نرم افزار كاهش حجم فايل هاي تصويري

آرامش به روايت تصوير

عوامل آرامش از نگاه قرآن

·  آرامش سرمايه عظيمي است كه جز دز سايه الله و محبت آل الله به دست نمي آيد.آرامش گوهر ناياب و گمشده بشر قرن 21 است كه براي پيدا كردن آن اينچنين خود را به آب و آتش مي زند.الا بذكر الله تطمئن القلوب·  عوامل تسكين قلب و آرامش در قرآن:
1- شب :هو الذي جعل لكم الليل لتسكنوا فيه والنهار مبصرا ان في ذلك لايت لقوم يسمعون- (سورهيونس آيه 67)
2-خانه:والله جعل لكم من بيوتكم سكنا وجعل لكم من جلود الانعم بيوتا تستخفونها يوم ظعنكم ويوم اقامتكم ومن اصوافها واوبارها واشعارها اثثا ومتعا الي حين - (سوره نحل 80 آيه )
3- زوج و زوجة :ومن ءايته ان خلق لكم من انفسكم ازوجا لتسكنوا اليها وجعل بينكم مودةورحمة ان في ذلك لايات لقوم يتفكرون - (سوره روم آيه 21)
4- ياد خدا ".. الا بذكرالله تطمئن القلوب.(سوره رعد آيه28)دراين آيه با 5 تاكيد تنها عامل نهايي آرامش قلب را ياد خدا ميداندو بس 

·  برداشت صحيح 
براي اينكه بخواهيم به آرامش برسيم قدم اول اينه كه درك درستي از وقايع اطرافمون داشته باشيم . تا در مورد وقايع و اتفاقاتي كه برامون مي افته و مشكلاتي كه برامون پيش مي ياد ، بينش صحيحي نداشته باشيم ، ثمره اي جز افسردگي رواني و مشكلات روحي و احساس بدبختي و ...... نخواهيم داشت . بنابر اين اولين قدم در رسيدن به آرامش درك صحيح داشتن از معناي زندگي است . انسان به دليل اينكه موجودي كمال گرا و هدفمند است كه از بيهودگي و بي معنايي و بي هدفي رنج مي برد و سخت گريزان است . بيهودگي و پوچي ، چنين موجودي را راضي نمي كند و اگر زندگي ، معنا و هدفي نداشته باشد ، زنده ماندن ، ارزشي نخواهد داشت ؛ هرچند تمامي امكانات زندگي فراهم باشد. علت ناكامي در زندگي ناكامي در رفاه نيست ، بلكه عموما ناكامي در معنا طلبي زندگي است . مسئله معنا چند حالت پيدا مي كند : 1. فقدان معنا 2. نا تمام بودن معنا 3. معناي واقعي حيات 

·   فقدان معنا: اين حالت براي كساني است كه اصلا معنايي براي حيات پيدا نمي كنند و نه هدفي براي آفرينش مي يابند و نه هدفي براي زندگي خويش دارند و دچار بحران بي معنايي هستند

·  ناتمام بودن معناي زندگي: اين حالت براي كساني است كه معنايي براي زندگي داشته اند اما وقتي به آن مي رسند ، آن را بي ارزش تر از آن مي يابند كه كه به خاطرش زندگي كنند ؛ اين وضعيت زماني اتفاق مي افتد كه معناي انتخاب شده توان توجيه همه مسائل زندگي را ندارد .طرفداران گروه اول از ابتدا دچار افسردگي و ناكامي خواهند شد و طرفداران گروه دوم از نيمه راه و از زماني كه مكتب آنها توان توجيه مسائل زندگي را از دست مي دهد ، دچار ناكامي مي شوند . البته اين نكته حائز اهميت است كه اساسا مكتب هاي مادي كه با محوريت انسان شكل پيدا كرده اند با چنين مسائلي مواجه مي شوند و مكاتب الهي غالبا با اين مسائل روبه رو نيستند

·   معناي واقعي حيات :در بازار معاني انساني موفق است كه اشتباهي در انتخاب معنا و مكتب ارائه دهنده معنا نداشته باشد و انتخابگر خوبي باشد و انتخاب خوب منوط به شناخت دقيق وصحيح از زندگي و دنيا است در اين راستا بهترين راهنما دستورات ديني است از آن جمله خداوند در قرآن مي فرمايد : « قُلْ مَتَاعُ الدَّنْيَا قَلِيلٌ وَالآخِرَةُ خَيْرٌ لِّمَنِ اتَّقَى» (سوره نساء ، آيه 77(بگو: «سرمايه زندگى دنيا، ناچيز است!و سراى آخرت، براى كسى كه پرهيزگار باشد، بهتر است»خداوند در اين آيه معناي زندگي را در زندگي آخرت معرفي مي كند و خشنودي دنيا را اندك و زودگذر و در آيه اي ديگر مي فرمايد : « وَفَرِحُواْ بِالْحَيَاةِ الدُّنْيَا وَمَا الْحَيَاةُ الدُّنْيَا فِي الآخِرَةِ إِلاَّ مَتَاعٌ ») سوره زمر،آيه 26 («آنها به زندگى دنيا، شاد شدند؛ در حالى كه زندگى دنيا در برابر آخرت، متاع ناچيزى است»اين آيه نيز همچون آيه قبلي آنان را كه زندگي دنيا را هدف خود قرار داده اند مخاطب قرار داده و هدف آنان را پوچ و گذرا معرفي مي كند و در حديثي مشهوري از حضرت رسول (ص) شنيده ايم كه : دنيا كشتزار آخرت است .(ميزان الحكمة , ج 4 ، ص 1691)و اين يعني دنيا جايگاهي براي حيات است و نه هدف حيات . بنابراين وقتي خداوند و آخرت معناي زندگي شد، انسان براي رسيدن به او تلاش مي كند و در اين راه هر سختي را تحمل مي كند·  حالا پس از اينكه با معناي حقيقي حيات انسان و هدف آن آشنا شديم لازم است ديدگاه درستي راجع به دنيا و وقايعي كه در آن رخ مي دهد داشته باشيم .
دنيا محل سختي ها 
ما انسان ها موجوداتي خواهان راحتي و آسايش هستيم و مي خواهيم كه دنيا براي ما چنين باشد و از رسيدن سختي ها به شدت رنجور و آزرده خاطر مي شويم ، اما با توجه به آيات و روايات بايد اين نكته را پذيرفت كه دنيا نه تنها جايگاه آسايش و راحتي نيست بلكه جايگاه سختي ها و دشواري ها است از آن جمله مي توان به آيه اي از قرآن اشاره كرد : « لَقَدْ خَلَقْنَا الْإِنسَانَ فِي كَبَدٍ »(سوره بلد ، آيه 4 )« ما انسان را در رنج آفريديم »اين آيه به ما يادآوري مي كند كه دنيا براي راحتي و آسايش آفريده نشده است و پيامبر (ص) نيز در اين باره مي فرمايد : « خداوند عزوجل مي فرمايد: من آسايش و راحتي را در بهشت قرار دادم و مردم آن را در دنيا مي جويند و آن را نمي يابند .» (عوالي اللئالي ، ج 4، ص 61)و حتي امام صادق (ع) آسودگي در دنيا را براي مومن امري محال معرفي مي كنند. (بحار الانوار ، ج 78 ، ص 195 )بنابراين چيزي كه در دنيا وجود ندارد ، راحتي است و جستن آنچه كه وجود ندارد ما را به ناكامي و نارضايتي و افسردگي خواهد كشاند و به سرعت ما را در برابر سختي ها بي تاب خواهد كرد و از پاي در خواهد آورد ، چه آنكه اگر دنيا جايگاه امن و آسايش بود چه كسي سزاوارتر از ائمه اطهار و معصومين (ع) و پيامبران الهي به آسايش بودند ، حال آنكه مي دانيم در دنيا بزرگترين رنج ها و مصائب را معصومين (ع) و پيامبران الهي متحمل شدند و بزرگترين شاهد اين مدعا واقعه عاشورا و مصائب وارد بر معصومين در آن روز و پس از آن است .

·  مواجهه با مشكلات 
حال پس از اينكه معناي زندگي و ويژگي دنيا را شناختيم نوبت به آشنايي با شيوه مواجهه با مشكلاتي است كه موجبات بر هم ريختن آرامش رواني ما را پديد مي آورند . 

مواجهه با سختي ها 
بنابر آنچه ذكر شد ، سختي ها ناگزيرند و ناخواسته و پيش بيني نشده به سراغ ما خواهد آمد در اين زمان تنها راه حل اين است كه شيوه مواجهه صحيح با آنها را بدانيم تا دچار ياس و فرسودگي نشويم : 
1. پذيرش موقعيت 
اگر باور داشته باشيم كه دنيا جايگاه سختي ها ست و ما براي لذت و كامجويي به اين دنيا نيامده ايم و اين دنيا به سان پلي براي گذشتن است ، بايد باور كنيم كه سختي ها بخش جدانشدني زندگي ما هستند و ما از مواجهه با آنها ناگزيريم و بهتر است كه در هنگام وقوع آنها از آن فرار نكنيم و بدانيم كه سختي ها به خواست ما نيامده اند كه به خواست ما بروند ، بايد بپذيريم كه ما در آمدن و رفتن آنها اختياري نداريم و وقتي پديد مي آيند ، حذف كردن آنها و حتي فرار از آنها نا ممكن است و بي تابي كردن در برابر آنها نيز كمكي به ما نمي كند ، بنابراين شايسته تر اين است كه سختي ها را به عنوان يك واقعيت زندگي بپذيريم و با آنها كنار بياييم و سعي در مهار موقعيت ناخوشايند داشته باشيم . حضرت امير المومنين (ع) مي فرمايند :« همانا براي سختي ها پاياني است كه هر كس به آن دچار شود ، بايد به پايان آن برسد . پس براي انسان خردمند ، زيبنده است كه هرگاه گرفتاري به او رسيد ، كنار آن بيارامد تا زمان آن به سرآيد ؛ چرا كه دفع كردن آن ، پيش از سر آمدن زمان آن ، افزودن بر رنج آن است.» (كنز العمال ، ج 3 ، ص 752)با توجه به اين حديث پذيرش موقعيت ، نشانه خردمندي است و خردمند كار بيهوده نمي كند ، پس خرد حكم مي كند كه در زمان سختي ها انسان در كنار سختي ها قرار گيرد

·  معنا شناسي سختي ها
يكي از عوامل فشار رواني بي معنا بودن حوادث است . اگر حوادث زندگي بي معنا باشند قابل تحمل نخواهند بود و به سهولت انسان را از پاي در خواهند آورد . اگر به هدفمند بودن و معناداري حوادث باور داشته باشيم ، آنها را تحمل خواهيم كرد. نكته قابل توجه ديگر اينكه معمولا ما همانند فرموده خداوند : 

«فَأَمَّا الْإِنسَانُ إِذَا مَا ابْتَلَاهُ رَبُّهُ فَأَكْرَمَهُ وَنَعَّمَهُ فَيَقُولُ رَبِّي أَكْرَمَن وَأَمَّا إِذَا مَا ابْتَلَاهُ فَقَدَرَ عَلَيْهِ رِزْقَهُ فَيَقُولُ رَبِّي أَهَانَنِ» (سوره فجر ، آيه 15 و 16 )«امّا انسان هنگامى كه پروردگارش او را براى آزمايش، اكرام مى‏كند و نعمت مى‏بخشد مى‏گويد: «پروردگارم مرا گرامى داشته است!» و امّا هنگامى كه براى امتحان، روزيش را بر او تنگ مى‏گيرد مى‏گويد: «پروردگارم مرا خوار كرده است!»»حوادث تلخ را ناعادلانه و بي دليل و اهانت آميز ارزيابي مي كنيم ، و با اين تحليل فشارهاي رواني حاصل از مشكلات تشديد مي شود . امام صادق (ع) در همين راستا فرموده اند:« آيا مي پنداري خدا به هركس هر چيز داده از سر تكريم او بوده و از هركس هر چيز باز داشته از سر خوار كردن او بوده ؟ هرگز !» (بحار الانوار ، ج 7 ، ص 200)پس معناي محروميت ها خواري و بي مقداري نزد خداوند نيست . حال بايد معناي مشكلات و محروميت ها را بيابيم . 

الف : بلا ، وسيله تكامل انسان 
مهم ترين ويژگي بلاها قدرت رشد دهندگي آنهاست , همه استعدادهاي انسان در حالت رفاه و آسايش پرورش نمي يابد و همانطور كه پيش از اين اشاره شد دنيا كشتزار آخرت است بنابراين بلاها چون نيروي محركي است كه استعدادهاي ويژه انسان را به نمايش مي گذارد ، عمل مي كنند . چه اينكه در آخرت كسي براي استعدادهاي نهفته اش پاداش نمي گيرد و تنها اعمال است كه قابليت پاداش يافتن را دارد . و همه سخن در اين آيه شريفه آمده است كه:

«الَّذِي خَلَقَ الْمَوْتَ وَالْحَيَاةَ لِيَبْلُوَكُمْ أَيُّكُمْ أَحْسَنُ عَمَلًا» (سوره ملك ، آيه 2 )آن كس كه مرگ و حيات را آفريد تا شما را بيازمايد كه كدام يك از شما بهتر عمل مى‏كنيد، و او شكست‏ناپذير و بخشنده است.در اين آيه حيات و مرگ دو محك نيكوكاري بندگان معرفي شده است . 
ب : تطهير گناهان 
دومين تاثير و معناي بلايا پاك كردن گناهان مومنان است ، طبق فرموده حضرت رسول (ص) :« هيچ درد و رنج و اندوه و حزن و غمي به مسلمان نمي رسد ، حتي تيغي كه به پاي او مي رود ، مگر اين كه خداوند متعال ، گناهان وي را به خاطر آن مي آمرزد .» (بحار الانوار، ج 77 ، ص 144)انسانها هر اندازه كه در دنيا دچار مصيبت و سختي شوند به همان اندازه از گناهان آنان كاسته خواهد شد ، چه آنكه تحمل سختي دنيا بارها و بارها آسان تر از تحمل عذاب هاي الهي در جهان ديگر است و دچار شدن به بلا و مصيبت نه تنها نشانه خواري و بي مقداري در درگاه الهي نيست بلكه نشان از تقرب و توجه داشتن خداوند به بنده دارد همانگونه كه ميان مردم شهرت دارد كه : هر كه در اين بزم مقرب تر است جام بلا بيشترش مي دهند 
ج : ترفيع درجه 
سومين تاثير بلاها ترفيع درجه دادن ، آنها ست و هميشه هم دچار شدن به سختي و بيماري و مشكلات به معني گناه كار بودن فرد نيست . معناي بلاهايي كه انبيا و اوليا به آن دچار مي شوند در اينجا روشن مي شود ، بلاهايي كه پيامبران و معصومين و مقربان درگاه الهي به آنان مبتلا مي شوند براي پاك كردن آنان از خطاها نيست بلكه براي ترفيع درجه يافتن آنهاست ، همانگونه كه پيامبر (ص) مي فرمايند:« همانا بلا براي ظالم ادب كردن،براي مومن امتحان و براي انبيا درجه و براي اوليا كرامت است .» (بحار الانوار ،ج 67 ، ص 235)گاه بلاها كاستي هاي عمل انسان را در روز حساب جبران مي كنند كه پيامبر (ص) مي فرمايند :« همانا خداوند متعال براي بنده ، درجه بالايي در بهشت مي نويسد ولي عملش به آن اندازه نيست ، پس همواره در بلا قرار مي گيرد تا به آن برسد .»(مشكاة الانوار، ص 300)بنابر اين اگر بلاها و سختي ها را از منظر اين سه معنا ببينيم ، ديگر تحمل هيچ كدام از آنها نه تنها صعب و مشكل نخواهد بود كه حتي شيرين و دوست داشتني خواهد شد و همواره به ياد خواهيم داشت كه مشكلات با ماموريتي خاص به سراغ ما آمده اند و تا ماموريت آنها به پايان نرسد ، ما را ترك نخواهند كرد وما هستيم كه با كنار آمدن با آنها مي توانيم سرنوشت حقيقي خود را در دنيا و آخرت رقم بزنيم .

آرامش از ديدگاه قرآن

سخنان تكان دهنده رهبر فرزانه انقلاب در باره قرآن

آنچه بايد از اسلام بدانيم

 حكم موسيقي در اسلام

 در موسيقي‌، دو مصداق روشن وجود دارد؛ يك مصداق حرام قطعي‌، يك مصداق حلال قطعي‌؛

 بين اين دو محدوده هم موارد مشتبه است. حرام قطعي‌، آن موسيقي‌ اي‌ است كه انسان را از خود بي‌ خود مي‌ كند؛ از حقايق بي‌ خود مي‌ كند؛ از خدا بي‌ خود مي‌ كند و به شهوات سوق مي‌ دهد...

موسيقي‌ لهوي‌ - كه درباره ي‌ آن از ما سؤال مي‌ كنند و ما هم جواب مي‌ دهيم كه موسيقي‌ لهوي‌ حرام است - اين كار را با انسان مي‌ كند. لهو،آن چيزي‌ كه انسان را از حقايق عالم غافل مي‌ كند و به . « ما يلهي‌ عن ذكر الله » ، « ما يلهي‌ عن الله » يعني‌عالم توهمات و خيالات مي‌ برد، يا به شهوات مي‌ كشاند، لهو و حرام است. موسيقي‌ اي‌ كه وقتي‌ براي‌ دختر و پسر جوان، يا حتي‌ غير جوان نواخته بشود، يا عرضه بشود، يا خوانده بشود و او را به ملاهي‌ و مناهي‌ و فسادو شهوات بكشاند و از آن نزاهت مطلوب اسلام خارج كند، حرام است؛ اين مي‌ تواند موسيقي‌ سنتي‌ باشد، مي‌ تواند موسيقي‌ غربي‌ باشد، مي‌ تواند موسيقي‌ محلي‌ - يا به قول شماها موسيقي‌ مقامي‌ - باشد؛ فرقي‌ نمي‌ كند؛ هر موسيقي‌ اي‌ كه اين طوري‌ باشد، مصداق بارز حرام است. آن موسيقي‌ اي‌ كه اين خصوصيات را ندارد، حلال است؛ مثلاً خواننده ي‌ خوب و خوش صدايي‌، شعر خوش مضموني‌ را مي‌ خواند و نوازنده اي‌ هم مي‌ نوازد و آن مضمون شعر، شنونده را به سمت حقايق اسلامي‌ و الهي‌ و عرفاني‌ و حقايق زندگي‌ - ولو خارج از مسائل عرفاني‌ و الهي‌ باشد - نزديك مي‌ كند؛ اين قطعاً اشكال ندارد و حرام نيست. مثلا در اوايل جنگ« بشنويد اي‌ گروه جانبازان / سرنوشت وطن به دست شماست»  را مي‌ گذاشتند كه اين طور مي‌ خواند

 هيچ كس نمي‌ گويد اين حرام است؛ با اين كه آن نوازنده هم همان سازهاي‌ معمولي‌ را مي‌ زند؛ اما اين مضمون، يك مضمون حلال است و احدي‌ ادعا نمي‌ كند كه اين حرام است.

بيانات امام خامنه اي (مدّ ظلّه العالي) در ديدار با اعضاي گروه ادب و هنر صداي جمهوري اسلامي ايران 5/12/1370

عكس

نرم افزار منجي

دانلود كنيد

دانلود فايل هاي ورد

احكام قرآن