت بيشتر مراقب خود بود. تغذيه اس را بهتر كرد، و تحت نظر يك پزشك زنان و زايمان خوب قرار داشت.به كارش در فروشگاه نيز هم چنان ادامه مي داد. او مي دانست براي نگهداري از بچه و زايمان بايد به قدر كافي پس انداز داشته باشد. گر چه تنهايي سخت بود و گاهي شب ها او باز هم به ياد كورش و گذشته مي افتاد اما له خودش قبولانده بود كه بايد قوي باشد و به آن همه تنهايي عادت كند . يك شب وقتي خسته و بي حال از فروشگاه به خانه باز مي گشت، مقابل در خانه اش مرد جواني را ديد كه به انتظار ايستاده. با تعجب به او نگاه كرد و قبل از اين كه حرفي بزند مرد گفت: شما بايد صاحب اين آپارتمان باشيد. من همسايه ي طبقه ي پايين شما هستم. حدود يك ماهي مي شه كه اين جا ساكن شدم . اما تا به حال شما رو نديدم. آني با چهره اي سرد و صامت پرسيد: كاري داشتيد؟ مرد كه از رفتار او كمي جا خورده بود با دستپاچگي گفت: نه . . . يعني راستش فكر مي كنم لوله هاي حمام شما ايراد پيدا كرده چون سقف حمام من چكه مي كنه.- لوله كش خبر كرديد؟- نه. من خودم لوله كش هستم . يعني كارهاي فني و تاسيساتي انجام مي دم. كارهاي تاسيساتي ساختمون خودمون رو هم به عهده گرفتم.آني جلو رفت و با كليد خو در را گشود و داخل شد.- بفرمائيد. . . حمام رو كه بلديد؟مرد به آرامي پشت سر او وارد شد و پس از نگاهي اجمالي به وسايل ساده ي خانه به حمام رفت. دقايقي بعد از آن خارج شد و رو به آني كه در آشپزخانه ي اپن، غذا گرم مي كرد گفت: بله. لوله ها مشكل پيدا كرده و بايذ تعمير بشه. البته هزينه ها به عهده ي صاحب اصلي خونه است.- بله مي دونم. كارتون رو كي شروع مي كنيد؟- فردا ساعت هشت صبح من و همكارم اين جا هستيم.- اما من اون موقع بايد برم سركار. نمي شه شب ها كار كنيد؟مرد با ترديد پرسيد: يعني شما تمام طول روز رو منزل نيستيد؟- از نه صبح تا نه شب.مرد با تعجب ابرو بالا انداخت.- اوه . . . !كه اين طور.آني از آشپزخانه خارج شد و در حالي كه دست هايش را صليب وار روي سينه گره مي زد گفت: حالا بايد چي كار كرد؟مرد جوان تازه متوجه شكم اندك برجسته ي او گشت كه از زير پيراهن گشاد و راحت او نمايان شده بود. به چهره ي جوان همسايه ي زيبايش نگريسن و فكر كرد چقدر براي مادر شدن و پذيرفتن آن مسئوليت سنگين جوان است.- پرسيدم بايد چي كار كنيم؟با پرسش دوباره ي آني كه كمي عصبي بيان شده بود به خود آمد و گفت: كار توي شب باعث اعتراض همسايه ها مي شه.- پس من مجبورم شما رو توي خونه ام تنها بذارم و بهتون اعتماد كنم. گر چه چيز گران قيمتي اين جا ندارم.مرد جوان لبخندي از صراحت لهجه ي او بر زبان آورد ، قدمي جلو گذاشت و در حالي كه دستش را به سمت آني دراز مي گرد گفت: من جِيكوب هستم. مي تونيد جِيك صدام كنيد.آني بي آن كه پاسخي به لبخند او بدهد او دستش را به سردي فشرد و گفت: من هم آني هستم.- من فردا راس ساعت هشت با همكارم مي آيم.- باشه، اشكالي نداره. فردا مي بينمتون .جيك كه مي ديد او مودبانه دارد از خانه بيرونش مي كند با همان لبخند به سمت در خروجي رفت و خداحافظي كرد.كار تعمير لوله هاي حمام دو روزه تمام شد و همكار جيكوب سراميك هاي حمام را نيز بازسازي كرد. در آن دو روز جيكوب مراقب بود خانه ي همسايه اش را تا آن جا كه مي تواند كثيف نكند و پس از پايان كار، خودش همه جا را با جاروبرقي تميز كرد و خاك وسايل خانه را گرفت. تا آن روز سابقه نداشت آن كارها را براي كسي انجام دهد، اما نمي دانست چرا زن جوان تنها و حامله اي كه در همسايگي اش زندگي مي كند، آن قدر توجه اش را جلب كرده. رفتار سرد، زيبايي، غرور و تنهايي او چيزهاي بود كه جيكوب را نا خودآگاه به سوي او سوق مي داد و به ايجاد يك رابطه ي دوستانه ترغيبش مي كرد.آني وقتي به خانه برگشت و آن جا را تميز و مرتب يافت تعجب كرد. همه چيز آن قدر تميز بود، انگار اصلا تعميراتي صورت نگرفته . با خودش فكر كرد حتما جيكوب از مستخدمش خواسته سوئيت او را هم تميز كند. با آن فكر به طبقه ي پايين رفت تا هم تشكر كند و هم دستمزد مستخدم را بپرسد . جيكوب كه منتظر او بود با چهره اي خندان در را به روي او گشود.- سلام آقاي جيكوب. براي تعمير واقعا ممنونم و البته بابت اين كه مستخدمتون رو هم برام فرستاديد تشكر مي كنم. دستمزدِ . . . هنوز حرفش تمام نشده بود كه جيكوب گفت: من هفته اي يك بار بيشتر مستخدم ندارم. خونه ي شما رو هم خودم مرتب كردم.آني با چشمان گرد شده پرسيد: شما مرتب كرديد؟ آخه چرا؟ - براي اين كه ما همسايه هستيم و من مي دونستم كه شما خسته ار كار بر مي گرديد و با اين وضعتون درست نيست بيشتر از اين كار كنيد.آني با اشاره ي او به شكمش، كمي خود را جمع و جور كرد و گفت: نيازي نبود شما اين كار رو انجام بديد. من خودم فردا تميزش مي كردم.- نگران نباشيد من دستمزدم رو از شما مي گيرم!حالا تعجب آني بيشتر شده بود. به زحمت پرسيد: چقدر . . . چقدر مي شه؟- چند روز پيش . . . يعني تعطيلات آخر هفته ي پيش بود كه فكر كنم مهمون داشتيد. اون شب بوي خيلي خوبي از خونه تون مي اومد كه ديوونه ام كرده بود. نمي دونم چه غذايي بود، اما عطر خاصي داشت. مي تونم ازتون خواهش كنم به عنوان دستمزد از اون غذا برام بپزيد.آني معذب مانده بود چه بگويد . آيا درست كردن غذا براي مرد جوان همسايه به صلاحش بود.
 مي تونم ازتون خواهش كنم به عنوان دستمزد از اون غذا برام بپزيد.آني معذب مانده بود چه بگويد . آيا درست كردن غذا براي مرد جوان همسايه به صلاحش بود. او واقعا حوصله و تحمل يك همسايه ي پر رفت و آمد را نداشت. در حقيقت در آن مدت هم به جز سوفي با شخص ديگري ارتباط نداشت. تعطيلات قبل هم، سوفي ميهمانش بود كه او برايش زرشك پلو با مرغ زعفراني درست كرده بود. زرشك پلو يكي از غذاهاي مورد علاقه اش بود و گاهي به ياد ايران آن را مي پخت. جيكوب كه ترديد او را ديد شانه بالا انداخت و چشمان آبي تيره اش را كمي تنگ كرد و گفت: اگر مايل نيستي اشكالي نداره. در واقع بايد من رو ببخشي كه همچين درخواستي ازت كردم.رفتار او دل آناهيتا را نرم كرد، طوري كه ناخودآگاه لبخند بر لب آورد و گفت: اشكالي نداره. تعطيلات آخر همين هفته براتون درست مي كنم.داشت مي رفت كه جيكوب صدايش زد.- ببخشيد آني . . . آني به سمت او برگشت و جيكوب ادامه داد.- اون . . . اون چه غدايي بود؟- زرشك پلو. يك غذاي ايراني.- جيكوب سعي كرد لبخند بزند. ظاهر و لهجه ي آني به هيچ وجه شبيه خارجي ها نبود.- يعني تو ايراني هستي؟- بله. البته پدرم نيمه ايراني، نيمه ايتاليايي هست.وقتي به خانه برگشت باور نمي كرد با همسايه ي تازه اش آن قدر حرف زده، از خودش اطلاعات به او داده و حتي قبول كرده برايش غذا بپزد. در واقع جيكوب مردي بود كه انگار انرژي مثبتي از خود ساطع مي كرد. لبخند و رفتارش جذاب و در عين جال به شدت بي غرض و دوستانه به نظر مي رسيد و در كل آدمي بود كه نگاهش تو را وادار مي كرد به او اعتماد كني!آخر هفته، همان طور كه قول داده بود غذا را پخت و به اصرار سوفي كه از ماجرا مطلع بود، جيكوب را به منزلش دعوت كرد. سوفي به شدت نگران تنهايي و وضعيت خاص آني بود و به نظرش خيلي خوب بود كه او با يكي از همسايه ها مراوده داشته باشد تا اگر مشكلي برايش پيش آمد كمك بخواهد. آني هم كه واقعا از سقط جنين و زايمان مي ترسيد قبول كرد كه آن فكر بدي نيست. بالاخره جيكوب با سبدي پر از شيريني هاي خانگي به خانه ي آني آمد. سوفي هيجان زده از ديدن آن شيريني هاي تازه و خوش تركيب گفت: واي ! چقدر عالي به نظر مي رسند. اين ها رو از كجا آورديد؟جيكوب با لبخند مخصوص خودش گفت: از مادرم خواهش كردم درست كنه.- اوه! چه ماد ر با سليقه و هنرمندي!بعد با سر و صدا در حالي كه بابت رژيم غذائيش به خود لعنت مي فرستاد ، سبد شيريني ها را گرفت و به آشپزخانه برد.پس از رفتن او جيكوب به آني كه مستاصل وسط اتاق ايستاده بود نگاه كرد و لبخندش را پر رنگ تر كرد. آني اما بي آن كه حتي سعي كند پاسخ لبخند او را بدهد با دست تعارف كرد كه او روي يكي از مبل ها بنشيند.در حين صرف چاي و شيريني جيكوب گفت: هنوز اون عطر مخصوص غذا رو حس نمي كنم.آني گفت: براي اين كه زعفران رو بايد در مرحله ي آخر پخت اضافه كنم. و زرشك رو هم همون موقع درست مي كنم.جيكوب ابرويي به نشانه ي تفهيم بالا انداخت. بعد ناگهان نگاهش را به قاب عكس روي شومينه دوخت و بي مقدمه گفت: اون . . . مرد جذابيه . . . مگه نه سوفي؟!سوفي كه حالا تا حدودي از زندگي آني خبر داشت گفت: اون همسر آني يه.جيكوب نگاهي به آني انداخت و سعي كرد لحنش در حد امكان عادي باشد.- تا به حال نديدمش. حتما رفته سفر.آني سري به نشانه ي تاييد حرف او تكان داد و جرعه اي از چايي اش نوشيد.- بايد براي هر دو تون سخت باشه.اين بار هم آني به گفتن بله اي خشك و خالي اكتفا كرد. جيكوب دوباره به عكس نگاه كرد و گفت« بر خلاف تو شوهرت، ظاهري كاملا شرقي داره.چشمان آني بي اختيار در امتدا نگاه جيكوب، به عكس و روي چهره ي كورش ثابت ماند. چشمانش پر از اشك شد و در حالي كه فشاري خفيف را در قلب خود حس مي كرد، زمزمه كرد « درسته . . . كاملا شرقي . . . »آخر شب، جيكوب پس از تشكر زياد بابت غذا، آن جا را ترك كرد. هنگام خداحافظي هم چنان لبخند بر لب داشت، اما به محض بسته شدن در پشت سرش چهره اش رنگ اندوه به خود گرفت. نمي دانست چرا ته قلبش اميدوار بود آني شوهري نداشته باشد و از دوست پسر بي وفايش حامله شده باشد. نمي دانست چرا فهميدن اين كه آني زن آزادي نيست آن قدر برايش گران آمده!از آن شب به بعد سعي كرد از آني فاصبه بگيرد و فقط يك همسايه ي ساده باشد،اما يك روز كه او را ديد با ساك هاي سنگين خريد از پله ها بالا مي رود دلش طاقت نياورد و تمام ساك ها را تا جلوي در آپارتمانش برد. همان ديدار و دلسوزي باعث شد ديگر نتواند در مقابل آن زن سرد و مرموز مقاومت كند. از آن پس گاهي هنگام خريدهاي خودش، براي آني هم خريد مي كرد. برايش كتاب مي برد و يك بار هم كه آني به شدت سرما خورده بود، براي او سوپ ساده اي درست كرد و ساعتي كنارش ماند تا مطمئن شود حال او بهتر شده. شب از نيمه مي گذشت. آني و سوفي كنار هم روي تخت دراز كشيده بودند و از پشت پنجره ي بزرگ رو به آسمان، ستاره ها را تماشا مي كردند.- اين جا انگار آسمونش پر ستاره تره.آني اين را گفت و آه كشيد.- يادت نره اومديم كوهستان . هم ارتفاعمون بيشتره، هم هوا تميز تره و هم خونه هاي زيادي اطراف مون نيست كه نور چراغ شون، درخشش ستاره ها رو كم كنه.- آره . . . اين جا همه چيز آروم تر و بهتره.- اين سفر واقعا براي هر دو مون لازم بود. گر چه به خاطر وضعيتت خيلي آهسته رانندگي كردم و كم كم داشت حوصله ام سر مي رفت.- تو دوست خيلي خوبي هستي سوفي... مي دوني، من هيچ وقت توي زندگيم يك دوست واقعي نداشتم. يعني اصلا دوستان زيادي دور و برم نبود. هميشه فكر مي كردم تنهايي از پس خودم و كارهام بر مي يام . اگر هم ازكسي كمك گرفتم بيشتر دلم مي خواست باهام همكاري كنه تا اينكه كاري برام انجام بده. . . اما تو واقعا دوست خوبي هستي و وقتي كمكم مي كني و نگرانم مي شي احساس بدي پيدا نمي كنم.- داري با تعريف هات هيجان زده ام مي كني! البته بد هم نشد كه به مهربوني و خوبي من اعتراف كردي!آني داشت لبخند مي زدكه سوفي دستش را زير سرش گذاشت و به سمت آني به پهلو دراز كشيد.- حالا كه مي دوني من نگرانتم و نسبت به تو حسن نيت دارم، بذار يك چيزي بهت بگم. . . ببين آني! درسته كه من دوستت هستم اما نمي تونم هميشه و هر لحظه كنارت بمونم و تمام نيازهات رو برآورده كنم. آدم ها توي زندگي به جز دوست، به همسر هم احتياج دارن . يك همسر خوب و مهربون كه بتونه توي غم ها و شادي ها كنارشون باشه. به خصوص تو موقعيت هاي خاصي مثل موقعيتي كه تو الان داري . . . آني تو بايد تكليف خودت رو با زندگي ات مشخص كني. يا برگرد پيش كورش و يا ازش به صورت رسمي و غيابي جدا شو و يك زندگي تازه شروع كن.آني با بي حوصلگي گفت: قبلا هم به اين موضوع اشاره كردي و جوابت رو گرفتي.سوفي با هيجان روي تخت نشست و گفت: اين كه فعلا هيچ تصميمي نداري، واقعا يك تصميم بزرگه! تو الآن شش ماهه بارداري. چه طور مي خواي تنهايي اين بچه رو به دنيا بياري و بزرگ كني؟- به هر حال من ديگه نمي تونم برگردم. نمي تونم تو چشم هاي اون آدم ها نگاه كنم و نفرت رو توشون ببينم.- باشه برنگرد. اما اين جا يك زندگي تازه شروع كن. . . ببين آني،به نظر من جيكوب خيلي از تو خوشش مي ياد. طوري كه حتي خالا كه مي دونه تو شوهر داري باز هم تنهات نمي ذاره. جيك از اون مردهاي خاصه. از اون مردهاي خانواده كه امروزه كمتر پيدا مي شوند. وقتي تو جلويش راه مي ري نمي دوني با چه حالت خاصي نگاهت مي كنه . وقتي سرما خورده بودي اون قدر نگرانت بود ، انگار تو واقعا همسرشي. حتي نگران بچه هم بود. مي ترسيد داروهايي كه مصرف مي كني براي بچه مضر باشه... آني اين يك فرصت خوبه كه هر كسي نمي تونه اون رو به دست بياره. فكرش رو بكن! هنگام زايمان ديگه تنها نيستي.مردي هست كه مي دوني دوستت داره و كنارت مي مونه. كه آروم و نجيبه و براي بچه ات پدر خوبي مي شه. شما رو حمايت مي كنه و نمي ذاره بچه ات احساس بي پدري بكنه. جيك واقعا مرد خوبيه. ظاهر خوبي هم داره. شايد فوق العاده به نظر نياد اما هيچ ايراد خاصي نداره. . . فقط يك كم سنش زياده كه اتفاقا بد نيست. چون ديگه تجربه اش بيشتره و با اين رفتار سرد تو هم بهتر كنار مي ياد.
سوفي به آني كه سكوت كرده و به شدت در فكر فرو رفته بود نگاه كرد و در حالي كه احساس مي كرد او را وسوسه كرده، لبخندي بر لب آورد و با صدايي ملايم تر ادامه داد: شايد الآن دوستش نداشته باشي اما وقتي به تو و بچه ات محبت كنه. . . وقتي بچه ات اون رو پدر صدا بزنه، تو هم بهش علاقه مند مي شي.حالا آني بغض كرده و دستش را بي اختيار روي شكمش گذاشته بود. چهره ي كورش با وضوح تمام مقابل ديدگانش بود. چهره اي خشك و جدي كه با نگاهي سرزنش آميز ثابت مانده بود. با حس ضربه اي شديد كه به زير دستش وارد آمد، نا خودآگاه دستش را پس كشيد.- چي شده؟ چي شد آني؟آناهيتا انگار با خودش حرف مي زند با چشم هاي پر از اشك گفت: تا به حال اين طوري ضربه نزده بود. اون هم درست زير دستم! بجه ي من . . . بچه ي من خودش پدر داره.- اما پدرش اين جا نيست و حتي از وجودش بي خبره.آني كمي به خود آمد. بغضش را فرو داد و قبل از آن كه سوفي متوجه اشك هايش شود، پشتش را به او كرد و گفت بهتر است زوتر بخوابند. سوفي با اندوه به دوستش نگاه كرد و پس از كمي ترديد، بالاخره او هم به خواب رفت. به خاطر خستگي سفر سوفي خيلي زود خوابش برد، اما آني تا سپيده ي صبح چشم بر هم نگذاشت. گاهي با جنينش حرف مي زد، گاهي براي تنهائيش يا به ياد مادرش اشك مي ريخت و در آخر فهميد كه دلتنگي اش براي كورش از هر حسي در وجودش قوي تر است. او آرزو داشت حتي اگر شده فقط يك بار ديگر كورش را ببيند. چند روز بعد به خواست پزشك، آني براي سونوگرافي رفت تا از سلامت جنين مطمئن شوند. وقتي همراه سوفي به خانه باز مي گشتند ، يك كيك ساده خريدند تا به خاطر سلامتي جنين و تعيين جنسيت او جشن بگيرند. از پله ها بالا مي رفتند كه جِيك در آپارتمانش را گشود تا خارج شود. با ديدن آني لبخندي زد و گفت: خيلي خوشحال به نظر مي رسيد.سوفي با شادماني گفت: معلومه كه خوشحاليم. همين الآن از سونوگرافي بر مي گرديم و فهميديم به زودي صاحب يك دختر ماماني و سالم مي شيم. جيكوب لبخندش را پر رنگ تر كرد و به آني تبريك گفت. آني هم داشت تشكر مي كرد كه سوفي گفت: ما داريم به خاطر اين خبرهاي خوب جشن مي گيريم . تو هم اگر دوست داري به ما ملحق شو .جِيكوب با ترديد به آني نگاه كرد و او كه در معذورات قرار گرفته بود با تاني سوفي را تاييد كرد . جيكوب كه از هر فرصتي براي بودن كنار آني استفاده مي كرد با گفتن اين كه تا يك ساعت ديگر خودش را مي رساند ، از پله ها پايين رفت. به محض دور شدن او، آني به سوفي اعتراض كرد.- بس كن آني. با اين دعوت ساده تو چيزي رو از دست نمي دي. نديدي چقدر به خاطر اين خبر خوشحال شد. انگار خبرسلامتي بچه ي خودش رو بهش دادند. . . به نظر من اين يك مورد عاليه. چند وقت پيش كه با جيك صحبت مي كردم فهميدم كه چند ماهي مي شه كه حتي يك دوست دختر هم نداشته . بعد هم از تو تعريف كرد و آخر سر هم گفت خيال داره ازدواج كنه.- چقدر عالي! ديگه از دستش راحت مي شم.سوفي ناباورانه او را گريست . - احمق نباش آني . منظور اون فقط تو هستي. خودت هم خوب مي دوني.- من كه شوهر دارم. اون بايد خيلي بي تحمل باشه كه . . . - اما واقعيت اينه كه تو شش ماهه شوهر نداري . فكر كردي يك اسم توي شناسنامه ات مي تونه جيك رو قانع كنه. آني با حرص وارد سوئيت كوچكش شد و فرياد زد: تو هيچ معلوم هست طرف من هستي يا اون؟!- معلومه كه طرف تو هستم . من دلم نمي خواد بي خودي يك همچين مردي رو از دست بدي. راستش آرزو مي كردم اي كاش جيكوب به جاي تو عاشق من بود.- اولا كه اون عاشق نيست. بعد هم . . . بعد هم . . . - باشه ،باشه . ديگه راجع بهش حرف نمي زنيم. بهتره صبر كنيم تا زمان همه چيز رو حل كنه.يك ساعت بعد وقتي جِيك آمد، دختر ها آرام گرفته بودند. قهوه آماده ي سرو بود و كيك ساده روي ميز قرار داشت.آني فنجان هاي قهوه را روي ميز گذاشت و خودش هم پشت ميز قرار گرفت. داشتند در مورد اسم بچه حرف مي زندند و نظر مي دادند كه با سوفي تماس گرفته شد و او مجبور گشت با عجله برود. هنگام رفتن، نگاه معني داري به جيك انداخت و با لبخند خداحافظي كرد.پس از رفتن او آني كمي معذب شده و در خود فرو رفت اما جيك نمي خواست فضا را سنگين كند.- بالاخره نگفتي چه تصميمي در مورد اسمش گرفتي.- حالا كه فكر مي كنم مي بينم دلم مي خواد اسم مادرم رو روي دخترم بذارم.- خيلي عالي يه! اسم مادرت چيه؟- صبا.با بر لب آوردن نام مادر، چشمانش پر از اشك شد . سر به زير انداخت . جيكوب متاثر از حالت او پرسيد: دلت براي مادرت تنگ شده؟- بله، خيلي زياد. . . من دختر خوبي براش نبودم. غير از رنج و ناراحتي براش چيزي نداشتم و آخرين هديه ام به اون، مرگ بود!حالا جيك حيرت زده شده بود.- منظورت چيه؟- من . . . بي اون كه بخوام،باعث مرگ مادرم شدم.- اوه، متاسفم . واقعا متاسفم . . .آني سعي كرد خود را كنترل كند، اما قطرات اشك از چشمانش روان شده و دستش روي ميز مي لرزيد.جِيك نيز با افسوس او را نگاه مي كرد و با ديدن دست لرزانش ، به خود جرات داد و به آرامي دست گرم خود را روي دست يخ زده ي آني گذاشت و كمي فشرد. آني كه در حال خود نبود چندان توجهي به آن حركت نكرد. جيك با جرات بيشتر دست او را ميان دو دست خود گرفت و كمي خود را جلو كشيد.- آروم باش آني. خودت الآن گفتي ناخواسته، پس تو باعث مرگ مادرت نيستي. تو مستحق اين همه رنج و تنهايي هم نيستي. به دخترت فكر كن. به صباي كوچولو. به اين كه اون به يك مادر قوي با روحيه ي بالا نياز داره.آناهيتا با تمام قوا سعي كرد خوددار باشد. اشك هايش را پاك كرد و با عذرخواهي كوتاهي به دستشويي رفت. دقايقي بعد وقتي بيرون آمد، بر خود مسلط بود، اما سرگيجه اي عجيب عازضش شده بود كه چهره اش را رنگ پريده و چشمانش را خمار كرده بود. جيكوب با مشاهده ي حالت او با نگراني جلو دويد و پرسيد: حالت خوبه؟آني او را پس زد و به سمت كاناپه رفت.- خوبم. يك كم استراحت كنم بهتر مي شم.جيكوب هم چنان نگران، كنار او حركت كرد و خواست كمك كند كه او روي كاناپه دراز بكشد كه باز هم آني دستش را پس زد.- بهتر نيست روز تختت دراز بكشي؟- نه،اين جا بهتره.- اين حالتت بايد به خاطر فشار عصبي باشه. بهتره آروم بگيري و به چيزي فكر نكني . .. قطره اشكي كه از كنار چشم آني بيرون چكيد، جيكوب را كه ميان ماندن و رفتن مردد بود، وادار به ماندن كرد. به آشپزخانه رفت و كمي آب براي او آورد. آب را به خورد او داد و روي مبلي ديگر نزديك او نشست. چشمان آني هنوز بسته بود كه پرسيد: بهتر شدي؟ مي خواي با دكترت تماس بگيرم؟- نه . . . ممنون. بهترم. تو اگر بخواي مي توني بري.- نه . پيشت مي مونم. تو بگير بخواب و نگران چيزي نباش.چند ساعت بعد وقتي از خواب بيدار شد، جيكوب هنوز آن جا بود، اما روي مبل به خواب رفته بود. آني به ساعت نگاه كرد. شب از نيمه گذشته بود. با كرخي از جا بلند شد و آشپزخانه رفت و كمي آب نوشيد.- به نظر بهتر ميايي.با وحشت به جيكوب كه پشت سرش ايستاده بود نگاه كرد.- ترسوندمت!؟ معذرت مي خوام.آني نفس عميقي كشيد و گفت : ممنونم كه مراقبم بودي.- خواهش مي كنم . . . مي دوني راستش . . . ترسيدم اتفاقي براي تو يا بچه بيفته.آني يا كلافگي از كنار جيكوب گذشت و از آشپزخانه خارج شد.جيكوب هم به دنبال او رفت و او را كه با حالتي عصبي فنجان هاي روي ميز را جمع مي كرد، خيره شد.- تا كِي خيال داري به اين رفتارت ادامه بدي؟آناهيتا متحير به او كه بر خلاف هميشه جدي و كمي عصبي بود نگاه كرد.- منظورت چيه؟- به اين كناركشيدن هات، به اين تنها بودنت. به اين غرور احمقانه ات!آني پوزخندي زد و گفت: بگو ببينم تو كي هستي كه اين حرف ها رو به من مي زني؟- دوستت، همسابه ات و كسي كه دوستت داره.- ممنون كه نگرانم هستي، اما مشكلات من به خودم مربوطه.- تنهايي برات خيلي سخت خواهد بود.- لطفا برو جيك. بروو فقط يك همسايه ي عادي باش.بعد پشتش را به او كرد و با صداي لرزان ادامه داد: از وقتي به خاطر دارم همين طوري بودم. به خاطر همين برام سخت نيست و يك خوشبختي زودگذز چيزي نبود كه من رو بد عادت كنه . . . هنوز حرفش تمام نشده بود كه داغي نفس هاي جيك را پشت گردن خود حس كرد.- بذار حداقل به عنوان يك دوست كنارت بمونم. به من و خودت فرصت بده . . . به صبا كوچولو هم فكر كن، اون به پدر . . .براي لحظه اي نفس در سينه ي آني حبس شد. با سرعت قدمي به جلو گذاشت و به جانب جيكوب كه با التماس نگاهش مي كرد برگشت.
فقط يك هفته طول كشيد تا آني فكر كند، تصميم بگيرد، چمدانش را ببندد، خانه را تحويل دهد و راهي تهران شود. در فرودگاه به چهره ي نگران و مغموم سوفي و چشمان افسرده ي جيكوب نگاه كرد و گفت فكر مي كند در تمام عمرش بهترين تصميم را گرفته. سوفي با اندوه دست او را گرفته و گفت: شايد اگر مي گفتي خيال داري به زندگيت با كورش بين خانواده ات ادامه بدي خيلي خوشحال مي شدم. اما . . . حالا . . . اين طوري . . . جيكوب گفت: با ما در تماس باش و يادت باشه هر وقت كه برگردي تنها نمي موني.آني در حالي كه لبخندي تلخ بر لب داشت از هر دو تشكر و خداحافظي كرد و از آن ها دور شد. راه طولاني بود و فشار عصبي و اضطراب آني زياد. از كاري كه مي خواست انجام دهد، مطمئن بود، اما ترس از عكس العمل كورش و آينده ي مبهمي كه در پيش داشت آرامش را از او مي گرفت. در فرودگاه لندن، وقتي به انتظار پرواز نهايي به ايران بود، ناگهان فكري تازه و آزار دهنده به ذهنش رسيد. اگر كورش ازدواج كرده باشد! احتمال زيادي مي داد كه كورش ديگر او را نخواهد، اما تصور ازدواج او واقعا برايش سخت بود. دستي روي شكم برجسته اش كشيد و با اين فكر كه تمام آن كارها را به خاطر صبايش انجام مي دهد، كمي آرام گرفت. ساعات آخر پرواز از اضطرابش كاسته شده بود، اما هنگام فرود هواپيما در باند فرودگاه مهرآباد، باز هم دلش به شور افتاد و هيجان طوري به او غالب گشت كه دست و پاهايش سرد شده و حس مي كرد توان حركت ندارد.يكي از مهمان داران كه متوجه دگرگوني حال او شده بود، به او كمك كرد تا از هواپيما خارج شود و او را تا اتوبوس همراهي كرد. در سالن فرودگاه بغض كرده و به ياد گذشته ها افتاده بود. بار قبل وقتي براي اولين بار پا به خاك ايران گذاشت، تنها و سرگشته بود. اما آن روز قلبش خالي از عشق ديگران بود و حالا آن قدر عاشق بود كه به خاطر ديگران تمام وجودش را مي خواست قرباني كند.از فرودگاه يك راست به هتلي رفت تا خستگي آن مسافرت طولاني را از تن به در نمايد. بدنش به شدت كوفته بود و احساس ضعف داشت. پس از دوازده ساعت خواب و يك حمام آب گرم كمي حالش جا آمد. ساعت از چهار بعد از ظهر مي گذشت كه با يكي از همكاران سابق موسسه ي زبان تماس گرفت. با او راحت تر از بقيه بود و او را دختر مستقل تري نسبت به ديگران يافته بود . گر چه هميشه ياد گرفته بود كه به تنهايي از پس كارهايش بر آيد، ديگر طاقت آن همه تنهايي را نداشت و از طرفي هم بابت وضعيت خاصش مي دانست كه بدون كمك نمي تواند در تهران جاي مناسب براي زندگي و كارش در موسسه را به دست آورد.مهشيد با تعجب و خوشحالي او را به ياد آورد و بلافاصله قرار ملاقات گذاشت. ساعتي بعد هر دو در لابي هتل بودند.آني مجبور بود كم و بيش از زندگي اش براي او بگويد و مهشيد هم با درك حال او، دستش را به گرمي فشرد و با تاثر زياد، قول داد كمكش كند. روز بعد با اصرار او را به خانه ي خودشان برد و چند روز بعد هم با كمك پدرش سوئيت كوچك و مناسبي را در محله ي خودشان براي او پيدا كرد. سوئيت گر چه در زير زمين بود، اما نوساز و تميز بود و نورگير خوبي داشت. مبلغ رهن يك ساله اش هم به اندازه ي نيم بيشتر پولي بود كه آني همراه خود آورده بود و او مي توانست با باقي پول لوازم ضروري زندگي را براي خود تهيه كند. با كمك شوهر مهشيد يك گاز سه شعله ي روميزي، يك يخچال فريزر دست دوم و يك فرش ماشيني كوچك خريد.مهشيد با اصرار تخت خواب دوران تجردش را به همراه رخت خواب نو و تميز و پرده براي پنجره هاي كوتاه سوئيت به او هديه داد و بعد ديگر به نظر مي رسيد همه چيز تكميل شده.مقداري از پول نيز باقي ماند كه آني آن را براي زايمان و تهيه ي لوازم مورد نياز بچه كنار گذاشت. گر چه به نظر مهشيد تمام آن كارها بي فايده بود و كورش به محض اطلاع از حضور او نه اجازه مي داد آني آن جا زندگي كند و نه مي گذاشت فرزندش از خودش دور باشد. آني هم مي دانست حداقل بابت دنيا آمدن بچه و هزينه هاي آن نبايد نگران باشد،اما احتمال هر رفتاري را مي داد. حتي طرد شدن كاملش توسط كورش. با تحقيقات شوهر مهشيد فهميد كه كورش هنوز در شركت سابق مشغول به كار است. وقتي از كورش حرف مي زد آني بغض كرده و جنينش انگار بي قراري مي كرد. او گفت كورش هر روز با زانتياي سياهش به محل كار خود مي رود. گفت كه هنوز همراه پدرش و ثمره در آن خانه زندگي مي كند و ازدواج هم نكرده. حالا آني جرات بيشتري براي رويارويي با او يافته بود. يك روز ، لباس مناسب پوشيد و شالي خاكستري هم روي سر انداخت. دلش براي ديدار كورش پر مي زد و تا آن روز خود را چنان درگير كارهايش كرده بود تا فرصتي براي ديدار او نداشته باشد. شكم برجسته اش كاملا از زير پالتوي سياه و كوتاهش نمايان بود و بدنش هم كمي ورم آورده بود. با آژانس خود را به شركت رساند و همان جا درون ماشين منتظر شد. دقايقي نگذشت كه زانتيايي سياه از مقابلش گذشت و درست جلوي آن ها پارك كرد. آني هيجان زده شده و ضربان قلبش بالا رفته بود. كورش از ماشين پياده شد و چشمان آني با دقت بيشتري او را زير نظر گرفت. كت پشمي سرمه اي رنگي به تن داشت. موهايش از هميشه كوتاه تر بود و به نظر مي رسيد لاغر تر از قبل شده. دل آني در سينه لرزيد و قطرات اشك در چشمانش به هم پيوست. مي خواست پياده شود و دنبال او بدود. مي خواست در آغوش گرم و پر از آرامشش فرو برود. مي خواست برايش بگويد كه بي او چقدر زندگي اش سخت گذشته. اما همان جا نشست و حتي ياراي حركت نداشت.كورش بي توجه به اطرافش، وارد ساختمان شد و آني به راننده دستور حركت داد.به خانه اش كه رسيد يك راست پاي تلفن رفت و شماره ي موبايل كورش را گرفت. از شدت اضطراب، دستانش مي لرزيد و بدنش يخ زده بود با شنيدن صداي رسمي كورش، بغض كرد.- بله؟ بفرماييد؟زبانش انگار از كار افتاده و ضربان قلبش به شدت بالا رفته بود. صداي كورش كمي بالا رفت.- بله؟آني به زحمت لب گشود.- سلام . . . صدايش آن قدر آهسته بود كه خودش هم به زحمت آن را شنيد.- صداتون خيلي ضعيفه . . . لطفا بلندتر صحبت كنيد.آني براي لحظه اي گوشي را روي سينه گذاشت، نفس عميقي كشيد و بعد با صدايي كه فقط كمي بلندتر از قبل بود تكرار كرد: سلام!ناگهان آن سوي خط سكوتي سنگين برقرار شد. نفس آني در سينه حبس شد. باورش نمي شد كورش به آن سرعت او را بشناسد. خواست لب باز كند و حرفي بزند كه صداي سرد و آرام كورش كلمات را در دهانش باقي گذاشت.- با چه رويي با من تماس گرفتي؟!مي دانست برخورد خوبي نخواهد ديد، اما باز هم تحمل آن همه سردي را نداشت.- من . . . من بايد . . . - چي مي خواي؟!بغض دختر شديد تر شد و صدايش به وضوح مي لرزيد.- بايد با تو . . . حرف بزنم.- فعلا كار دارم . . . بعدا تماس بگير.بوق آزادي كه مي شنيد مانند ناخني بود كه بر روي اعصابش كشيده مي شد. گوشي را روي دستگاه گذاشت و بغضش را رها كرد. باورش نمي شد كورش آن رفتار را با او كرده باشد.گوشي را روي دستگاه گذاشت و بغضش را رها كرد. باورش نمي شد كورش آن رفتار را با او كرده باشد.نفهميد چقدر به آن حال بود اما وقتي به خود آمد سردرد شديدي عارضش شده و بي حال و بي رمق بود. دوش آب گرمي گرفت و قرص مسكني كه پزشكش براي مواقع ضروري برايش تجويز كرده بود، خورد و سعي كرد كمي بخوابد. غرق خواب بود كه با صداي زنگ ممتد تلفن، به سختي چشم گشود . اول بي تفاوت بود اما صداي زنگ قطع نمي شد. با بي حالي گوشي را برداشت و با صدايي خش دار و خواب آلود پاسخ داد.- بله؟- من . . . من كورش هستم . . . مي خواستم . . . آني با سرعت سر جايش نشست. آن قدر صدايش خواب آلود و خسته بود كه كورش شناخته بودش. به زحمت گفت : كورش! تويي؟صداي مودبانه ي كورش ، تند و بي احساس شد.- كجايي؟- خونه ي خودم.حالا او را به شدت متعجب كرده بود.- يعني تو تمام اين مدت تهران بودي؟- نه. دو هفته اي مي شه كه برگشتم.- مستقل شدي!كلام پر از طعنه ي كورش باز هم بغض را ميهمان حنجره ي آني كرد.- فقط نمي خوام كسي بفهمه باهات تماس گرفتم.- پس چرا زنگ زدي؟ . . . شايد تازه يادت افتاده شوهري هم داري!؟ آني نفسش را با حالتي عصبي از سينه بيرون فرستاد و گفت: بايد باهات حرف بزنم.- من واقعا موندم تو با چه رويي برگشتي و داري ازم مي خواي باهام حرف بزني.- فردا ساعت يازده صبح بيا جلوي در شرقي پارك ملت. من روي يكي از نيمكت هاي اون جا منتظرتم.- آدرس خونه ات رو بده الآن مي يام اون جا.لحنش سرد و بي حوصله بود. انگار مي خواست زودتر حرف هاي او را بشنود و برود پي زندگي اش.- الآن آمادگي اش رو ندارم.صداي فرياد خشمگين كورش او را تكان داد.- پس چرا زنگ زدي لعنتي؟ تو مي دوني با من چي كار كردي؟ هيچ معلوم هست اين مدت كدوم گوري بودي؟ چي كار مي گردي؟ منِ احمق فكر مي كردم ممكنه حتي دست به خودكشي زده باشي . . . مي فهمي من چي كشيدم؟هان عوضي؟ هان؟ . . . حالا آدرس اون خونه اي كه معلوم نيست چطوري از توش سر در آوردي رو به من بده.آني گوشي را گذاشت. حتي از همان پشت تلفن هم تمام وجودش از ترس و غصه مي لرزيد.حالا باور داشت كه به راستي كورش را از دست داده. كورش هرگز او را نمي بخشيد و او مجبور بود تا آخر عمر تقاص بلايي را كه بر سر پدر و مادرش و كورش آورده بود، پس بدهد.صداي هق هقش فضاي اتاق را پر كرده بود و او نمي خواست و نمي توانست خود را كنترل كند. تلفن پشت سر هم زنگ مي زد و آني بي توجه به آن فقط زار مي زد. با شنيدن صداي زنگ در كه تلفن را همراهي مي كرد، كلافه و بي حال از جايش بلند شد. حتما همسايه اش را حسابي نگران كرده بود. با دستمال اشك هايش را پاك كرد و سعي نمود بر خود مسلط باشد. تلفن هم چنان زنگ مي خورد . كورش دست بردار نبود. آني حس مي كرد سرش گيج مي رود و چشمانش كم كم همه جا را تار مي بيند. ناگهان دردي بالاي شكمش پيچيد. از شدت درد خم شد و دوباره بغض كرد. چقدر تنها بود. صداي زنگ در اين بار تبديل به در زدن هاي متوالي شد. خانم همسايه هم مدام او را صدا مي زد. آني به هر بدبختي بود خود را به در رساند، در را گشود و همان جا تقريبا از حال رفت. تلفن هم چنان زنگ مي خورد. در ميان ابرهايي كه جلوي چشمانش مي آمدند چهره ي هراسان همسايه را ديد كه به رويش خم شده و سعي دارد او را به حال بياورد.وقتي چشم باز كرد نور مهتابي هاي بالاي سرش، آزارش داد و مجبور شد دوباره پلك بر هم بفشارد. خواست دستش را تكان دهد كه متوجه سوزش سوزن سرم شد.- دستت رو تكون نده.با شنيدن صداي گرفته ي كورش، چنان شوكه شد كه قلبش در سينه فرو ريخت و بلافاصله چشم گشود. او كمي دور تر از تخت، روي صندلي نشسته بود و با اندوه و افسوس نگاهش مي كرد. نفس آني به سختي بالا مي آمد. همان دم دردي زير شكمش پيچيد. بي اختيار چهره در هم كشيد و لب به دندان گرفت. كورش آه عميقي كشيد. از روي صندلي برخاست و سلانه سلانه از اتاق بيرون رفت. آني مي توانست بفهمد او چه حالي دارد. انگار له شده بود. انگار از شدت شوك آن طور بازگشتن آني، نمي توانست محكم قدم بردارد.ورود پرستاري ، نگذاشت بغضش بتركد.- حال تون چطوره؟ بهتريد؟آني به زحمت گفت: بله . . .- شوهرتون مي گفت انگار دوباره حال تون داره بد مي شه.- نه . . . خوبم . . . فقط يك كم درد دارم.آني دست آزادش را روي شكمش گذاشت و پرسيد: بچه ام چه طوره؟- ضربان قلبش كه خوب بود. نگران نباش. فقط يك گرفتگي عضلات داشتي.- فكر كردم وقتش شده.- نه. انگار دچار شوك عصبي شده بودي. براي زايمانت هنوز وقت داري.- كي منو آورد اين جا؟- يك خانم. . . شوهرت بعدا اومد.شنيدن لفظ شوهر براي او كه فقط چند صباحي وجودش را لمس كرده بود، غريب و دردناك بود. با رفتن پرستار قطرات اشك از چشمانش بين موهايش چكيد. احساس ضعف مي كرد. عكس العمل كورش، بيش از آن چه فكر مي كرد عذابش مي داد. او برنگشته بود كه خودش را وصل كورش كند يا توقعي از او داشته باشد. مي خواست كه او فقط پدر بچه اش باشد. دوست نداشت دخترش مانند خودش از ديدار يكي از والدينش محروم بماند. مي خواست صباي كوچك، پدرش را بشناسد و به وجودش افتخار كند.با ورود خانم همسايه، سعي كرد بر خود مسلط شود. زن متوجه حالش شد و با قيافه اي گرفته كنارش نشست و دست او را ميان دو دست خود گرفت.- چي شده عزيزم؟ چرا اين قدر بي قراري؟ داشتم از خريد بر مي گشتم كه صداي گريه ات رو شنيدم. اون قدر بلند بود كه منو كشوند در خونه ات. صداي زنگ تلفن هم قطع نمي شد. از حال كه رفتي دست و پام رو گم كردم. فكر كردم بايد يكي از قوم و خويش هات پشت خط باشند كه تماس رو قطع نمي كنند. گوشي رو برداشتم . شوهرت بود. بهش گفتم حالت به هم خورده و گفتم با اورژانس تماس مي گيرم و بعد بهش خبر مي دم كدوم بيمارستان مي ريم . . . طفلي خيلي نگران بود . . . خانم همسايه هنوز داشت حرف مي زد كه باز هم در گشوده شد. دل در سينه ي آني فرو ريخت اما اين بار هم خبري از كورش نبود و مردي در روپوش سپيد پزشكي به درون آمد. بغض آني شدت گرفت. باورش نمي شد كورش آن طور بي اعتنايي كند. باورش نمي شد اين قدر براي او بي اهميت شده باشد. پزشك با لبخند او را معاينه كرد و حالش را پرسيد. پاسخ هاي آني كوتاه و لرزان بود و بغض بزرگش به خوبي مشهود. خانم همسايه با ناراحتي نگاهي به دكتر انداخت و با اشاره ي چشم هاي او از اتاق خارج شد. پزشك صندلي را جلوتر كشيد و روي آن نشست. با محبت در چشمان پر از اشك او خيره شدو با صدايي بسيار ملايم گفت: معلومه كه هنوز ناراحتي ات برطرف نشده. اگر دوست داري گريه كني، گريه كن. نبايد به خودت فشار بياري.اشك هاي گرم آني ازميان چشمان بازش چكيدن گرفت. انگار منتظر اجازه ي دكتر بود! دكتر متاثر از گريه ي او، جهره در هم كشيد.- گريه خوبه. . . آرومت مي كنه. اما نه اون گريه اي كه از خانم همسايه ات شنيدم. هر اتفاقي هم افتاده باشه تو بايد فكر سلامتي خودت و جنينت باشي. . . ببينم جنسيت بچه ات رو مي دوني؟گريه ي آني شدت كرفت. رويش را از دكنر برگرداند و زير لب ناليد « من خيلي بدبخنم. . . خيلي !»
گريه ي آني شدت كرفت. رويش را از دكنر برگرداند و زير لب ناليد « من خيلي بدبخنم. . . خيلي !»دكتر با محبت گفت: همه ي آدم ها موقع گرفتاري ، به شدت احساس بدبختي مي كنند، اما همون لحظه آدم هايي هستند كه گرفتاري و بدبختي شون خيلي بيشتره. گرفتاري ها حل مي شه، اما سلامتي به راحتي بر نمي گرده. مي دوني ممكن بود اتفاقي براي بچه بيفته؟ از معايناتم متوجه ضعف شديدت هم شدم. جواب آزمايشات رو كه ببينم حتما كمبود ويتامين هايي رو خواهيم داشت. تو بايد روحيه ات رو بيشتر از اين ها حفظ كني و يادت باشه علاوه بر خودت، مسئول يك موجود زنده ي ديگه هم هستي كه اتفاقا خيلي هم برات عزيزه.آني سعي داشت جلوي اشك هايش را بگيرد، اما نمي دانست چرا حريف آن ها نمي شود. دكتر چند دستمال كاغذي به دست او داد و از اتاق خارج شد. واقعا براي آن زن جوان احساس تاسف مي كرد. با خروج پزشك، كورش كه به ديوار تكيه داده بود به سمت او رفت.- حالش چطوره دكتر؟پزشك به چهره ي رنگ پريده و مغموم كورش نگاه كرد و با افسوس گفت: روحيه اش افتضاحه. كسي از اقوامش فوت كرده؟كورش سر به زير انداخت.- . . . مسئله اش شخصي يه.- اين خانم علائم افسردگي داره. مي دونيد براي يك زن باردار چقدر مي تونه خطرناك باشه. من نمي دونم مشكلش چيه، اما در هر حال شما همسرش هستيد بايد بيشتر مراقبش باشيد. از لحاظ تغذيه هم فكر مي كنم كمتر بهش توجه شده. در حقيقت وضعيت چندان مناسبي نداره. به خاطر بارداريش هم نمي تونم هر دارويي رو براش تجويز كنم . . . نمي دونم تا به حال دچار اسپاسم معده شديد يا نه، اما تحمل دردش واقعا سخته. اگر اين خانم گرفتار يك شوك عصبي ديگه بشه معلوم نيست چه بلايي سرش بياد. بهتره تحت نظر يك پزشك روان شناس خوب و يك پزشك متخصص عمومي مجرب باشه . . . سابقه ي اسپاسم داشته؟كورش ياد آن شبي افتاد كه حال آني بد شده بود و او را به بيمارستان رساندند. به ياد چهره ي رنگ پريده و درد كشيدنش افتاد.- بله. . . سابقه ي اسپاسم داره.- ديگه بدتر! پس معلوم مي شه باز هم بايد انتظار همچين چيزي رو داشت. توي دوران حاملگي اش رخ داده بود؟هنوز باور بارداري آني برايش سخت بود. رنگ صورتش به قرمزي زد. دلش مي خواست بگويد حال خودش هم بهتر از آني نيست.- نمي دونم . . . ! يك بار يكي، دو سال پيش اين طوري شد.دكتر با تعجب و حالتي سرزنش آميز نگاهش كرد.- نمي دونيد؟! عجيبه! ظاهرا مشكل خانم تون شما هستيد! بگذاريد يه نصيحتي به شما بكنم. تا چند ماه جنگ و دعواهاتون رو بگذاريد كنار و فقط به فكر سلامتي مادر و بچه باشيد. خانم شما در آستانه ي افسردگي حاده و اگر بهش توجه نشه، اين افسردگي، بعد از زايمان شدت پيدا مي كنه و ممكنه هرگز هم خوب نشه.كورش از رفتار دكتر عصباني بود. اما به او حق مي داد آن طور حرف بزند. در نظر او،كورش يك شوهر بي مسئوليت و بي رحم بود كه آن قدر به همسرش بي توجهي كرده بود تا او را به آن روز انداخته بود.با رفتن دكتر روي صندلي كريدور نشست و سرش را ميان دو دست گرفت. نمي دانست بايد چه كار كند يا حتي بايد چه حسي داشته باشد. هنوز هم قادر نبود آني را ببخشد، اما از وجود آن بچه . .. و عذاب آني بدجوري تحت فشار بود.دكتر با ديدن جواب آزمايش اخمي كرد و گفت: بد نيست. در حقيقت به اون بدي كه فكر مي كردم نيست. به هر حال بايد حسابي تقويتش كنيد.بعد نگاهش را به چشمان خسته ي كورش دوخت و تاكيد كرد: هم جسمش رو و هم روحش رو .. . تا چند ساعت ديگه هم بهتره اين جا بمونه، چون ظاهرا گرفتگي هاي زير شكمي هم پيدا كرده. بايد تحت نظر باشه.پس از رفتن پزشك، كورش دقايقي پشت در اتاق آني قدم زد. داشت سعي مي كرد وارد اتاق شود و حال او را بپرسد. اما هر چه سعي كرد نتوانست. آني با بي رحمي رهايش كرده بود. او به كورش اعتماد نكرده و حمايت او را نخواسته بود و حالا . . . شايد اگر به خاطر بچه نبود، ديگر هرگز باز نمي گشت. اين ها افكاري بود كه ذهن كورش را يك لحظه رها نمي كرد و او را وا مي داشت بيشتر از همسرش فاصله بگيرد. شايد به خاطر بچه و تنهايي آني و به خاطر صباي عزيزش، چتر حمايتش را بر سر آني مي گرفت، اما قادر نبود دوباره مثل سابق او را كنار خود داشته باشد. نه اين كاري نبود كه از دستش ساخته باشد.ساعتي بعد بالاخره تصميم خود را گرفته بود و مي دانست چه مي خواهد بكند. اولين كارش اين بود كه با منصور تماس بگيرد. او بيش از هر كس ديگري نگران آناهيتا بود و براي يافتنش تلاش كرده بود. او نمي توانست امانتي صبا را به حال خود رها كند. منصور وقتي ما وقع را از زبان پسرش شنيد تا دقايقي قادر نبود افكار خود را نظم دهد. در حقيقت موضوع نوه دار شدنش بيش از هر چيزي او را شوكه كرده بود.پس از قطع تماس، بدون لحظه اي درنگ خود را به بيمارستان رساند. با ديدن ظاهر پريشان كورش دلش به درد آمد. آني در حق او ظلم كرده بود، اما او امانت صبا بود. علاوه بر آن منصور محبتي از دختر به دل گرفته بود كه نمي توانست آن ها را با رفتار آني در قبال كورش قاطي كند.- كجاست؟كورش به اتاق اشاره كرد و زمزمه وار گفت: حالش زياد خوب نيست. بهتره فعلا كمي صبر كنيد. دكترش مي گفت نبايد عصبي بشه.منصور با بغض كورش را در آغوش كشيد. مي فهميد پسرش چه رنجي را تحمل مي كند. صداي بغض دار كورش، دل پدر را لرزاند.- اون با من بد كرد بابا . . . با من بد كرد . . . - بايد سعي كني دركش كني. . . اون ترسيده بود. . . خودت رو بذار جاي اون . . .با اجازه ي پزشك بالاخره آني مرخص شد. يك شب و نصف روز تحت نظر بود و وقتي مطمئن شدند بدنش به حالت طبيعي بازگشته خيال شان راحت شد.با كمك پرستار لباس هايش را پوشيد و آماده شد. كورش با همان چهره ي سرد و اخمو به درون اتاق آمد. آني كمي خود را جمع و جور كرد.كورش به سمت پنجره رفت و پشت به او ايستاد.- قبل از اين كه بريم بايد يه چيزي بگم . . . وقتي رفتي . . . منصور بيشتر از بقيه نگرانت شد .. . خيلي دنبالت گشت . . . اون به صبا قول داده بود مراقب تو باشه . . . ديشب بهش خبر دادم كه برگشتي. . . خوش حال شد.در اين جا نفس عميقي كشيد و ادامه داد: به خاطر بچه هم كلي ذوق كرد. مي خواد ببيندت. . . اين مقدمه چيني رو كردم كه با ديدنش شوكه نشي. نبايد تحت فشارهاي عصبي قرار بگيري.وقتي به سمت آني برگشت، صورت او را غرق اشك يافت. با كلافگي دستي به موهايش كشيد و گفت: اين قدر مثل آدم هاي بدبخت رفتار نكن! يك كم خوددار باش. منصور مثل تو غير منطقي نيست كه براي هر اتفاقي بخواد كسي رو مقصر بدونه. صبا اگر مرده به خاطر تو نبوده. اين تقديرش بوده .. . من مطمئنم اون حاضر بود هر كاري كنه، حتي جونش رو بده تا تو خوشحال و راحت باشي. پس اين قيافه رو به خودت نگير و سعي كن قوي باشي. يادت نره كه حالا تو هم يك مادري.همان لحظه در باز شد و منصور با ناراحتي به درون آمد .- چه خبرته كورش؟! چرا داد و فرياد راه انداختي؟كورش نگاه عصبي اش را بين پدرش و آني گرداند و بعد از اتاق خارج شد. گريه ي آني بند آمده و او سر به زير و مغموم لبه ي تخت نشسته بود. روي نگاه كردن به صورت منصور را نداشت. چقدر به آن مرد بد كرده بود. چقدر بيهوده آن همه سال از او متنفر بود و حالا حس مي كرد نمي تواند آن همه بزرگواري را تحمل كند.منصور با آهي عميق به سمت آني رفت و عروسش را به آغوش كشيد و بوسه اي آرام بر پيشاني اش زد. اشك هاي آ ادامه نوشته

رمان آناهيتا

آني كمي از آب قند نوشيد و سعي كرد لبخند بزند.
- نويد ممكنه برام يه ماشين بگيري.
- خودم مي رسونمت. بدار يك كم حالت جا بياد.
- من خوبم . اين حالتم عاديه. هميشه اين ساعت ها دچار سرگيجه مي شم.
نمي خواست بيش از آن جلوي كورش بشكند. دوست نداشت ضعفش آن چنان آشكار باشد. اما هر دو مرد خوب مي فهميدند او چقدر سعي دارد خودش را كنترل كند.
كورش گفت: به نظر من هم بهتره زود تر ببريش تا استراحت كنه.
نويد بي توجه به كورش از آني پرسيد: چقدر مونده؟
آني گيج نگاهش كرد و نويد لبخند زد.
- تا دنيا اومدن ني ني كوچولو رو مي گم.
آني اين بار از ته دل لبخند زد.
- دو، سه روز ديگه .
نويد دست دور شانه ي آني انداخت و با خنده گفت: قربونش بره دايي.
كورش پوزخندي زد و به سمت اتاقش رفت، اما هنوز وارد اتاقش نشده بود كه صداي ناله ي آني او را بر جا ميخ كوب كرد. نويد هراسان از جا برخاسته و با وحشت به مايعي كه زير پاي آني جمع شده بود نگاه مي كرد. آني به شدت هول كرده و ضربان قلبش انگار به صد رسيده بود. كورش جلو دويد و با ديدن خيسي لباس او با نگراني و دستپاچگي گفت: چيزي نيست! كيسه ي آبت پاره شده . . . هول نكن . . . هول نكن . . . نويد برو ماشين رو بيار جلوي در . . . زود باش .
با فرياد او نويد كمي خود را جمع و جور كرد و از دفتر بيرون دويد. آني از دلهره و اضطراب به گريه افتاده بود. كورش به سمتش رفت.
- آروم باش . . . خوب . . . نفس عميق بكش و نترس. . .
آني خواست بلند شود كه كورش تقريبا فرياد زد: نه! نبايد راه بري. نبايد حركت كني. من مي برمت . صبر كن.
قسمتي از موهايش را كه روي پيشاني ريخته بود عقب زد و آني را به آرامي روي دو دست بلند كرد. آني تلاش مي كرد نگريد اما اشك هايش بي آن كه بخواهد روي گونه روان بود. هم زمان گرفتار چند احساس متفاوت شده بود و قادر به كنترل خود نبود. از طرفي ترسيده بود و از طرفي ديگر از اين كه پس از مدت ها در آغوش همسرش است دچار احساس خاصي شده بود و حسرت از دست دادن كورش را بيش از هر زمان ديگر لمس مي كرد.
آني بلافاصله در بيمارستان بستري شد و به اتاق انتظار زايمان رفت. با وجود پاره شدن كيسه ي آب، سر بچه هنوز در جاي مناسب قرار نداشت و درد زايمان هم شروع نشده بود.
به تشخيص پزشك آن ها بالاخره مجبور مي شدند براي عمل سزارين اقدام كنند، پس بهتر بود زودتر دست به كار مي شدند. با آمدن منصور و ثمره و رضايت كورش، آني به اتاق عمل رفت. كمتر از يك ساعت بعد، دختر آناهيتا به دنيا آمد. دختري كوچك و سرخ و سپيد با صورتي گرد و لب هايي كه از شدت سرخي با گلبرگ هاي رز قرمز برابري مي كرد. و چشماني كه خاطره ي صبا را در زهن همه تداعي مي كرد. منصور با ديدن نوزاد، گريست. از گريه ي آرام او بقيه هم به گريه افتادند. منصور حس مي كرد صبايش دوباره جان گرفته و به سويش بازگشته. در آن مدت اگر عشق به فرزندانش نبود شايد در برابر غصه ي مرگ صبا دوام نمي آورد. حالا نوه ي صبا و خودش، جزئي ديگر از وجود خودشان را در بغل داشت و آن نهايت آرزويي بود كه مي توانست داشته باشد. ثمره هم از همان لحظه ي اول عاشق نوزاد شد و وقتي او را در آغوش گرفت با لبخند گفت: حالا من عمه اش هستم يا خاله اش؟!
نويد گفت: مي تونه وقتي بزرگ شد عمه خاله صدات كنه!
كورش كه با وجود اشتياق هنوز آمادگي در آغوش گرفتن فرزندش را نداشت، بي حرف، او را تماشا مي كرد. مهين بچه را از بغل ثمره گرفت و به سمت كورش برگشت.
- نمي خواي دخترت رو بغل كني، بابا جان!
كورش سعي كرد لبخند بزند. هنوز باورش نمي شد پدر شده. حتي از شوك بارداري آني هم خارج نشده بود و تمام آن ها را تقصير آني مي دانست. به آرامي و با ترس نوزاد نحيف را از آغوش مهين گرفت. بچه تكان خورد و لب هايش را جمع كرد. با آن حركت صورتش سرخ تر شد و كورش را خنداند. بعد انگشتان كوچكش را باز و بسته كرد و صورتش جمع تر شد. انگشت ها وقتي به دهان نزديك مي شدند، لب هايش از هم باز مي شد و تكان مي خورد.
كورش با خنده گفت: چرا بغل من كه اومد، اين طوري مي كنه؟!
نويد به شوخي گفت: فكر مي كنه تو مادرشي! شير مي خواد.
كورش گفت: پس چقدر خنگه اين بچه!
نويد با لحني معنا دارگفت: اتفاقا خيلي هم باهوشه، تو بوي مادرش رو مي دي. يادت رفته تا همين دو ساعت پيش آني توي بغلت بود!
كورش كمي سرخ شد. منصور كه جلوي در اتاق عمل رفته و با پزشك آني صحبت مي كرد جلو آمد وگفت: آني به هوش اومده. دارن ميارنش.
مهين خدا را شكر كرد. ثمره گفت: وقتي رسيدم خونه عفيفه خانم گفت آني خيلي مي ترسيده موقع زايمان تنها باشه، خيلي خوب شد كه كورش پيشش بود.
با خروج تخت رواني كه آني به رويش حمل مي شد، همه دور او جمع شدند. هنوز كامل به هوش نيامده و همه را از ميان چشمان نيمه بازش مي ديد. حتي رمقي براي ناله كردن هم نداشت.
ساعتي بعد خانواده ي صنم هم آمده بودند و همگي در اتاق جمع بودند.
منصور بلند بلند مي خنديد و نمي توانست شادي اش را پنهان كند. هر چند وقت يك بار هم بوسه اي از پيشاني آني بر مي داشت يا نوزاد را در آغوش مي گرفت و غرق صورت معصومش مي شد.
آني با نگاهي بي رمق و چهره اي گرفته آدم هايي را كه دور و برش بودند از نظر مي گذراند و سعي مي كرد نگاهش به كورش كه مثل غريبه ها عقب تر از همه ايستاده و با شوهر خاله صنم حرف مي زد نيفتد.
با گريه ي ضعيف نوزاد كه مدام دهانش را به اين سو و آن سو مي چرخاند باز هم صداي خنده ي منصور بلند شد.
- بچه ام شير مي خواد. لطفا خلوت كنيد تا نوه ي خوشگلم شيرش رو بخوره.
آني كمي دستپاچه به او نگاه كرد و منصور رمز نگاه او را فهميد.آن اولين مرتبه اي بود كه آني مي هژخواست بچه را شير دهد.
- الآن پرستار رو خبر مي كنم تا كمكت كنه.
بعد زنگ بالاي سر او را فشرد. كورش نيم نگاهي به آني كه بچه را درآغوش مي گرفت انداخت . چقدر به نظرش مادر جوان و در عين حال تكيده اي مي آمد. اي كاش آني برايش دل و دماغ ذوق و شوق گذاشته بود. اما او دلگير تر از آن حرف ها بود.
پرستار كه آمد فقط مهين و صنم و ثمره در اتاق ماندند. آني كمي خجالت مي كشيد اما پرستار بي توجه به او بچه را زير سينه اش خواباند. دقايقي بعد ثمره با ذوقي كودكانه از اتاق بيرون دويد و گفت: داره مي خوره! خيلي هم شكمو تشريف داره!
بعد انگار تازه فهميد چه مي گويد ، خود را جمع و جور كرد و با صورتي سرخ دوباره به اتاق بازگشت. با رفتن او صداي خنده ي مردها به هوا برخاست. كورش اما فقط پوزخندي تلخ بر لب آورد.
روز بعد آني مرخص شد و عفيفه خانم براي پرستاري از او آمد. البته مهين و صنم و راحله هم هر روز به او سر مي زدند، يك هفته به سرعت سپري شد و كورش بالاخره براي ديدن بچه آمد، نيم ساعتي ماند، در اتاق نشيمن بچه را ديد و بعد رفت. با رفتن او بغض آني در هم شكست. گريه اش چنان بلند و خارج از اختيارش بود كه صباي كوچك هم به گريه افتاد. عفيفه خانم كه دست تنها بود گيج شد، و در حالي كه خودش هم اشك مي ريخت نمي دانست به بچه برسد يا به مادر.
بالاخره با هر بدبختي اي بود هر دو را آرام كرد. آني بي حال روي تختش دراز كشيده و نوزادش را در آغوش گرفته بود. عفيفه به او كه چشمانش هنوز خيس گريه بود نگاه كرد و گفت: چرا خودت رو آزار مي دي مادر؟ هر كس سرنوشتي داره. تو هم بايد با سرنوشت كنار بيايي. كورش خان هم بالاخره سر عقل مي ياد. وقتي اين بچه بزرگ تر بشه خود به خود شما رو به هم نزديك مي كنه. غصه نخور قربونت برم.
صداي خش دار آني دل او را ريش مي كرد.
- دلم گرفته . . . گرفتن دلم ربطي به كورش نداره. اصلا نمي دونم چرا گريه كردم . . . لطفا به كسي نگو. باشه؟
- باشه مادر . . . حرفي نمي زنم.
اما عفيفه نتوانست سر حرفش بماند . به محض خوابيدن آني گوشي را با خود به حياط برد و با منصور تماس گرفت و همه چيز را تعريف كرد. حتي گفت آني با چه اميد و آرزويي سراغ كورش رفته تا عذرخواهي كند. گفت كه از تنهايي و بي محلي هاي او چقدر رنج مي كشد. گفت كه صداي گريه هاي آن مادر و بچه دلش را آتش زده و طاقتش را از او گرفته.
روي سكوي كنار باغچه نشسته بود و پشت سر هم حرف مي زد. آمده بود آن جا كه راحت تر باشد و آني و بچه از خواب بيدار نشوند، همان طور از كورش گله مي كرد كه ناگهان در جاي خود خشك شد. كورش رو به رويش ايستاده و با چشم هاي سرخ نگاهش مي كرد.
چند لحظه مات ماند. بعد با لكنت پرسيد: چيزي جا گذاشتيد؟
كورش با لبخند گفت : دلمو!
منصور پرسيد: چي شده عفيفه خانم؟ با كي حرف مي زني؟
- با . . . كورش خان ! اون برگشته.
- به بابا بگيد اگه اجازه بده از اين به بعد من اجاره ي اين خونه رو بدم.
عفيفه خانم اشك به ديده آورد.
- الهي پير بشي مادر . . . معلومه كه بابات اجازه مي ده.
عفيفه نفهميد چگونه تماس را قطع كرد و از روي سكو بلند شد.
- بفرمائيد بريم بالا كورش خان . . . بفرمائيد . . .
- تازه امروز هديه ي آناهيتا رو باز كردم . . . يك هفته ي تمام روي كتابخانه ام گذاشته بودم، اما بازش نمي كردم . . . نمي دونم امروز چي شد . . . يك مرتبه دلم هواي دخترم رو كرد. هواي . . .
خجالت مي كشيد بگويد از آن روزي كه آني آن طور صبورانه، غرولندها و حرف هاي تندش را تحمل كرده، چيزي روي دلش سنگيني مي كند. رويش نشد بگويد وقتي او را بغل كرد تا به بيمارستان برساند تازه فهميد چقدر دلتنگ عطر تنش است. خجالت كشيد بگويد با ديدن لبخند معصومانه ي آني چطور بند دلش پاره شده.
عفيفه خانم با تعجب به او خيره شده بود.
- . . . امروز هديه اش رو باز كردم . . . برام يك جلد قرآن آورده بود! باور مي كني؟
اشك از چشمان پير عفيفه چكيدن گرفت. كورش هم بغض كرده بود.
- اون دهن منو بست با اين هديه اش . . . اين هديه خيلي براي من معني داره عفيفه خانم . . . امروز اومدم ازش بپرسم كه واقعا منظورش همون هايي بوده كه من فكر كردم . . . اما ترديد داشتم. وقتي از اتاق بيرون نيومد . . . شكم بيشتر شد. از اون موقع تا حالا توي حياط بودم و با خودم كلنجار مي رفتم. تا اين كه شما اومدي و . . . فكر كردي دل من از سنگه عفيفه خانم؟!
عفيفه دستپاچه پاسخ داد: منظور من اين نبود به خدا . . . من . . .
- حق داريد شما. هر كي هم بود اين طوري فكر مي كرد. اما من هم آدمم. دلم خيلي شكسته بود . . . خيلي . . .
- برو بالا پسرم . . . ديگه اين حرف ها گفتنش فايده اي نداره. برو پيش زن و بچه ات. حيفه اين روزهاي قشنگ رو از دست بديد.
كورش مي خواست بگويد مدت هاست دلش براي بودن با همسرش پر پر مي زند، كه يك هفته است خواب به چشمش نمي آيد. كه حسرت در آغوش كشيدن دخترش را دارد.
عفيفه كليد خانه را به كورش داد و او با نفسي عميق به سوي آناهيتا و صياي كوچك شتافت.
هيجان زده بود و ذوق و شوقش مهار نشدني . به جاي آسانسور از پله ها استفاده كرد. انگار روحش آرام و قرار نداشت. پشت در نفسي تازه كرد و كليد را در قفل چرخاند. سكوت مطلق خانه به او مي فهماند هر دو عزيزش خواب هستند. آرام و آهسته وارد اتاق آني شد. اتاقي با تختي دو نفره و يك تخت نوزاد كنارش. كمدي پر از عروسك هاي دخترانه با رنگ هاي شاد و زيبا.
كورش آرام به تخت نزديك شد. پلك هاي آني تكان خورد. عطر كورش را حتي در خواب هم حس مي كرد.آهسته چشم گشود. ندانست خواب است يا بيدار. نوزاد آهسته تكاني خورد. كورش كنار تخت زانو زد و خيلي آرام دست فرزندش را بوسيد .
آني بغض كرد ولي كورش به رويش لبخند زد.
- وقتي قرآن رو واسطه مي كني يعني همه چيز تغيير كرده. يعني اصالت خودت رو پيدا كردي. يعني شدي آناهيتا . . . نه آني! مي خوام از اين به بعد كامل صدات كنم.
آناهيتا اشك مي ريخت. كورش به روي او خم شد و از پيشاني اش بوسه اي برداشت.
- اون روز توي بيمارستان وقتي پدرم پيشوني ات رو مي بوسيد نمي دوني چقدر حسرت خوردم.
آناهيتا ميان گريه لبخند زد و صداي لرزانش را به زحمت از ميان لب ها بيرون فرستاد.
- كورش، من . . . من متاسفم . . . من . . .
كورش انگشت بر لب هاي او نهاد و آهسته زمزمه كرد.
- هيچي نگو . . . من هم متاسفم عزيز دلم . . . نبايد اين روزها تنهات مي ذاشتم. ديروز راحله باهام حرف زد . به خاطر وضيت تو رفتار من باهات خيلي عذاب وجدان داشت .برام تعريف كرد كه تو باهاش تماس گرفتي و چيزاي خوبي بهت نگفته . گفت خيلي عذاب وجدان داشته وقتي تو رفتي ... راستش منم عصباني شدم .... خيلي هم عصباني شدم . فكر نكنم راحله تا چند ماه جرات كنه از يه فرسخيم رد بشه ! نمي توني تصور كني با شنيدن حرفهاش چه حالي شدم . با اينكه خيلي از دست راحله كفري ام اما بازم ممنونشم كه اعتراف كرد تو رو توي اون موقعيت وحشتناك ترسونده . شايد اگه نمي گفت هميشه يه نقطه تاريك ازت تو ذهنم مي موند .
بعد با خنده ادامه داد : حالا يه نقطه ي خاكستري مايل به سفيده !
آناهيتا باز هم لبخند زد. كورش خواست تكاني بخورد كه آناهيتا دست او را محكم گرفت.
- نرو! . . . نرو . . .
كورش خنديد. گرچه خنده اش با بغض همراه بود.
- نمي رم. كجا برم بهتر از اين جا؟! ديگه يك لشگر هم نمي تونه من رو از اين خونه بيرون كنه. تازه مي خوام بابا و ثمره رو بفرستم خونه شون . بعدش دوست داري كدوم اتاق مال صبا كوچولو باشه؟ هان؟
آني كه غرق چشمان كورش بود به جاي پاسخ به سوال او زمزمه كرد: صدام كن كورش . . . اسممو صدا كن . . . كامل!
و كورش با همه ي وجودش گفت: آناهيتاي من!
پايان

ادامه نوشته

رمان پرتگاه عشق

در حالي كه با انگشتانش روي فرمان ضربه ميزد نگاهش را به چراغ قرمز دوخت.
صداي بوق ماشين ها با صداي پخش ماشين در هم پيچيده و ازارش مي داد.نگاهي به ساعتش انداخت. و پخش را خاموش كرد.
چراغ سبز شد به سرعت روي گاز فشرد.ماشين از جا كنده شد. با سرعت پيش مي رفت.
وارد اتوبان شد.نگاهش به اينه بود.
پژويي به سرعت پيش مي امد و از ميان ماشين ها لايي مي كشيد. ماشين به كنارش رسيد.صداي اهنگ ناهنجاري با صداي بلند به گوش مي رسيد.پوزخندي بر لب اورد.
پژو باز هم به حركت در امد و به گوشه اتوبان رفت. نگاهش را به ماشين دوخت.
مرد ميانسالي وارد اتوبان شد.نگاهش به پژو افتاد كه به سرعت به طرف مرد ميانسال ميرفت.
صداي ناهنجار برخورد پژو با مرد به در ميان صداي پخش بلند پژو نا پديد شد.
پژو بدون مكثي به حركت خود ادامه داد.
نگاهش بر روي شماره پلاك پژو ثابت ماند.سرعتش را كم و ماشين را گوشه خيابان متوقف كرد. پژو به سرعت ناپديد شد.
چند ماشين ديگر هم توقف كردند.به سرعت از ماشين خارج شد و به طرف مرد رفت.
خون همه جا را فرا گرفته بود.به سرعت بالا سر مرد نشست.مرد به سختي دستش را به طرف او دراز كرد. با فرياد به كساني كه اطرفشان ايستاده بودند گفت:يكي زنگ بزنه امبولانس.
نگاهي به پاهاي مرد انداخت.مرد ناله كرد.نگاهي به اوضاع مرد انداخت. به احتمال زياد يكي از پاهايش شكسته بود.
اما ضربه اي كه به سرش خورده بود عميق تر بود.
مرد چيزي گفت: سرش را به صورت مرد نزديك كرد.مرد فشار خفيفي به دستش اورد و گفت: دخترم.دخترم.دخت.... چشمان مرد بسته و صدايش قطع شد.
به سرعت سرش را روي قلبش گذاشت.زمزمه ها به گوش ميرسيد:مرد...بيچاره...مي خواست وسط اتوبان يكدفعه نپره.
قلبش ميزد.ناخوداگاه لبخندي زد.
سر بلند كرد و با فرياد گفت:امبولانس نيومد؟
*********** به سرعت پياده شد و به دنبال پرستاران كه تخت چرخ دار را حركت ميدادند دويد.وارد بيمارستان شدند. از جلوي پذيرش گذشتند.پرستار ها و دكتر ها به انها نزديك شدند. پرستاري به طرفش امد و گفت: با شما تصادف كرده؟
با عصبانيت نگاهش را به او دوخت و گفت:الان وقت اين حرفا نيست.
خودش را به تخت رساند.پرستاري به او نزديك شد و برگه هايي به طرفش گرفت و گفت: امضا كنين.
بي توجه خودكارش را در اورد و برگه ها را امضا كرد. انها را به دست پرستار داد و دوباره كنار تخت رفت.پيرمرد به هوش امده بود،زمزمه كرد:مواظب دخترم باش.مواظبش باش.
اين مرد از او چه مي خواست.مثل هميشه براي ارامش روحي بيمار گفت: چشم پدرجان. چشم.

وباره به ساعت نگاه كرد يك شب بود...طاقتش طاق شد...پدرش هيچوقت اينقد دير به خانه باز نگشته بود...سعي ميكرد به افكار مزاحمي كه از ذهنش عبور ميكرد توجه نكند اما مگر ميشد؟ به عكس خودش و پدرش خيره شد ...چقدر اورا دوست داشت او عاشق پدرش بود...مردي خونسرد و مهربان كه از هيچ چيزي براي دخترش دريغ نميكرد ....اشك در چشمانش جمع شد بغضش را فرو داد در همين حين گوشي اش زنگ خورد ...با سرعتي باور نكردني به سمت موبايلش رفت نفس عميقي كشيد و گوشي را با صدايي كه از هيجان ميلرزيد جواب داد..
-بله؟
-بله سلام خانوم پاك نژاد؟
سرش گيج رفت به خود تلقين كرد چيزي نيست با صداي بغض داري جواب داد
-بله خودم هستم
-خواهش ميكنم نگران نباشيد ولي شما بايد هرچه زودتر خودتونو به بيمارستان ... برسونيد
كلمه بيمارستان صد بار در ذهنش انعكاس پيدا كرد با صداي خفه اي گفت
-بيمارستان؟؟ آخه ...آخه چرا؟؟
-متاسفانه پدرتون تصادف كردن....
بدون خداحافظي گوشي اش را گوشه اي پرت كرد و با عجله شالش را گرفت و به سمت در خروجي رفت
*********************************
ببخشيد خانوم من پاك نژاد هستم ...با بغض ادامه داد ...بابام تصادف كردن ميخوام ببينمش
زن نگاهي به شماره هاي اتاق انداخت و گفت :-پدر شما طبقه دوم تو اتاق هفتاد هستند ..
با عجله به سمت اتاق رفت هرچقدر به اتاق هفتاد نزديك تر ميشد پاهايش كمتر او را ياري ميكردند...انگار وزنه هايي هزار كيلويي به پاهايش وصل باشد ناي راه رفتن نداشت قدم آخر را گذاشت و دست لرزانش را روي دستگيره ي در گذاشت صداي خفه ي پدرش سكوت را شكست انگار داشت با كسي حرف ميزد
-مواظب دخترم باش ...مواظبش باش...
بعد صداي مردانه اي گفت :چشم پدرجان چشم
اشكش بي محابا ميريختند ديگر صبر كردن جايز نبود ...در را باز كرد و با قدم هايي لرزان به سمت پدرش رفت...چشم هاي پدرش بسته بودند انگار به خوابي عميق فرو رفته است..اشك هايش بيشتر ريختند باورش نميشد پدرش اينگونه او را تنها گذاشته است ..خاطراتش جلوي چشمانش رژه رفتند با پدرش بستني ميخورد كه ناگهان بستني از دستش افتاد ..پدرش لبخندي مهربانانه زد و گفت :-اشكال نداره يكي بهترشو برات ميخرم...يا روزي حوصله حمام كردن نداشت و پدرش گفت :اگه حموم نري لولوخرخر ِ ميخوردت....ديگر نتوانست جلوي خودش را بگير خودش را روي پيكر بي جان پدرش انداخت و بغضش شكست داد بيجاني زد و گفت:-باباجوون خواهش ميكنم ...من..من بدون شما..گريه امانش را بريد و به هق هق تبديل شد ...پدرش تكان بي جاني خورد و به سختي چشمانش را باز كرد ...با صداي بي حالي گفت:-ني..كا...نيكا دخ..ت..رم با..دكتر..ب..رو وصي..تم..اينه مواظب..خود.ت باش...وبدون حرف ديگه اي رفت...نيكا دست پدرش را بوسيد و و گريه اش شدت گرفت....ديگر از دار دنيا كسي را نداشت..تنها بود...تنهاي تنها...
با خستگي خود را روي صندلي انداخت.دكتر از اتاق خارج شد.به سرعت بلند شد.دكتر دست روي شانه اش گذاشت و گفت: متاسفم معين رفتنيه.
با ناراحتي سرش را پايين انداخت.
-:به خانوادش خبر دادين؟
-:اره به شماره ي روي گوشيش زنگ زدم.
-:خوبه.من بايد برم.تو هم بهتره بري استراحت كني.خسته شدي.
-:داشتم ميرفتم خونه.
-:بيمارستان بودي؟
-:اره.عمل داشتم.
-:پس برو معلومه خسته اي.
-:باشه.ممنون.
-:خواهش مي كنم.بعد مي بينمت.
دكتر از او دور شد.وارد اتاق شد.بالاي سر مرد ايستاد
مرد چشمانش را گشود و به سختي نفس كشيد.در نگاهش چيزي بود كه درك نمي كرد. مرد باز هم گفت: مواظب دخترم باش ...مواظبش باش...
در نگاهش التماس موج ميزد.حال معني نگاهش را درك مي كرد. ناخود اگاه گفت: چشم پدر جان.چشم.
ناگهان در باز شد.دختر جواني با اوضاع اشفته وارد اتاق شد.نگاهش فقط بر روي مرد بود. به سختي قدم بر مي داشت.چند قدمي مانده به تخت ايستاد و به مرد خيره شد.اشكهايش پي در پي روي صورتش روان بود.
ناگهان خود را روي پيكر بي جان مرد انداخت.با صداي بلند گريه مي كرد.فرياد زد: باباجوون خواهش ميكنم ...من..من بدون شما..گريه امانش را بريد و به هق هق تبديل شد.
مرد تكاني خورد و چشمانش باز شد: ني..كا...نيكا دخ..ت..رم با..دكتر..ب..رو وصي..تم..اينه مواظب..خود.ت باش. چشمانش بسته شد.سرش به راست خم شد.صداي بوق دستگاه ها اتاق را در بر گرفت.دختر دست پدرش را مي بوسيد و به شدت گريه مي كرد.
پرستارها وارد شدند. چند قدمي نزديك تر رفت.ملافه را بلند كرد تا روي مرد بكشد اما دختر همچنان روي مرد افتاده بود.يكي از پرستارها به طرف دختر رفت.سعي كرد او را بلند كند.اما دختر به سختي به مرد چسبيده بود.
زير لب چيزي زمزمه كرد.اما كسي جز معين متوجه نشد.پرستار به سختي بلندش كرد.ملافه را روي سر مرد كشيد.دختر بي حال از اغوش پرستار زمين افتاد.پرستار سعي كرد بلندش كند.
نگاهش به دختر افتاد. به طرفش رفت.كنارش زانو زد.دختر بي حال به نقطه اي خيره شده بود.اشك از چشمانش روان بود. گفت:متاسفم.
دختر همچنان به ان نقطه خيره شده بود. دستش را پيش برد و بازوي دختر را نوازش كرد. دختر كم كم به پايين ميرفت. بازويش را محكم گرفت و او را به طرف خود كشيد.دختر بي حال در اغوشش افتاد و از هوش رفت. به طرف پرستار برگشت:از هوش رفت.
-:بلندش كنين.ببريم تو اتاق ديگه.
دست راستش را كه زير سر دختر بود محكم تر كرد و دست ديگرش را زير زانوانش انداخت و او را بلند كرد.با راهنمايي پرستار از اتاق بيرون رفت. طول راه رو را پيمودند.پرستار در اتاقي را باز كرد. وارد اتاق شد.دختر را روي تخت گذاشت. نبضش را گرفت. پرستار گفت: الان دكتر و خبر مي كنم.
-:باشه.
نگاهش به صورت دختر افتاد.صورت سفيدش در ميان شال سفيد و نور چراغ سفيد تر به نظر مي رسيد. دكتر وارد اتاق شد.سلام كرد. دكتر پاسخ گفت و مشغول معاينه شد. با خستگي روي صندلي نشست و پرستار به سوالات دكتر پاسخ گفت.دكتر سرمي تجويز كرد و از اتاق بيرون رفت.
پرستار بعد از وصل سرم گفت: پدرش و به سردخونه انتقال دادن.
سري تكان داد و زير لب تشكر كرد.پرستار از اتاق بيرون رفت.چشمانش را بست و به خواب عميقي فرو رفت.

سرش به شدت درد ميكرد...هيچي يادش نمي آمد...آهسته چشمانش را باز كرد و با تعجب به سرمي كه در دستش وصل بود نگريست...فكر كرد اينجا چكار ميكند اما...لحظه اي بعد يادش آمد....
-خداي من باباااااام
معين از فرياد او از خواب بيدار شد...گيج و منگ به دخترك نگاه كرد...آهي كشيد و به او خيره شد...دخترك در يك چشم به هم زدن سرم را از دستش كشيد و به سمت اتاق پدرش رفت..معين با عجله به سمتش رفت و دنبالش كرد ديد دخترك وارد اتاق شد و صدايي نيامد...با بي حوصلگي دنبالش رفت...در را باز كرد و دختر را ديد كه روي زمين نشسته و زانو هايش را در بغل گرفته است...آهسته به سمتش رفت اما ناگهان دخترك فرياد زد-قاتل كشتيش؟؟ خوب شد؟؟ حالا چيكار كنم؟؟ با كي برم؟ من....بغض راه گلويش را بست....قاتل پدرش روبه رويش ايستاده ولي او نميتوانست كاري كند....از ضعفي كه داشت متنفر بود ...گريه اش را آزاد كرد و راحت و بدون خجالت زار ميزد...معين نميدانست چيكار كند...ايا بايد تنهايش ميگذاشت؟ نه او هرگز چنين كاري نميكرد به سمتش رفت و يك قدم مانده بود تا به او برسد كه دخترك باز هم جيغ زد:-د لعنتي ديگه چيكار داري؟؟ نكنه ميخواي منو هم بكشي؟؟ بابام بس نبود؟؟ معين با آرامش گفت:-ببين من باباتو نكشتم...
-اره تو نكشتي همه قاتل ها اولش اينو ميگن ولي بعدش معلوم ميشه كي قاتله...
-ببين حد خودتو رعايت كن نزار..
-نزار چي؟؟تو روهم بكشم؟
معين كلافه با پايش روي زمين ضربه ميزد...پس او فكر ميكرد او قاتل پدرش هست...نگاه خيره آن مرد را حس كرد...با نفرت داد زد:-چيه؟؟؟
معين با پوزخند جواب داد
-هيچي خوشكل نديدم...
دخترك از شدت عصبانيت در حال لرزيدن بود...ناگهان از جايش بلند شد و دستش را بالا برد و خواست كه سيلي محكمي به صورتش بزند كه معين با يك حركت مچ دستش را گرفت...فاصله شان آنقد كم بود كه نفس هاي يكديگر را حس ميكردند قلب نيكا از شدت عصبانيت و هيجان تند تند ميتپيد...معين نميدانست چكار كند .....پس دستش را پس زد و گفت:-تو چي فكر كردي؟؟فكر كردي كي هستي؟؟ كه....نيكا با عصبانيت وسط حرفش پريد و گفت:-ببين من هركي باشم مثه تو قاتل نيستم ميفهمي؟؟ معين پوزخندي زد و گفت:-ميبينيم.....اشك هاي نيكا پي در پي ميريخت...از اتاق بيرون آمد و به سمت پرستار رفت
-ببخشيد خانوم
-بله
-جسد اقاي پاك نژاد ..كجاست؟
-متاسفم ..ايشونو چند دقيقه پيش بردن سردخونه ي ...
با بغض سري تكان داد و به راه افتاد....حالا بايد كجا ميرفت؟سردخونه؟؟ پوزخندي زد و از بيمارستان بيرون آمد...باران شروع به باريدن كرد ياد آهنگ ياسر محمودي افتاد كه ميگفت:
ببار شايد كه برگرده تو قلبي كه پر از درده
ببين از وقتي اون رفته چقدر دستاي من سرده
بزن بارووون بزن باروون
بزن بارووون بزن باروون

ببار شايد كه برگرده تو قلبي كه پر از درده
ببين او وقتي اون رفته چقدر دستاي من سرده

اشك هايش بي محابا شروع به باريدن كرد ...ماشين ها بوق ميزدند ولي بي توجه به اونا مسيرشو ادامه داد مسيري كه پيمودنش براش سخت تر از هر چيزي بود مسيري كه....
خانوم پاك نژاد..
به سمت ماشين برگشت به چشم هاي خاكستري او نگاه كرد...چي از جونش ميخواست؟
-لطفا ببيايد تو ...داره بارون مياد...
پوزخندي زد وگفت:-من رضايت نميدم بايد بري زندون ...
معين كلافه داد زد
-ببين يا همين الان مياي يا خودم ميام بزور ...
نيكا آهي كشيد و مانند بره اي مطيع در ماشين نشست ...ديگه هيچي براش مهم نبود...هيچي....
معين با آرامشي خاص رانندگي ميكرد و اين بيش از هرچيزي نيكا را عصباني كرد...نيكا با پايش ضربه هايي آرام و يكنواخت بر كف ماشين ميزد و به مردم نگاه ميكرد...
-ببين خانوم پاك نژاد ...من واقعا متاسفم اما ..
-خواهش ميكنم حرف نزن و منو ببر ...با بغض ادامه داد ..ببر سردخونه...
معين به ماشين روبه رو خيره شد ...
-خب زنگ بزدين فاميلاتون بيان...دست تنها نميتوني از پسش بربياي
نيكا با پوزخندي جواب داد:-فاميل؟؟ تو فكر كردي اگه من فاميلي داشتم الان وضعم اين بود؟؟ فكر كردي اون قد احمق بودم با داشتن فاميل تنهايي برم بابامو خاك كنم؟؟
معين به شدت متاثر شد او ميدانست اين دختر وضع روحي رواني ِ مناسبي ندارد اما وقتي نيكا فكر ميكرد او قاتل است چكار ميتوانست بكند؟؟ درضمن هنوز كه قاتل اصلي پيدا نشده بود. در همين افكار به سر ميبرد كه با صداي گوشي نيكا به خود آمد...نيكا با عجله گوشي اش را گرفت و با بغض گفت::
-الو...سلام...نه...ميخوام تنها باشم...چرا؟ باشه....نه...معين با كنجكاوي به حرف هايش گوش ميداد يعني چه كسي ميتواند باشد؟؟ او كه گفت فاميلي ندارد سري تكان داد و به خود گفت -به من چه هركي باشه به من ربطي نداره....حدود ده دقيقه بعد رسيدند....نيكا بدون هيچ حرفي از ماشين پياده شد و به سمت سردخانه رفت...
******
مراسم خاك سپاري هم تمام شد و در اين مدت معين مجبور شد از دور نظاره گر همه چيز باشد تا مشكلي براي نيكا پيش نيايد ... مخصوصا از وقتي فهميده بود نيكا هيچ كسي رُ نداره وجدانش اجازه نداد اورا تنها بگذارد...نيكا به از بهشت زهرا بيرون آمد و به سمت خيابان اصلي رفت تا تاكسي بگيرد دستش را بالا برد و گفت تاكسي...در همين حين باز هم ماشين معين را ديد...حس بدي پيدا كرد...اين مرد قاتل پدرش بود اما...ياد حرف هاي عسل افتاد كه ميگفت:-ببين شايد راست گفته...هنوز كه معلوم نيست اون قاتِله يا نه...فكر ميكني از اون قاتل بود تو اين مدت اين همه بهت كمك ميكرد؟؟؟تازه با اون همه پولي كه داره به دادگاه رشوه ميداد تا پي گير اين موضوع نشن..با صداي معين به خودش آمد :-نميخواين سوار شين؟؟
نيكا به اطراف نگاه كرد تعداد ماشين هايي كه به سمت مسير او ميرفتند كم بود..او اصلا حوصله تاكسي گرفتن را هم نداشت..پس بعد از مكثي كوتاه بدون هيچ حرفي در پشتي را باز كرد و به نرمي نشست...معين اخم كرد...اين دختر چرا اينگونه با او رفتار ميكرد ..مگه معين راننده شخصي اش بود؟؟سري تكان داد و با صداي رسايي گفت:-خب آدرس منزلتون؟؟ نيكا با نارضايتي كامل گفت :خيابان.... معين نميدانست بحث را چگونه پيش بكشد ...ميدانست واكنش اين دختر جوان در مقابل حرفي كه خواهد زد چگونه است...در ذهنش كمي مقدمه چيني كرد دهان باز كرد و گفت :- خانوم پاك نژاد ...راستش اون روز كه اومدين بيمارستان....فكر كنم ...نفسش را بيرون داد و گفت:-فكر كنم خودتون هم ...حرف هاي پدرتون رو شنيدي....نيكا بيخيال به آرامي جواب داد
-آره خب كه چي؟
معين به سختي گفت:-خب شما مجبوري از اين به بعد با من زندگي كني...
نيكا از حرفش چنان شكه شد كه لحظه فكر كرد اين مرد ديوانه است...پس با پوزخند جواب داد
:-اوه بله امر ديگه اي؟
-الان ميري وسايلاتو جمع ميكني و با من مياي...تو اين جماعت پر از گرگ تو نميتوني دوام بياري ..متوجه حرفم كه ميشي؟
نيكا با حرص جواب داد
-خب؟؟ ديگه چي؟؟
معين با آرامش جواب داد :-ببين به خشكي شانس من بابات آخرين نفر منو ديد واسه همين تو رو سپرده دست من ..اگه اينطور نبود مطمئن باش همون موقع كه به رحمت خدا رفت ميرفتم و پشت سرمو نگاه نميكردم...حالا كه هردو مجبوريم همو تحمل كنيم لطفا دست از لجبازي بردار...
دست هاي نيكا شروع به لرزيدن كرد...نميدانست چه بگويد...پس با صداي بلندي جواب داد
-فكر كردي خر گير آوردي ؟؟ فكر كردي كه حالا كه فك و فاميل ندارم ميتوني ...ميتوني ازم ...از ادامه دادن حرفش خجالت كشيد...واقعا نميدانست چه بگويد ...اين مرد با وقاحت تمام از او ميخواست در خانه اش زندگي كند...معين كلافه به دست راست پيچيد و تازه متوجه اطرافش شد ...باورش نميشد كه اين دختر تا اين حد فقير باشد...با اين حساب او مجبور بود نيكا را با خود ببرد...
نيكا به ارامي گفت:-همين جا نگه دار
معين در حالي كه ماشين را نگه ميداشت با صدايي كه از آن تحكم ميباريد گفت:-وسايلاتو جمع كن منتظرم....نيكا با عصبانيت در را باز كرد و بدون خداحافظي آن را محكم بست با خود فكر كرد حتما فكر كرده من ازش ميترسم ايشش زهي خيال باطل..دست در جيبش فرو برد و كليد را گرفت..در حالي كه سعي در باز كردن در با كليد داشت صدايي شنيد
-بـــــــــــــــه نيككككككا خانوووم حال شما؟؟ به سمت صدا برگشت از ديدن خسرو چهار ستون بدنش لرزيد....خسرو پسر همسايه شان بود...نيكا از او متنفر يود چون هميشه به نيكا گير ميداد او دنبال آدم بي سروپايي مثل خودش بود...با صداي خسرو به خودش آمد
-خب خب خب...خانوم كوچولو ديگه كسي رو نداره ازش مراقبت كنه هان؟؟؟
معين از داخل ماشين نظاره گر آن دونفر بود..با خود فكر كرد شايد دوست نيكا باشد ...نيكا سرعتش را براي باز كردن در بيشتر كرد ..دست هايش ميلرزيد...خسرو دو قدم جلو تر آمد ...فاصله شان خيلي كم بود...خسرو بوي عرق و شراب ميداد..نيكا با ترس يك قدم به عقب رفت ناگهان خسرو بازويش را چسبيد و او را به سمت خود كشيد...سرش را جلو آورد و به چشم هاي پر از ترس نيكا خيره شد ...نيكا آنقدر ترسيده بود كه حتي قدرت تكلمش را هم از دست داده بود...حتي نميتوانست دداد بزدند كمك...معين از اين حركت آن پسر بدش آمد...با خود فكر كرد نكند ..نكند مزاحم است؟؟ بدون فكر سريع از ماشين پياده شد و به سمت آن دو نفر رفت..خسرو دستش را روي كمر نيكا گذاشته بود و سعي داشت...معين با عجله به سمتش رفت و با يك حركت يقه خسرو را گرفت و او را به ديوار كوفت...خسرو هم نامردي نكرد و با لگد به پاي معين زد...معين مشتي حواله ي صورتش كرد و پس از آن با لگد به شكمش زد ...خسرو با عجله پا شد و با گفتن:كثافت مشتي به صورت معين زد ...نيكا چشم هايش را بسته بود نميدانست چكار كند..بدنش ميلرزيد...در همين حين صداي معين را شنيد كه داد زد:-زود باش برو وسايلاتو جمع كن ....نيكا در اين وضعيت نميدانست چكار كند پس به سختي در را باز كرد و وارد خانه شد.....معين آخرين مشت را زد و گفت:-زودباش برو گورتو گم كن ....
خسرو ديگر توانايي دعوا را نداشت پس با دادن چند فحش ركيك از آآنجا دور شد...معين به سمت ماشينش رفت و در آن نشست ...دستمالي گرفت و خون گوشه ي لبش را پاك كرد خودش هم نميدانست چرا از نيكا دفاع كرده است شايد بخاطر اينكه پدرش اورا به او سپرده بود...آره قطعا بخاطر همينه...

كليد را در قفل چرخاند و در باز شد.عقب كشيد و رو به نيكا گفت:برو تو.
نيكا بي توجه وارد شد.به دبالش وارد شد و در را بست.چراغها را روشن كرد.به طرف پله ها رفت. قدم هاي او را به دنبال خود احساس مي كرد. به طرف اتاق رو به روي اتاقش رفت و در را باز كرد به طرفش برگشت و گفت: اينجا اتاقته.اگه چيزي كم داشتي بهم بگو.
نيكا وارد شد و نگاهي به اطراف انداخت.زير لب گفت: مثل اينكه عسل راست مي گفت.
دستي ميان موهايش كشيد و پوزخندي روي لب اورد.اين دختر با راجب چي فكر مي كرد؟
از اتاق خارج شد.قبل از بستن در گفت:بيا پايين بايد حرف بزنيم.
در را بست و به طرف اتاقش رفت.لباسهايش را عوض كرد و ابي به دست و صورتش زد و از اتاق بيرون رفت.به طرف اشپزخانه رفت.كتري را روي گاز گذاشت. به طرف تلفن رفت.بعد از شنيدن بوق صداي مهرداد در خانه پخش شد:سلام پسر،كجايي تو؟امروز اومدم مطب نبودي.منشيت گفت نمياي.گوشيت چراا خاموشه.بهم زنگ بزن.فعلا.
دكمه تلفن را فشرد.نيكا رو به رويش قرار گرفت. به طرف سرويس مبل گوشه سالن رفت و به نيكا هم اشره كرد بنشيند.بي سيم را در دست جا به جا كرد و پرسيد:چي مي خوري؟
-:چيزي نمي خورم.
-:ببين من اينجا بچه بازي نمي كنم.امروز چيزي نخوردي.در ضمن من پدرت نيستم نازت و بكشم. حال و حوصله دردسرم ندارم.حالا چي ميخوري؟
با حرص نفسش را بيرون داد و گفت: فرقي نمي كنه.
گوشي را در دست جا به جا كرد و شماره رستوران را گرفت و سفارش پيتزا داد. بعد از قطع تلفن نگاهش را به صورت نيكا دوخت. چشمان ابي اش در زير نور چراغ به سبز مي زد.ابروهاي كماني و لب هاي غنچه اي.ساده اما در عين حال زيبا.نه زيبايي خاص.به اندازه يه دختر زيبا بود همين. موهاي خرمايي اش از زير شال سياهش بيرون زده بود.
نيكا نگاهش را به طرف او برگرداند.به سرعت نگاهش را دزديد و با تك سرفه اي گفت:چند سالته؟
-:اهميت داره؟
-:اره
-:19
معين سرش را به علامت فهميدن تكان داد و پرسيد: درس مي خوني؟
-:كنكور دادم.منتظر جوابم.
-:خوبه.پس الان بيكاري؟
-:نه.
معين با تعجب ابروهايش را بالا كشيد و گفت:پس چي؟
-:كار مي كنم.
-:چه كاري؟
-:به شما مربوط نيست.
-:بهت نمياد اينطور بي ادب باشي.
نيكا نگاه پر از خشمش را به او دوخت.
شانه هايش را بالا انداخت و گفت: تو دست من امانتي پس بايد بدونم چيكار مي كني.
-:مي تونيد اين امانت و قبول نكنين.
-:اگه مي تونستم قبول نمي كردم.
-:إ؟چه جالب چرا قبول كردين؟
-:اينم به شما مربوط نيست.حالا بگو كارت چيه؟
نيكا در حالي كه لبش را به دندان گرفته بود گفت: منشي
-:كجا؟
-:شركتتت.
-:اون و كه فهميدم.شركت چي؟اسمش چيه؟
-:شركت مهندسي.اطلس
-:خوبه.ادرسش و بنويس بزار روي اپن.شماره تلفنم يادت نره.
نيكا سكوت كرد.
معين ادامه داد:ساعت كاريت؟
-:تمام هفته بجز جمعه ها.
-:صبحها؟
-:نخير.از صبح تا بعد از ظهر.
-:باشه.ساعت چند؟
-:8صبح تا 5عصر
معين بعد از سكوت چند دقيقه اي گفت: از تنها بودن تو خونه كه نمي ترسي؟
نيكا با اضطراب سر بلند كرد و به او خيره شد:تنهايي؟
-:من شبا شيفتم.مي رم بيمارستان.نمي ترسي كه خونه تنها باشي؟
نيكا نگاه پر از ترسش را به او دوخت.
معين معني نگاهش را درك كرد و گفت: سعي مي كنم برنامه شبا رو حذف كنم تنها نميوني.
در همين زمان زنگ در به صدا در اومد.معين به طرف اف اف رفت.
ماشين را در پاركينگ گذاشت و به طرف ساختمان رفت.تمام ديروز در بيمارستان بود. چشمهايش از خواب به روي هم مي افتادند.دستش را روي دستگيره گذاشت و چرخاند اما در باز نشد. با خود فكر كرد: چرا در قفله؟
به ياد اورد ديشب به خانه نيامده. فراموش كرده بود به نيكا خبر دهد. چنر ضربه به در زد. صداي ارامي از داخل به گوش رسيد.باز هم چند ضربه به در زد و گفت:باز كن نيكا منم.
دقايقي بعد در باز شد و صورت وحشت زده نيكا رو به رويش قرار گرفت. وارد شد.نيكا پشت سرش امد.گفت:متاسفم فراموش كردم ديشب زنگ بزنم.
انگار نيكا منتظر اين تلنگر بود چون مانند اتشفشان فوران كرد و با فرياد گفت: فراموش كردي؟ يا اصلا يادت نبود من تو خونتم؟ مي دوني تمام ديشب چي كشيدم؟ از ترس مردم و زنده شدم! من كه روز اول گفتم مي ترسم.چرا اين طوري مي كني؟ مگه به زور اومدم تو خونت؟ خودت اورديم! امروز از ترس از خونه هم بيرون نرفتم.هر بار يه صدايي شنيدم از جا پريدم.
اينبار اشك هايش روان شد.معلوم بود خيلي ترسيده.در تمام اين يك هفته به خوبي فهميده بود چقدر از تنهايي مي ترسد. در موردش تحقيق كرده بود. جز پدرش كسي را نداشت. اما تقصير نيكا هم بود در اين يك هفته بجز شام از اتاقش بيرون نمي امد.گاهي فراموش مي كرد ديگر در خانه تنها نيست. كيفش را روي مبل انداخت و به طرف نيكا كه روي پله ي پذيرايي ايستاده بود رفت رو به رويش ايستاد و نگاهش را به چشمان ابي دوخت و گفت: متاسفم.ديشب تو اتاق عمل بودم يه مريض فوري داشتم.فراموش كردم زنگ بزنم. سرم خيلي شلوغ بود.اشكهاي نيكا همچنان صورتش را خيس مي كردند. دستش را به طرف صورت نيكا برد و به ارامي اشكهايش را پا كرد و گفت: قول ميدم تكرار نشه.
هق هق نيكا سكوت ميانشان را مي شكست. دستش را دور شانه هايش انداخت و او را به طرف خود كشيد.سرش را روي سينه گذاشت و گفت: گريه نكن.خواهش مي كنم.
چند لحظه بيشتر نگذشته بود كه نيكا ازش فاصله گرفت و گفت: به چه حقي به من دست مي زني؟
و به سرعت از پله ها بالا رفت.
دستي ميان موهايش كشيد و سلانه سلانه به طرف اتاقش رفت. خود را روي تخت رها كرد و به دقيقه نرسيده در خواب عميقي فرو رفت.

******
نگاهش را از صفحه تلويزيون گرفت و به طرف اف اف رفت. صداي پيك در گوشي پيچيد: اقا سفارشاتون.
-:الان ميام.
از ساختمان خارج شد.به ارامي فاصله ميان ساختمان تا درب خروجي را پيمود و در را باز كرد. پيك سفارشات را به طرفش گرفت. بسته را گرفت و بعد از پرداخت هزينه به ساختمان برگشت.
غذاها را روي ميز اشپزخانه گذاشت. بوي پيتزا تمام خانه را پر كرد.از پله ها بالا رفت و چند ضربه به در اتاق نيكا زد. صدايي به گوش نمي رسيد.باز هم چند ضربه به در زد. باز هم صدايي به گوش نمي رسيد.در را باز كرد و وارد اتاق شد.نيكا روي تخت افتاده بود.به طرفش رفت رنگ پريده به نظر مي امد.دستش را به طرف او برد.بدنش لرز داشت.به سرعت بلندش كرد.نيكا به سختي روي تخت نشست ضعف داشت. نبضش را گرفت.كند بود.
-:نيكا امروز چي خوردي؟
به سختي پاسخ داد:هيچي.
با چشمان گرد شده گفت: مي خواي خود كشي كني؟هيچي نخوردي؟ ضعف كردي.
دوباره او را روي تخت خواباند. به طرف اشپزخانه رفت و دقايقي بعد به همراه يك سيني به اتاق نيكا رفت.سيني را روي ميز كنار تخت گذاشت.كنارش نشست و او را بلند كرد.موهاي بلندش روي صورتش پخش شده بود.اولين بار بود او را بدون شال يا روسري مي ديد. موهاي خرمايي اش را از صورتش كنار زد. ليوان اب پرتقال را برداشت و به دهان نيكا نزديك كرد.نيكا به سختي مي خورد.خرمايي هم برداشت و در دهان او گذاشت.كم كم نيكا نيروي خود را به دست اورد. بلند شد و گفت: يكم استراحت كن. اينا رو بزارم پايين بر مي گردم.
نيكا روي تخت دراز كشيد. سيني را برداشت و از اتاق بيرون امد. بايد به نيكا مي گفت: مرگ پدرش تقصير او نبوده.در اين مدت هر وقت خواسته حرفي بزند نيكا از شنيدن سر باز زده بود. به طبقه پايين رفت.
يك ساعت بعد به همراه پيتزا به اتاق نيكا رفت او را بيدار كرد.نيكا به ارامي چشمانش را باز كرد. پيتزا را روي ميز گذاشت و گفت:پاشو شام بخور.
نيكا بدون حرفي بلند شد. روي صندلي با فاصله تر از او نشست. نيكا مشغول خوردن بود. پرسيد: ديروز شام نخوردي؟
نيكا خيلي كوتاه جواب داد:نه.
-:از اين به بعد هر اتفاقي افتاد از خوردن سر باز نزن.
-:امر ديگه؟
معين با حرص گفت: به من ربطي نداره خودت مريض ميشي.
نيكا سكوت كرد.گفت:امروز شركت نرفتي مشكلي برات پيش نياد!
-:نه.
-:خوبه.وقتي خونه نميام اگه ترسيدي بهم زنگ بزن.
نيكا پوزخندي زد و گفت:زنگ بزنم بگم اقاي شريف من مي ترسم؟
دندانهايش را روي هم فشرد.چرا او را به اسم فاميل مي خواند.از اين كار متنفر بود. بلند شد و در حالي كه از اتاق بيرون مي رفت گفت: پس هر بلايي سرت بياد تقصير خودته.

ادامه نوشته

رمان پرتگاه عشق

افكارش آزارش ميداد...از پله ها پايين رفت و به سمت آشپزخانه رفت ...ليوان آبي را در دست گرفت با سختي از لرزيدن دست هايش جلو گيري كرد...باز هم همان احساس..انگار كسي دنبالش هست...انگار كسي همين لحظه به او نگاه ميكند انگار ميخواهد او را بكشد...آب دهنش را قورت داد ..ليوان را به آرامي به لبش نزديك كرد و در همين حين صدايي آسانسور را شنيد...با عجله ليوان را روي ميز گذاشت و بسمت در رفت..بدون اينكه بپرسد چه كسي پشت در است در را باز كرد...با ديدن عسل نفسش را فوت داد و با خوشحالي سري تكان داد و او را به داخل دعوت كرد....عسل با تعجب و صدايي نسبتا بلند گفت:-هووووو سلاااام كجايي طفل ديوانه ي من؟؟ ميدوني چند وقته دنبالت ميگردم؟؟
نيكا با لبخندي گشاد گفت:-اُ به من نگو طفل!!
عسل به چشم هاي آبي دوستش خيره شد..چقدر دلش براي او تنگ شده بود.. نگاهش را از چشم هاي او برداشت و به اطراف نگاه كرد با لحني مرموز گفت:-خب خب خب...ميبينم پسر شاه رو تور كردي!! آورين آورين...يكم از اين هنرات به ما هم ياد بده!!
نيكا آهي كشيد و به سمت آشپزخانه رفت در حالي كه ليوان برميداشت گفت:-مادر ديوانه ي من تو كه از هيچي خبر نداري...عسل در هال در حالي كه مانتو اش را در مياورد بلند گفت:-خبببب كلك چه خبري هست كه من نميدونم؟؟
نيكا با بي حالي سيني را در دستش گرفت و به سمت حال رفت
-هيچي..ميدوني كه بعد اينكه بابام ...فوت كرد...تنها موندم...واسه همين شريف ..مجبورم كرد...باهاش بيام آخه ..بابا منو به شريف سپرد..
عسل بي توجه به حرف هايش گفت:-شريفففففففففففف؟؟ آخه اينم شد اسم؟؟
نيكا خنده اي بي جان كرد و گفت:-آره بابا خودمم تو كف همين موندم...
-ببينم كلك اتاق خوابتون كجاست؟
نيكا با عصبانيت يك از كوسن ها را برداشت و به سمتش پرت كرد
-برو بابااااااااا منحرف!
-ا؟؟ لابد تو كه منحرفي نيستي جلوش چادر چاقچور ميپوشي ها؟؟ برو برو خودتو سياه كن...من دست صد تا مثه تورو از پشت بستم...
نيكا واقعا نميداست چه بگويد..وقتي آن ها محرم نيستند واقعا چرا اينقدر راحت بود؟؟ مثلا آن روز كه شريف وارد اتاقش شد خودش هم نميداند چرا به خود زحمت اين را نداد كه شال سرش كند....با اينكه از آن به بعد هم شال سرش كرد اما...
عسل دستش را جلوي صورت نيكا تكان داد و گفت:هي خوابت برد؟؟ جوابمو بده ميپوشي يا نه؟
-ديووونه چادر كه نه شال ميندازم سرم ...
-اااا خوبه خوبه...امروز چادر نپوش بگو شال ميپوشم...فردا شال نپوش بگو روسري ميپوشم ..پس فردا هم روسري نپوش بگو شوهرمه!!
نيكا لحظه اي خودش و شريف را كنار هم تصور كرد و خنده اش گرفت...روبه عسل كرد و گفت:
-اه اينقد فك نزن سرم رفت...چاييتو بخور سرد ميشه..
عسل لحظاتي را حرف نزد و به فكر فرو رفت...نيكا قبلا گفته بود اين مرد قاتل پدرش است ولي چيز بيشتري نگفته بود...نگاهش را به نيكا دوخت و گفت:-ببينم بالاخره قاتل كي شد؟؟
-هفته بعد دادگاهه....
-باشه خوبه....حالا فعلا چيكار ميكني؟؟ بيكاري؟؟
-نه بابا منشي كار ميكنم....ميخوام تا جايي كه ميتونم از پول اين مرتيكه استفاده نكنم
-بروبابااااااااااااا روانيييييي ... از من گفتنه كه تا جايي كه ميتوني استفاده كن...آخه اين به قول تو مرتيكه با اين سرو وضعي كه خونش داره فِك كنم هرچقد از پولش برداري يكم هم كم نشه!!
-ديووونه شدي؟؟ عمرا
عسل شانه بالا انداخت و چيزي نگفت.....
-راستي فردا ميرم جواب رو ميگيرم.. راستش خيلي استرس دارم ...اگه جواب مثبت باشه....ميدوني نميدونم كدومُ انتخاب كنم....
عسل با ناباوري به او خيره شد...پس از لحظه اي دو دستش را بر سرش كوفت وگفت:-خاكِ عالم بر سرم...اينقد زود؟؟ بابا ميذاشتي چند ماهي بگذره واي خدا برات متاسفم...طفل ديوانه ي من چيكار كردي؟؟ اگه جواب مثبت باشه ميدوني يعني چي؟؟ ميدوني هم اون شريف كثافت هم خودت بدبخت ميشين؟؟ اون بيچاره چيكار كرده ؟؟ خدااااا حالا كي مياد واسه ما درس دين و مذهب ميده...
نيكا گيج و مبهوت به او نگاه كرد از حرف هاي بي سر و تهش چيزي نفهميد..با تعجب پرسيد
-:واا دانشگاه من چه ربطي به اون داره؟؟ تازه واسه چي بدبخت شيم؟؟ اصلا اينا چه ربطي به دين و مذهب داره؟؟
عسل لحظه اي چشم هايش را بست و باز كرد و با صداي بلند زد زير خنده...

*************************************

با عجله روزنامه را باز كرد و دنبال اسمش گشت:
ن...ن..ني..ني..آهان ايناهاش نيكا..قلبش تندتند ميتپيد نفسش را فوت كرد و از ديدن نتيجه مبهوت ماند..
به سمت ماشين شريف رفت...و آهسته روي صندلي كنار راننده نشست ...نگاه منتظر شريف را روي خودش احساس كرد پس با صدايي نسبتا بلندي گفت :-قبول شدممممممممممممم....رشته حسابداري...به شريف نگاه كرد....شريف با لبخندي از سر بي تفاوتي گفت :آفرين ....شيريني كو؟ نيكا عصباني شد ...با خودش فكر كرد اگه آدم بود با توجه به وضع روحي رواني كه موقع امتحانا داشت حد اقل كمي از او تعريف ميكرد ....پس با لبخندي گفت :-شيريني؟؟ ا راست ميگي..لطفا برو رستوران .../شريف با پوزخند گفت:-ببينم پولشو داري؟؟ من كه پول نميدم....نيكا سعي داشت عصبانيتش را پنهان كند و گفت:-آره بابا...خودم ميدم..ميدوني كه چند وقتي كار كردم....حدود بيست دقيقه بعد به رستوران رسيدند ...نيكا با لبخندي شيطنت بار به ساختمان شيك رستوران خيره شد...هردو با هم وارد رستوران شدند ...خدمتكار آن ها را بسمت يكي از ميز ها راهنمايي كرد و گفت:-خانوم آقا چي سفارش ميدين؟ نيكا با عجله منو را گرفت و چند تا از غذاهاي گرا نقيمت را سفارش داد...شريف هم غذاي نسبتا گراني را سفارش داد و به اطراف نگاه كرد...نيكا با لبخندي يخ گفت:-نميخواي دستاتو بشوري؟؟ ناسلامتي دكتر مملكتي! شريف ابروهايش را بالا داد وگفت:-چرا ..تو چي نميخواي بشوري؟
-نه من شستم....دستام تميزن...
-باشه پس من ميرم زود ميام
نيكا با لبخندي شيطنت آميز گفت:-باشه برو
شريف پا شد و كمي جلو تر رفت و به سمتي پيچيد ..نيكا وقتي مطمئن شد و به اندازه كافي دور شده است جايش را تغيير داد و روي صندلي او نشست و زيركانه دستش را در جيب كت شريف فرو برد و كيف پولش را گرفت...به كيف پولش نگاهي انداخت مطمئن بود كلي پول در آن است...كيف پول را باز كرد و پول را در آورد و در جيبش گذاشت و كيف پول خالي را دوباره در جيب كت شريف جا داد...سر جايش برگشت و با لبخندي فاتح همه جا را از زير نظر گذراند...مطمئن بود اگر نقشه اش عملي شود شريف كله اش را ميكند...اما باز هم مي ارزيد اورا سركار بگذارد ....
*****
غذا تقريبا تمام شده بود كه گوشي نيكا زنگ خورد ...نيكا به گوشي اش نگاه كرد ساعت موبايلش را كوك كرده بود كه زنگ بخورد ...نيكا ابروهايش را بالا انداخت و گفت:-اوه دوستم عسل زنگ زده...بزار ببينم چيكار داره...و بعد شروع كرد به الكي حرف زدن
-سلام عسل جان...چطوري؟ آره منم خوبم ..نه ...كجايي؟؟..گفتي كجا؟؟ا چه جالب آخه منم همونجاهام...ببين همونجا وايستا من الان ميام دنبالت...باشه باشه...خداحافظ
با لبخندي شرارت آميز روبه شريف كرد و گفت:-ببين عسل اونطرف خيابونه من ميرم بيارمش اينجا بياد شيريني دانشگامو بخوره ...مشكلي كه نيست؟
شريف متعجب نگاهش كرد و گفت
-نه اگه ميخواي من ميرم..
-نه نه ..اممم خودم ميرم باشه؟؟ تو جايي نري ها!!
-باشه هستم...
نيكا با نگاهي فاتح نگاهش كرد و از رستوران خارج شد .....دستي تكان داد و گفت:-تاكسي تاكسي.... ليوان اب را روي ميز گذاشت و نگاهي به ساعتش انداخت.يك ربعي از رفتن نيكا مي گذشت دوباره شماره نيكا را گرفت.مثل دفعات قبل خاموش بود. نگران نگاهي به اطراف انداخت.اشاره اي به گارسون كرد و در خواست صورت حساب داد.بعد از چند لحظه گارسون صورت حساب را روي ميز گذاشت.كاغذ را برداشت و نگاهي به ان انداخت.پوزخندي روي لبش نشست. شايد از پرداخت صورت حساب شانه خالي كرده بود و اين طور نمي خواست كم بياورد. دستش را به طرف جيب كتش برد و كيف پولش را بيرون كشيد. چشمانش گرد شد.هيچ پولي در كيفش نبود. نگاهي به جيب هاي كتش انداخت.مطمئن بود ديشب حدود 200تومان در كيف گذاشته.
بلند شد و نگاهي هم به جيب هاي شلوارش انداخت.بعد از كلي گشتن متوجه گارسون شد در همين حال صداي نيكا در گوشش پيچيد:نمي خواي دستات و بشوري؟
به احتمال زياد كار خودش بوده. خجالت زده دست از گشتن برداشت. اميدوار بود به عابر بانكش رحم كرده باشد.با ديدن عابر كارتش ذوق زده ان را به طرف گارسون گرفت و گفت: از اين كم كنين.
گارسون رمز را گرفت و از او دور شد.به سرعت كتش را به تن كرد و به طرف پيش خوان رفت بعد از گرفتن كارت از رستوران بيرون زد.نگران نيكا بود.شايد اتفاقي برايش افتاده باشد.
سوار ماشين شد و نگاهي هم به ماشين انداخت اينبار مطمئن بود كار نيكا بوده.ماشين را به حركت در اورد و تمام عصبانيتش را روي پدال گاز خالي كرد.نزديكي خانه قسمتي از عصبانيتش فروكش كرده بود.به دنبال راه حلي بود تا اين كار نيكا را تلافي كند. به احتمال زياد حواسش به كارت نبوده وگرنه تصميم داشته بلايي سر او بياورد. در همين حال صداي زنگ موبالش بلند شد. نگاهي به شماره انداخت و با ارامش دكمه پاسخ را فشرد: سلام مادر عزيزم.
-:سلام پسر بي معرفتم.
-:شرمنده مي فرماييد
-:كجايي معين؟نمي گي يه سري به اين پير زن بزنم ببينم مرده هست يا زنده؟
-:خدا نكنه،دور از جون.انشاا...سايه اتون صد سال ديگه هم روي سر ما خواهد بود.
-:كفر ميگي پسر؟من اين همه عمر و مي خوام چي كار؟ پاچه خواري هم نكن بخشش در كار نيست!
-:مامان!
-:مامان.مامان نكن.امشب براي شام منتظرتم.اون دختري هم كه گفتي بيارش تا ببينم.
فكر شيطاني از ذهنش گذشت.گفت: اين حا نيست مامان.با دوستش رفتن شمال
-:تو خجالت نمي كشي؟
-:چرا مامان؟
-:دختر و تك و تنها فرستادي شمال؟
-:مامان با دوستش رفته.
-:مگه تو دوستش و مي شناسي؟
-:نه.
-:پس چي ميگي؟مگه نگفتي اين دختر دستت امانته؟
-:بله مامان.حق با شماست ديگه تكرار نمي شه.
-:افرين پسرم پس براي شام منتظرم.
-:چشم مامان.خداحافظ
-:مواظب باش خداحافظ.
گوشي را قطع كرد و از اولين بريدگي دور زد.

*********
اخرين قاشق را در دهان گذاشت و بعد از خوردن يك ليوان اب گفت: دستت درد نكنه مامان.
-:نوش جان پسرم.
از پشت ميز بلند شد و به طرف كاناپه ي رو به روي تلويزيون رفت.روي ان نشست گوشي جديدي كه عصر قبل از امدن به همراه يك سيمكارت اعتباري گرفته بود از جيبش بيرون اورد و شماره خانه را گرفت.تلويزيون را بر روي شبكه اي فيلم وحشتناكي پخش مي كرد تنظيم كرد و صداي ان را بالا برد.بعد از 5بوق صداي نيكا در گوشي پيچيد
-:بله؟
معين سكوت كرده بود.
-:مرض داري زنگ ميزني؟
بازهم سكوت
-:اگه نمي خواي حرف بزني مزاحم...
ناگهان صداي فرياد دخترك در فيلم در خانه پيچيد.
صداي نفس نفس زدن نيكا به گوش مي رسيد. با لبخند گوشي را قطع كرد.
صداي مادرش بلند شد:معين صداي اون و كم كن.
-:باشه.
به پنج دقيقه نرسيده باز هم شماره خانه را گرفت.اينبار كسي گوشي را برنداشت.
بازهم شماره خانه را گرفت.و مثل دفعه قبل كسي پاسخگو نبود.
مهديه كنارش نشست و گفت:شماره كي رو مي گيري؟اين همه زنگ ميزني؟
-:دنبال مهرداد مي گردم.جواب نميده.
-:يه روز باهم براي شام يا ناهار بياين خيلي وقته نديدمش.
-:مامان!من پسرتم يا مهرداد؟
-:حسودي نكن بچه.
نيشخندي زد بلند شد و به طرف اتاقش رفت و گفت:من يكم مي خوابم.
-:صبح كي بيدارت كنم؟
-:شب نمي مونم.يك ساعتي هستم بعد ميرم.
-:چرا خونه كه تنهايي
-:مادر من مگه قبل از اين تنها نبودم؟
-:باشه برو
هنوز وارد اتاق نشده.مهديه گفت: ميگم معين نيكا مطمئني كسي رو نداره؟
-:بله.در موردش تحقيق كردم.
-:بايد ببينمش.
-:مي خواين بيارمش اينجا با شما زندگي كنه؟
مهديه لبخندش را فرو خورد و گفت:نه.من كه زياد خونه نيستم.ميرم شيراز پيش خواهرت.كجا مي خواد بمونه.تازه با من پيرزن حوصلش سر ميره.
با خود فكر كرد:اگه بياريش اينجا كه من اين يه ذره اميدي كه براي زن گرفتن توو پيدا كردم از دست ميدم.مطمئنم اون دختر چشم ابي تو رو از پا در مياره.از همون روزي كه معين در مورد نيكا گفته بود.به ديدن نيكا رفته بود و در مورد او تحقيق كرده بود.
معين روي تخت دراز كشيد و در حالي كه شماره كي گرفت گفت: فكر كردي با من حوصلش سر نميره؟
بعد از مدت طولاني صداي نيكا به گوش رسيد: بله؟
صدايش با ترس همراه بود.
در گوشي فوت كرد: نيكا با ترس گفت: خواهش مي كنم اذيتم نكن.
در همين حين صدايي به گوش رسيد و بعد هم صداي جيغ نيكا
روي تخت نيم خيز شد و گفت:نيكا؟
صدايي نيامد.
-:نيكا؟نيكا؟كجايي؟
صدايي نمي امد.
با سرعت نور بلند شد.لباسهايش را عوض كرد و از اتاق خارج شد. مهديه در برابرش ظاهر شد و گفت: كجا؟
هراسان گفت:بايد برم.
-:كجا مي خواي بري؟مگه نگفتي 1ساعت ديگه؟
-:يه مورد اورژانسيه.بايد برم.
قبل از اينكه مهديه چيزي بگويد.خداحافظي گفت و از خونه بيرون زد.
كمتر از 20 دقيقه فاصله ي نيم ساعته را پيمود.با صداي وحشتناكي جلوي در ترمز كرد. وارد حياط شد. جلوي اسانسور ايستاد و دكمه را فشرد.اسانسور با زمان كندي در طبقه اول متوقف شد.با عجله وارد شد و طبقه 3 را فشرد.
كليدش را با دستهايي لرزان چرخاند و وارد خونه شد.خونه در سكوت فرو رفته بود.نگاهي به اشپزخانه انداخت. همه جا در سكوت فرو رفته بود.چند باري نيكا را صدا زد اما پاسخي نشنيد از پله ها بالا رفت.نگاهي به اتاق نيكا انداخت.انجا هم سكوت بود.وارد اتاقش شد. صداي گريه به گوش مي رسيد.به طرف تختش رفت.نيكا پشت تخت گوشه ي اتاق نشسته بود. به طرفش رفت. كنارش نشست و در حالي كه به ارامي موهايش را نوازش مي كرد گفت: حالا ديگه از كيف من كش مي ري؟
نيكا سر بلند كرد.لبخندي زد و گفت: مگه نمي خواستي تا الان ظرف بشورم؟
نيكا به سختي لبهاي لرزانش را تكان داد.در اغوشش كشيد و گفت: تقصير خودت بود. لحظه اي بعد به خود آمد...او در آغوش مرد غريبه اينگونه آرام ميگرفت؟؟ انگار تازه چيزي يادش آمده باشد زودي شريف را هول داد و به سمت كمدش رفت...شال را روي سرش انداخت و به چشم هاي متعجب معين خيره شد و با صدايي نسبتا بلند گفت:-تووو.توووو حق نداري به من دست بزني ميفهمي؟؟ من و تو محرم نيستيم...ديگه از اين كارا نكني كه با مشت ميام تو صورتت...شريف لبخندي زد و بدون هيچ حرفي از اتاق خارج شد...نيكا در را قفل كرد و با ذهني مغشوش به خواب رفت...
يا ويبره موبايلش از خواب پا شد و پس از شستن دست و صورت با خيال اينكه شريف مثل هميشه از صبح زود سر كار رفته است بلوزي يقه هفت و آستين حلقه اي با شلواركي چسب بوشيد...موهاي خرمايي اش را دم اسبي بست و از اتاق بيرون آمد...به سمت آشپزخانه رفت و مشغول دم كردن چايي شد...ليوان را در دست گرفت كه ناگهان ليوان از دستش افتاد و با صدايي وحشتناك شكست..با بي حوصله گي خم شد و مشغول جمع كرد تيكه هاي ليوان شكسته شد...همانطور كه جمع ميكرد با صداي نسبتا بلند شروع كرد به خواندن آهنگي شاد ....تيكه هاي بزرگ را در سطل آشغال انداخت و همانطور كه آهنگ را ميخواند شروع كرد به رقصيدن ....پس از لحظاتي رقص صداي دست زدن آمد...به سمت صدا برگشت و از ديدن شريف خشكش زد...شريف با لبخندي از سر شيطنت گفت:-خبببببببببببببببب چرا واستادي جونه مادرت برقص ميدونم خيلي گلي همينو بس جوووونه مادرت برقص....نيكا با حرص پره هاي بيني اش را باز و بسته ميكرد ..پس او اين همه مدت او در حال رقص تماشا كرده ....با خود فكركرد:-اگه من حال اين چشم چرون رو نگيرم نيكا نيستم...اما با تعجب به شريف نگاه كرد...شريف طوري به لباس هايش نگاه ميكرد انگار هم ميخواست نگاه كند هم نميخواست نگاه كند ....به لباس هايش نگاه كرد و از چيزي كه ميديد به شدت خجالت كشيد بدون هيچ حرفي با بغض از آشپزخانه خارج شد و تصميم گرفت هرطور شده تلافي اين كار هارا بكند....
**********************
صداي بسته شدن در را شنيد پس شالش را پوشيد و به هال رفت...به به اطراف نگاه كرد دو تا مبل دقيقا روبه روي هم قرار داشتند...بهترين جا براي عملي كردن نقشه اش ...پس يك طرف طناب را به پاي يكي از مبل ها بست و يك طرف ديگر را به پاي روبه رويي...از جايش بلند شد و به طناب نگاه كرد كمي ديده ميشد ولي او خوب ميدانست چكار كند...از آشپزخانه كيكي را آورد و كمي با فاصله از طناب روي زمين گذاشت....حساب كرد كه اگر پاي شريف به طناب گير كند با كله تو اين كيك ميرود با لبخندي فاتح سمت راست كيك وايستاد تا موقعي كه شريف مي آيد هواسش را پرت كند...در باز شد و شريف با تعجب به نيكا نگاه كرد..
-سلام..اينجا چيكار ميكني؟؟
نيكا سعي داشت او را به سمت خودش بكشد تا پايش به طناب گير كند پس بدون توجه به حرف او گفت:
-سلام بيا ببين كي برات كيك آوردههههههههه....بدو بدو..
شريف به سرعت قدم هايش افزود و به سمت نيكا رفت ..نيكا باز هم گفت:-بدووو روش يه چيز نوشته...شريف تند تر به سمتش آمد كه ناگهان پايش به چيزي گير كرد...به ديدن كيك به خودش گفت نه الان ميرم توووو كيك ...پس با سرعتي باور نكردني درحالي كه ميافتاد خودش را كمي به سمت راست هول داد كه موجب شد روي نيكا بيفتد....نيكا سعي داشت تعادلش را حفظ كند اما نتوانست و روي كاناپه پشتش افتاد ...لحظه اي بعد نيكا فهميد در چه موقعيتي قرار گرفته استت..او روي كاناپه با شريف! حتي هرم نفس هاي شريف را روي گردنش حس ميكرد با خجالت چشمش را باز كرد و شريف را ديد كه با نگاهي متفاوت به لب هايش خيره شده است....نيكا نميدانست چكار كند سردرگم و عصباني شايدم هيجان زده بود...پس از لحظه اي كوتاه سعي كرد شريف را هول بدهد اما ....شريف مقابله كرد...انگار تمايلي براي برخاستن نداشت....صورت نيكا از خجالت گلگون شده بود و او را از هر وقتي جذاب تر ميكرد...با لحني خيلي آرام گفت:-لطفا پاشو...من..من دستم درد گر.ر..فت...شريف در حال و هواي ديگري به سر ميبرد..انگار صداي او را نشنيده باشد سرش را نزديك تر برد...نيكا شروع به لرزيدن كرد با صداي خفه اي گفت:-خواهش ميكنم ..التماس ميكنم...وقطره اي اشك از چشمانش جاري شد...شريف با ديدن اشكش از عالم هپروت بيرون آمد...با عجله از روي نيكا برخاست وبا گفتن ببخشيد از خانه بيرون آمد......
*************************
نيكا تصميمش را گرفت بايد از اينجا ميرفت...او با اتفاقي كه افتاد ديگر نميتوانست به شريف اعتماد كند پس نگاهش را از فنجان قهوه برداشت و گفت:-ببين ميخواستم بگم دانشگاه تو اصفهان قبول شدم....ميرم اونجا...ديگه..ديگه سر بار تو نيستم....واسه فردا بليط گرفتم
شريف با تعجب به او نگاه كرد
-شوخي ميكني؟
-نه اصلا
-سربار؟؟ نه تو امانتي دست من پس تا جون دارم نميذارم جايي بري!
پوزخندي زد و گگفت:-اصفهان!!!
نيكا عصباني شد و گفت:-ببين من ميخوام ادامه تحصيل بدم!! ميرم ميفهمي؟؟ مييييييييييييييرممممممممم ممممممم
-نخير..مثه اينكه حرف آدم حاليت نميشه....ميگم نه يعني نه
-برو بابااااااااا....تو هيچكارمي ميفهمي؟؟ من خودم واسه خودم تصميم ميگيرم...اگه ميبيني اومدم بهت گفتم به حرمت او يه لقمه نونيه كه تو خونت خوردم واگر نه مطمئن باش من تورو شِپِشِ سرمم حساب نميكنم!
-ببين اولشم كه حرمت خودتو نگه دار..دومم كه من....من صاحبِ تو ام...سومش هم كه تو حق نداري پاتو از اينجا بيرون بذاري...
-صاحب؟؟؟؟؟؟؟؟؟ مگه من سگم كه تو صاحبم باشي.....
وبا عجله از پله ها بالا رفت....او بايد ميرفت...پس وارد اتاقش شد و در را بست...چمدانش را آ»اده كرد و زير پتو خزيد بايد فردا ميرفت...
**************
با ويبره موبايل از جا برخاست و به سمت در رفت بايد هرچه زودتر خودش را به فرودگاه ميرساند اما....هركاري كرد در باز نشد....چند بار دستگيره را تكان داد اما باز هم نشد .....با عصبانيت داد زد..
-شريييييييييييييييييف
پس از لحظاتي صداي شريف را شنيد كه ميگفت:-بله؟؟ من دارم ميرم....راستي صبحونه روميزته...اممم سفر خوش و با خوشحالي خنديد.....نيكا از عصبانيت در حال تركيدن بود....با پا لگدي به در زد و با گفتن :-احمق عصبانيتش را خالي كرد....به سمت پنجره رفت و ديد راهي نيست....او قطعا نميتوانست كاري كند.....باز هم زير پتو خزيد و فكر كرد بايد هر طور شده حالش را بگيرد....پس نقشه هاي گوناگوني از ذهنش گذشت و بالاخره فهميد بايد چكار كند....
****************
ساعت نه شب شريف به خانه بازگشت و در اتاق را باز كرد ...نيكا با عجله به سمتش رفت و لگدي به پايش زد و با صداي بلندي گفت:-احمقققققققق و از اتاق بيرون رفت...شريف لنگان لنگان به سمتش رفت و با خنده گفت:-چي شد خانوم كوچولو جا موندي؟؟؟؟؟؟؟
-آره ولي به هر حال از اينجا ميرم مطمئن باش! پشت فرمان نشست و با لبخند به راه افتاد.
زير لب زمزمه كرد:اصفهان!
پوزخندي زد.فكر كرده مي زارم بره.امكان نداره.
با خيال راحت به دسته كليدش روي داشبورد خيره شد و ماشين را به حركت در اورد.از تصور نيكا در ان حالت لبخندي روي لبش نشست. بايد كاري مي كرد با زنداني كردنش نمي توانست او را از رفتن منصرف كند. مطمئن بود با اينكار نيكا مصمم تر شده است.
***********
با خستگي روي صندلي ولو شد.چند ضربه به در خورد.به سرعت خود را جمع و جور كرد.منشي وارد اتاق شد و گفت: تموم شد.
-:خوبه.واسه فردا صبح كه به بيمارا وقت ندادين؟
-:نه.
-:باشه مي تونيد بريد.
-:با اجازه.خداحافظ
سرش را تكان داد و گفت: خدانگهدار
منشي از اتاق بيرون رفت. شماره يكي از دوستانش كه در دانشگاه مشغول بود گرفت: سلام احسان جان
-:سلام اقاي دكتر.چه عجب؟راه گم كردي؟
-:اي همچين.خوبي؟خانومت چطوره؟
-:خوبيم.مي گذرونيم.تو چطووري؟
-:اي منم بد نيستم.
-:خداروشكر.پسر مگه زندگي تو چشه بد باشي؟زن نداري بگي مسئوليت دارم. بچه نداري مگه چي شده؟
-:اي.دلخوشي ندارم.
-:هان.اون دلخوشيتم زنه كه بايد بگيري.مي خواي واست استين بالا بزنم.
-:نخيرمگه خودم دستم كجه؟
-:گفتم شايد از پارسال كه نديدمت كج شده.
-:به كوري چشم تو سالمم.
-:بايدم سالم باشي.عشق و حال مجرديت و مي كني.
-:تو كه اين همه از زندگي مشترك شاكي بودي چرا زن گرفتي؟
-:اخه گرم شده بودم زده بود به كلم.نفهميدم دارم چه غلطي مي كنم.
-:تو الانشم گرمي.كي عقل داشتي كه الان بار دوم باشه؟
-:عقل داشتم كه نمي زاشتم تو دكتر شي بيفتي به جون مردم.
-:خودتم اعتراف مي كني؟
-:خيلي خب داداش بگو ببينم چكاري از دستم بر مياد كه تو بعد از اين همه مدت ياد من افتادي؟
-:راستش غرض از مزاحمت...
-:ديدي گفتم يه كاري داري.حالا بگو...
-:اخه تو مي زاري بگم؟عرضم به حضورت يكي از اشناها دانشگاه اصفهان قبول شده.مي خوام اگه ميشه انتقالش بدم اينجا
-:چي قبول شده؟
-:دقيق نمي دونم.فكر كنم حسابداري.
-:بايد ببينم چيكار ميشه كرد.راستي ناقلا طرف كيه براش اين همه مايه گذاشتي تو كه سرت بره واسه كسي كاري نمي كني.
-:اي بي انصاف واسه كسي هم نكرده باشم.واسه تو يكي كم نذاشتم.
-:يادم نمياد.
-:بايد اون مخت و بازسازي كني.
-:اونم به چشم كي بيام خدمتتون؟
-:براي چي؟ -:پاكسازي مخم ديگه.

********
وارد خانه شد.كيفش را روي مبل گذاشت و با ارامش به طرف اتاق نيكا رفت.كليد را از جيبش بيرون كشيد و در را باز كرد.در همين حين ضربه اي به پايش خورد.نيكا با عصبانيت گفت:
احمقققققققق و از اتاق بيرون رفت. لنگان لنگان به دنبالش رفت و گفت: چي شد خانم كوچولو جا موندي؟
نيكا با عصبانيت به طرفش برگشت و گفت: آره ولي به هر حال از اينجا ميرم مطمئن باش!
ابروهايش را بالا انداخت و گفت: عمرا اگه بتوني بري. يا انتقالي يا مي موني سال ديگه اينجا قبول ميشي.
-:به همين خيال باش.به تو چه؟ اين همه زحمت نكشيدم يه سال پشت كنكور بمونم.
-:پس انتقالي بگير.چون حق نداري بري اصفهان يا هرجاي ديگه.
به طرفش رفت و در حالي كه از كنارش رد ميشد زير گوشش زمزمه كرد: تازه نمي توني اونجا تنها بموني خانم ترسو.
نيكا به سمت آشپزخانه رفت و با پوزخند گفت:-لابد با پول عمه ام برم قبولي اينجا رو از يكي ديگه بخرم؟؟
شريف در حالي كه پايش را ماساژ ميداد گفت:-مشكلي نيست كه ... ميدوني من برات جورش كردم..گفتم كه نميتوني جايي بري...
نيكا با عصبانيت به سمتش برگشت و گفت:-خب خب خب..ديگه امري نداري شاه آقا؟؟
-نُچ!!
نيكا از فكري كه از ذهنش عبور كرده بود لبخندي بر لبش نشست و گفت:-پس نميخواي از اينجا برم؟؟
-معلومه كه ميخوام ...ولي خب ميدوني...خشكيه شانسه ديگه...بابات به من سپردتت!
-باشه هرجور ميلته!
شريف شانه اي بالا انداخت و ديگر چيزي نگفت..
فردا صبح وقتي شريف از خانه بيرون رفت نيكا با عجله ساك كوچكش را در دست گرفت و روي برگه اي نوشت:آقا شريف...من ديگه نميخوام زندگي كنم...دلم براي بابام تنگ شده....متاسفم...خداحافظ تا قيامت...با خنده نامه را روي تختش گذاشت و با گوشي اش به آرژانس زنگ زد
-بله ..
-سلام يه ماشين ميخوام
-مقصدتون خانوم
-خيابان..
-باشه تا ده دقيقه بعد آماده باشين
-باشه
ده دقيقه بعد از خانه بيرون آمد و در ماشين نشست ....با شيطنت خنده اي كرد و گفت:-شريف دارممممم برات!
نيم ساعت بعد به مقصد رسيد ..از ماشين پياده شد و زنگ در را زد
-كيههههه
صدايش را كلفت كرد و گفت:-پليس هستم اگه ميشه يه لحظه بيايد پايين
صداي عسل بود كه با نگراني پاسخ داد
:-ا آقا ...چي شده؟؟ تورو قرآن راستشو بگين...مامانم كسي رو كشته؟؟واي نكنه من ؟؟و بعد گوشي را گذاشت..نيكا سري تكان داد و خنديد و در همين حين عسل در را باز كرد و با ديدن نيكا عصباني شد و با مشت به بازويش زد..
-خاك عالم!! اينجا چيكار ميكني؟؟؟ايش اين چه طرز اومدنه؟؟ داشتم سكته ميزدم.....
-هي روزگار...اومدم يه چند روزي اينجا بمونم....
عسل او را داخل خانه كشيد و در را بست ...خانوم بزرگمهر با ديدن نيكا با خوشحالي به سمتش رفت و گفت:-به سلام دخترم...از اين طرفا؟؟ديگه يادي از ما نميكردي؟
نيكا با خجالت جواب داد
-چيكار كنيم خاله جان....بخدا وقت نميشه...
-باشه عزيزم....اشكال نداره بيا تو بياتو...
هر سه وارد هال شدند و خانوم بزرگمهر به سمت آشپزخانه رفت...عسل و نيكا روي مبل نشستند و عسل با لبخندي مرموز گفت:
-خب تعريف كن...از اين طرفا؟؟
-هيچي ...ميدوني پسره ي پررو چي ميگه؟؟
عسل با هيجان گفت:-چييييييييي ميگه؟؟
نيكا دهنش را كج كرد و گفت:-تو بدون اجازه ي من جايي نميري!! من صاحب تو ام...
عسل با خنده گفت:-خببببببب از اين خبرا بود و ما خبر نداشتيم؟؟؟
نيكا مشتي به بازوي عسل زد و گفت:-برو بابا....عمرااا
-آره جون عمه ات ....عمرا.....
-حالا اينو ولش كن ...دانشگاه قبول شده بودم اونم اصفهان...ميخواستم برم...
-بري؟؟؟ حالا چرا نرفتي؟؟
-ايش پسره ي كثافت...روزي كه پرواز داشتم در رو روم قفل كرد...
در همين حين خانوم بزرگمهر با سيني چاي و شيريني وارد جمع اين دو نفر شد و هر سه شروع به صحبت كردن كردند.....
************
يك هفته گذشت و نيكا بالاخره تصميم خودش را گرفت...هر چقدر با خود فكر كرد گفت همين يك هفته هم زياد بود...نگاهش را به دوستش دوخت و گفت:-خب ديگه رفع زحمت مي كنم.....واقعا مرسي پذيرايي خوبي بود...
عسل دوستش را در آغوش كشيد و زير گوشش زمزمه كرد:-شب عروسي مارو هم دعوت كن
نيكا طبق عادت اوليه با مشت به بازويش زد و گفت:-خررر...روزي صدبار بهت ميگم عمرا تو بگوو نه!!
عسل خنده اي كرد و گفت:-باشه برو...تو كي مارو آدم حساب كردي كه بخواي به حرفمون گوش كني!
نيكا با خانوم بزرگمهر هم خداحافظي كرد و با هيجاني كه هر لحظه امكان داشت فوران كند به سمت خانه بازگشت...در طول اين هفته شريف صدباري به او زنگ زده بود ولي او فقط بار اول كه شريف متوجه غيبتش شد را پاسخ داد ياد مكالمه افتاد و خنده اش گرفت
-الوووو ..الووو نيكا كجايي؟؟ توروقرآن اين كار رو نكن...من من به بابات ...
نيكا صدايش را نازك و بي حال كرد و گفت:-نه ديگه ديره...دارم يه جاي دووووور ميرم...خدا..حافظ
بالاخره به مقصدرسيد از ماشين پياده شد و كرايه را حساب كرد....از آسانسور پياده شد و به سمت در منزل رفت...قلبش از هيجان تند تند ميتپيد..نفس عميقي كشيد و زنگ در را فشار داد ..پس از چند ثانيه در باز شد...نيكا از ديدن شريف با آن سر و وضع متعجب شد...موهاي آشفته و ژوليده لباس هاي نامرتب...حتي اصلاح هم نكرده بود...شريف با بغض گفت:-برگشتي؟؟نيكا تا خواست جواب بدهد شريف دستش را بلند كرد و كشيده اي محكم به صورتش زد...كشيده آنقدر محكم بود كه اشك در چشمان نيكا جمع شد...پس از ثانيه اي شريف او را به سمت خودش كشيد و محكم بغل كرد...نيكا هيچگونه عكس العملي نشان نداد....خودش هم دلش براي او تنگ شده بود....صداي بغض دار شريف را شنيد
-آخه دختره ي ديوونه نميگي بري من چيكار كنم؟؟نميگي من از عذاب وجدان ميميرم؟؟ نميگي بايد فردا پس فردا جواب باباتو بدم؟؟قطره اي اشك از چشم هاي نيكا فرو ريخت..پس او بخاطر حرف پدرش ..آهي كشيد و با سرعت خودش را از بغلش بيرون كشيد.
-آخه ميخواستم بفهمي چه حسي داره آدم دانشگاه قبول شه ولي ديگه نتونه بره....
-ديوونه من برات ...درستش كردم...قبولي تهران رو گرفتي...
نيكا از شدت هيجان كنترلش را از دست داد و پريد و براي اولين بار لپ شريف را بوسيد و داد زد
-آخ جووووووووووون
در همين حين صداي زني را شنيد كه گفت:
-پس اين همون دختره اس كه اينقد درموردش حرف ززدي؟؟ اين همونيه كه پسرمو از كارو زندگي انداخته ها؟؟؟
نيكا با تعجب به سمت زن برگشت و حدس زد كه مادر شريف باشد...با خجالت فكر كرد پس او همه چيز را ديده است
نيكا سرش را پايين انداخت و گفت:-سلام نيكا هستم...وآب دهنش را قورت داد
مهديه به سمتش آمد و او را در آغوش كشيد و گفت:
-سلام عروس نازنينم....
نيكا مبهوت او را نگاه كرد اما شريف ناگهان زد زير خنده و گفت:
-مامان اذيتش نكن بيچاره فردا بايد بره دانشگاه ....
مهديه خانوم با لبخندي گيرا گفت:
-پسرم اذيتش نميكنم ...حقيقتو گفتم ...
و تا ساعت سه نصف شب هرسه دور هم جمع شدند و از هر دري حرف زدند....
**************
به اطراف نگاه كرد ..هركسي جايي براي خود انتخاب ميكرد...ديگر تقريبا جايي نمانده بود....او هميشه دوست داشت پشت ميز اول جا بگيرد...پس به رديف اول نگاه كرد.....با خوشحالي به سمت جاي خالي رفت و با كمي فاصله از پسر نشست...پس از لحظاتي مردي بلند قد و چهارشانه با عينك ته استكاني وارد كلاس شد ....
-سلام سامانيان هستم....درس تئوري حسابداري 1رو با شما خواهم داشت.... و از اينجا بود كه شروع به حرف زدن كرد...حدود ده دقيقه گذشته بود اما سامانيان فقط حرف ميزد....پسر بغلي به آرامي گفت:-اي بابا چقد فك زد...نميگه خوابمون ميبره؟؟ در همين حين برگشت و به نيكا نگاه كرد ....و از ديدن نيكا خنده اي كرد كه باعث شد نيكا از جا بپرد...نيكا كه تا لحظاني پيش در خوابي عميق فرورفته بود به پسر نگاه كرد...چشم هايي مشكي و پوستي سفيد و رنگ پريده...بلوز آبي شطرنجي..هيكلي نبود اما متوسط بود...لب و دماغ معمولي....با تعجب گفت:-هااا؟؟ چي گفتين؟؟ نفهميدم؟؟
پسر در حالي كه ميخنديد گفت:-اووووه مارو باش با كي حرف ميزديم!! داشتم ميگفتم اين معلمه چقد زرزر ميكنه كه ديدم بعله!! شما كه اصلا فك نكنم متوجه چيزي بوديد آخه اينجوري بوديد و دستش را زير سرش گذاشت و اداي خواب بودن را درآورد...پس از لحظاتي هردو شروع به حرف زدن كردند كه ناگهان آقاي سامانيان با صداي بلند گفت:-شمااا...شما دونفر از كلاس من بيرون....نيكا سري تكان داد و با گفتن ببخشيد استاد از كلاس بيرون رفت و پسر هم كه نيكا فهميد اسمش سيامك هست دنبالش آمد....هردو از كلاس كه خارج شدند به هم نگاهي كردند وزدند زير خنده... با بسته شدن در به طرف اشپزخانه رفت.ليوان اب پرتقال را برداشت و به سالن برگشت. نگاهش را از پنجره به حياط دوخت.
نيكا دوان دوان از خانه خارج شد.
لبخندي بر لبش نشست.در تمام يك هفته به دنبال او بود.
نگران از حالش. اما اين دختر بچه او را به بازي گرفته بود.
ديشب وقتي او را ديد در وهله اول با ديدنش خوشحال شد.اما به ياد يك هفته سيلي محكمي به گونه اش نواخت. پوست سفيد صورتش خيلي زود به قرمزي تبديل شد. اشك در چشمانش جمع شد و نگاه معصومانه اش را به چشمانش دوخت.
ناخوداگاه او را در اغوش كشيد.
به پدرش قول داده بود اما به خوبي مي دانست اين فقط قسمتي از ماجراست. با داشتن سي و سه سال سن نزديك سه سال به هيچ دختري توجهي نداشته اما اين دختر بچه او را به زندگي گذشته باز گردانده بود. در چشمانش چيزي بود كه او را تسليم هوس مي كرد. در برابر نيكا ضعيف بود.ضعفي كه در برابر كسي نداشت. نيكا زندگي عادي را به او برگردانده بود. زماني كه در اغوش نيكا افتاد.صورتش فاصله اي با صورتش نداشت.نگاهش به طرف لب هاي نيكا كشيده شد. يعني كار اين چنين او را غرق كرده بود كه حتي احساستش را فراموش كرده بود؟ عكس العمل هايش ارادي نبود و اين عذابش مي داد.
هر چه بود نيكا برايش شيريني زندگي بود.حضورش،لجبازي هايش،خيره سري هايش به خصوص نگاهش برايش جذاب بود.
از كنار پنجره دور شد و به طرف كاناپه رفت.
ديشب تا ساعت سه بيدار بودند. به زودي مادرش بيدار ميشد. روي ان ولو شد.بعد از ظهر شيفت بود.

********
بايد فكري براي عمل نيكا مي كرد.
دوست نداشت به اين زودي كوتاه بيايد.
از بازي با او لذت مي برد. ترساندنش عادي شده بود و تصميم نداشت مثل دفعه پيش او را به مرز جنون برساند.بايد فكر جديدي مي كرد.اما مسائل بيمارستان و مطب باعث مي شد از فكر كردن به اين موضوع باز ماند.


********
ماشين را جلوي دانشگاه متوقف كرد. لحظاتي بعد نيكا از دانشگاه خارج شد. چند بوق زد اما نيكا بي توجه به راهش ادامه مي داد. به دنبالش حركت كرد. با سرعت كم در كنارش حركت مي كرد. كمي جلوتر توقف كرد و با رسيدن نيكا صدايش زد.نيكا با تعجب به طرفش برگشت و با ديدنش به طرف ماشين امد. در را باز كرد. نيكا سلام كرد و در كنارش جاي گرفت و پرسيد:اينجا چيكار ميكني؟
-:اومده بودم اين طرفا كار داشتم.گفتم بيام دنبالت.با هم بريم خونه.
نيكا نگاهش را به او دوخت و گفت: زحمت بي خودي كشيدي اقاشريف...
ميان حرفش پريد و گفت: چرا گير دادي به شريف؟
نيكا ابروهايش را بالا كشيد و گفت: پس چي صدات كنم؟از اسمت خوشت نمياد برو عوضش كن.
با حرص پاسخ داد: خوب شد گفتي.با اين سنم نمي فهميدم.
-:تقصير خودته.فقط قد كشيدي عقلت كار نمي كنه.
-:شما كه عقلت كار ميكنه نفهميدي شريف فاميلي منه نه اسمم؟!!
نيكا در صندلي اش فرو رفت و گفت:راس ميگي؟
-:نه دروغ ميگم.
-:پس اسمت چيه؟
-:يعني تو اسم من و نمي دوني؟
-:نه.اگه مي دونستم كه مرض نداشتم با فاميليت صدات كنم؟
-:شايدم داشتي.از تو بعيد نيست.
-:نخير نمي دونم.
-:خب حالا چرا داد مي زني؟معين.اسمم معينه.
-:معين.
-:بله معين.
-:اقامعين بايد به اطلاعتون برسونم من خونه نمي رم ميرم شركت.
-:نه ميري خونه.
-:بايد برم سركار.
-:لازم نيست ديگه بري سركار.
نيكا از جا پريد:چي؟به تو چه؟
-:هر چي به تو مربوط شه به منم مربوطه.
-:بايد برم.ريسم اخراجم ميكنه.
-:بهتر.در ضمن قبلش تو استفا دادي؟
-:يعني چي؟
-:بعد به من ميگي خنگ.يعني تو ديگه تو اون شركت كار نمي كني.يعني من با شركت حرف زدم و گفتم دانشگاه قبول شدي و نمي توني بري شركت.حتي به صورت نيمه وقت. پس از اين به بعد ميشي خونه درست و مي خوني!
نيكا با فرياد داد زد :چيكار كردي؟
-:كاري كه قبلا بايد ميكردم.محيط اونجا مناسب تو نبود.نيكا با اخم به جلو خيره شد..دهنش را كج كرد و گفت:-محيط اونجا مناسب تو نبود...
-چيزي گفتي؟؟
-نه...با دوستم قرار دارم اگه ميشه همينجا نگه دار...
-با كي؟؟
-با عمه ام...خب با دوستم ديگه
-ميدونم ميگم با كدوم دوستت؟؟
-همون كه يه هفته رو باهاش گذروندم....عسلللللل
-آهان...خب كي برميگردي؟؟
-هي ساعتاي هشت يا نه...
-باشه ....زود بياي ها
-باشه باشه...
معين ماشين را نگه داشت و نيكا بدون خداحافظي ار ماشين پياده شد....معين خداحافظي گفت و از آنجا دور شد....نيكا دست تكان داد و گفت:-تاكسي تاكسي....
****
-ولي آقاي كياني ...من قبلا گفته بودم متاهل نيستم...من حتي اين آقارو نميشناسم....شما چرا منو اخراج كردين؟؟ديگه از شما بعيد بود ها!!
-ببين خانوم...اون آقا اومد گفت شوهر شماست و شما الان درس و دانشگاه داري ديگه اجازه نميده بياي منم خب باور كردم
-حالا شما هنوز كه كسي رو بجاي من نياوردي ...خب منو دوباره بگير..خواهششش
آقاي كياني به چشم هاي آبي او خيره شد و پس از لحظاتي فكر گفت:-باشه....ولي اگه دفعه بعد دير بياي ديگه ...
-باشه باشه....فقط يه چيزي...اگه اين آقا باز اومد اصلا به حرفش گوش ندين ها....
-باشه الان برو به كارت برس تا ببينم چي ميشه...
نيكا با خوشحالي از جا برخاست وبه سمت در رفت تا به كار هاي عقب مانده اش برسد...
*****
ساعت حدود نه شب بود كه كنار آسانسور رسيد...با بي حالي دكمه طبقه پنجم را فشار داد و منتظر ماند...در آسانسور باز شد و مردي را ديد كه پشتش به او است و دارد از توي كيفش دسته كليدي را در مي آورد...با خود فكر كرد حتما همسايه شان هست پس با لبخندي خسته گفت:-سلااااام لحظه اي نگذشت كه مرد برگشت و از ديدن نيكا متحير شد
-ا تويي؟؟؟
-ا شمايين؟؟
-تو اينجا چيكار ميكني؟
-شما اينجا چيكار ميكني؟؟
-اينجا خونمه!!
-اينجا خونه منم هست!
-ا پس همسايه ايم؟؟
نيكا شانه اي بالا انداخت و گفت:
-آره ديگه لابد همسايه ايم....
سامك در را باز كرد و تعارف كرد
-بفارماييد تو بانو!
نيكا حس آزار دادن معين دستش داد پس با خوشحالي گفت:-
چرا كه نه...؟
پس هردو وارد خانه شدند...نيكا به اطراف نگاه كرد....شكل خانه مثل خودشان بود ولي دكورشان فرق ميكرد....از هرچيزي بيشتر پيانوي سفيد رنگ كنار پنجره بزرگ خودنمايي ميكرد...نيكا بي توجه به سيامك به سمت پيانو رفت و گفت:
-ميزني؟؟
-آره هر از گاهي يه قطعه اي ميزنم و ميخونم
-ا چه جالب ....ميشه الان يكي بزني و بخوني؟؟
-آره..فقط واستا چاي و از اينجور چيزا بيارم...
-نه نه....مرسي مزاحمت نميشم...اصلا چيزي نميخوام بخورم...
-باشه هرجور راحتي
سامك نشست و شروع به زدن كرد...آهنگ ديگه ديره مازيار فلاحي را ماهرانه زد و خودش هم شروع به خواندن كرد..
وقتي رفتي يك نگاه نكردي چاره شد وداع..دل بكن كه ديگه ديرههههه
...
نيكا روي كاناپه نشست و به صداي بم و زيباي او گوش داد....به نيمرخش نگاه كرد...بنظر ميرسيد پسر خوبي است...دوست داشتني...نگاهش را از او گرفت و دوباره به آهنگ گوش كرد...بغضش گرفت...چشم هايش را بست وياد معين افتاد...اين مرد چقدر اورا آزار داده بود اما او...عاشق اين رواني بود....آهي كشيد و چشم هايش را باز كرد....
آهنگ تمام شد و نيكا شروع به دست زدن كرد
-آفرييييييييييييييييين عالي بود....واقعا صداي قشنگي داري...آفرين
-مرسي بابااا...همچين هنري هم نكردم ها...
-آره جون عمه ات....اگه ميشه به منم ياد بده...خواهشششش
سيامك با خوش حالي لبخد زد و گفت:-باشه چرا كه نه؟؟
نيكا لبخندي زد و گفت:-واقعا ممنون سيامك

************
نيكا زنگ در را فشار داد....در باز شد و معين با چهره اي در هم او را به داخل دعوت كرد
-كجا بودي؟؟
-عليك السلام
-سلام...ميگم كجا بودي؟؟
-خونه آقا شجاع
-اه اينقد اذيت نكن ميگم كجا بودي؟؟
نيكا آب دهنش را قورت داد و گفت:-وااا! چرا داد ميزني؟؟ خب با عسل بودم ديگه....مگه ظهر بهت نگفتم؟؟؟
تُن صداي معين بالا رفت و گفت:-آره گفته بودي....ولي نگفتي تا يازده شب تو بيرون پلاسي!!
نيكا چشم هايش را گرد كرد و گفت:- وا اصلا به تو چه؟؟؟ زندگي خودمه...احمق..و به سمت پله ها رفت صداي معين را شنيد كه ميگفت:-احمق؟؟؟ باشه از فردا بهت نشون ميدم احمق كيه!!!از فردا خودم ميام دنبالت و ميارمت خونه....فهميدي؟؟
نيكا پوزخندي زد و ديگه جوابي نداد......
**********
وارد كلاس شد و سر جايش نشست..اصلا حوصله محاسبه و رياضي را نداشت....به سيامك نگاه كرد و گفت:
-هي در چه حالي؟؟
سيامك در حالي كه با انگشت اشاره سرش را ميخاراند گفت:
-ها؟؟ خوبم...فقط ديشب بخاطر جنابالي وقت نكردم خوب درس بخونم....الان دارم مرور ميكنم...ميدوني كه امروز درس ميپرسه...
-اشكال نداره بااااباااااا...فوقش ميگي نخوندم...
-اه نيكااااااااا ...ديووونه شدي؟؟ من جلسه قبل هم گفتم نخوندم گفت اين جلسه ميپرسه...
-باشه باباااا خودم ميرسونم
-انشالله
آقاي سامانيان وارد كلاس شد و پس از حضور و غياب يك راست رفت سر اصل مطلب
-خب الان بياد....سيامك آشاري..پاي تخته...
سامك در حالي كه زير لب غرولند ميكرد پا شد ورفت پاي تخته...سامانيان اول چند تا سوال حفظي پرسيد كه سيامك بدون هيچ كم و كاستي توضيح داد اما بعد سوالي از كتاب داد و گفت اينو حل كن....وخودش نگاهش را به بيرون از پنجره دوخت...سيامك با بيچارگي برگشت و به نيكا نگاه كرد نيكا چشمكي زد و اشاره كرد يك دقيقه صبر كند...فرمول را با خطي گنده طوري نوشت كه سامك بفهمد چي به چي هست...وقتي نوشتن را تمام كرد دفتر را بالا گرفت و سيامك فرمول را ديد و با خوشحالي جواب را نوشت...
-آقا تموم شد...
سامانيان در حالي كه عينك ته استكاني اش را تكان ميداد گفت
-خب ....آفرين عاليه...فقط يه چيزي....كاش او دستيارت اينقد تابلو بازي در نمياورد تامن نفهمم!! هردو بدون هيچ حرفي از كلاس بيرون!
سيامك و نيكا با لب و لوچه اي آويزان از كلاس بيرون آمدند...
-اي باباااااااا راس ميگه تابلووو
-بروباباااااا حالا منو بگو ميخواستم به كي كمك كنم....
-حالا ولش كن....ميگم بيا كلاساي امروز رو بپيچونيم بريم يه جايي؟؟
-كجا؟؟
-يه جايي مناسب سن و سال تو!!
-بريم
**********
نيكا با ديدن شهر بازي باذوقي كودكانه دست هايش را به هم كوفت و گفت:-وايييييييييييييي از بچگي عاشق شهربازي بودممم....واي سيا عاشقتممم و بدون هيچ حرفي از ماشين پياده شد...سيامك سري تكان داد و با خنده گفت:-اين واقعا بچه اس....والبته ديووونه!
********
ساعت نه شب بود كه هر كسي وارد خانه خود شد ...نيكا تا در را باز كرد قيافه ي درهم معين را ديد....قلبش از ترس شروع به تند تند تپيدن كرد
-خب اين دفعه كجا بودي؟؟
-من....من...منو از كلاس بيرون كرد
-خب...واسه چي؟؟
-هيچي...فكر كرد..من.من به يكي...از بچه ها...تقلب رسوندم...بيرون كرد..
صداي معين بالا رفت و گفت:
-كه تقلب رسوندي؟؟ ها؟؟؟ توئه ااحمق چيكار ميكني؟؟ آخه نميگي من بايد از دست تو چي بكشم؟؟ فكر كردي من نميدونم تو امروز كجا بودي؟؟ با كي بودي؟؟؟
نيكا سعي كرد لبخند بزند گفت:-ا خب تو..تو دانشگاه بودم...كلاس داش..تيم
-دروغ نگو...از دروغ گو ها متنفرم....واز جايش برخواست و از خانه بيرون رفت.....نيكا بغضش را فرو داد و روي كاناپه دراز كشيد...اصلا حوصله دعوا را نداشت
****************
نيكا در اتاق معين را زد..
-معين ....معين..دانشگام دير شد...
-به درك...خودت بروو.....
نيكا جا خورد....با اخم گفت:-خب پول ندارم...چيكار كنم؟؟
-با همون همسايه ي احمق برو....
نيكا شانه اي بالا انداخت و گفت:-باشههههههه كاري نداري؟؟
-برو گم شو!!
نيكا زهرخندي زد و گفت:-خدافظ!

سلااااااام سيا!!...ميشه منم باهات بيام؟؟
سيامك ابرو هايش را بالا دا د و گفت:-چرا؟؟ مگه خودت ماشين نداري؟؟
-نه آخه راننده ام مريض شده امروز نميتونه بياد....
-آهان باشه بيا ....مشكلي نيست...
-مرسي...راستي ديروز خيلي حال داد....واقعا ممنون
-خواهش بابا...كاري نكردم...
و به اين ترتيب هردو با هم به سمت دانشگاه رفتند...
سر كلاس حسابداري 1 نيكا به ارامي گفت:-سيااااااا
-چيه؟؟؟؟؟؟؟
-ميگم امروز كي بيام پيانو؟؟
-خاك تو سرت!! گفتم هرموقع خواستي بيا..
-اوكي...پس بعد از دانشگاه با هم بريم خونت...
-باشه باابا...
سيامك به فكر فرو رفت..اين دختر چقد بچه بود...بچه بود و معصوم...دوست داشتني...سري تكان داد و به خودش گفت:-اوف سيا چته؟؟ تو كه اي ادامه نوشته