آنچه بايد از اسلام بدانيم
حكم موسيقي در اسلام
در موسيقي، دو مصداق روشن وجود دارد؛ يك مصداق حرام قطعي، يك مصداق حلال قطعي؛
بين اين دو محدوده هم موارد مشتبه است. حرام قطعي، آن موسيقي اي است كه انسان را از خود بي خود مي كند؛ از حقايق بي خود مي كند؛ از خدا بي خود مي كند و به شهوات سوق مي دهد...
موسيقي لهوي - كه درباره ي آن از ما سؤال مي كنند و ما هم جواب مي دهيم كه موسيقي لهوي حرام است - اين كار را با انسان مي كند. لهو،آن چيزي كه انسان را از حقايق عالم غافل مي كند و به . « ما يلهي عن ذكر الله » ، « ما يلهي عن الله » يعنيعالم توهمات و خيالات مي برد، يا به شهوات مي كشاند، لهو و حرام است. موسيقي اي كه وقتي براي دختر و پسر جوان، يا حتي غير جوان نواخته بشود، يا عرضه بشود، يا خوانده بشود و او را به ملاهي و مناهي و فسادو شهوات بكشاند و از آن نزاهت مطلوب اسلام خارج كند، حرام است؛ اين مي تواند موسيقي سنتي باشد، مي تواند موسيقي غربي باشد، مي تواند موسيقي محلي - يا به قول شماها موسيقي مقامي - باشد؛ فرقي نمي كند؛ هر موسيقي اي كه اين طوري باشد، مصداق بارز حرام است. آن موسيقي اي كه اين خصوصيات را ندارد، حلال است؛ مثلاً خواننده ي خوب و خوش صدايي، شعر خوش مضموني را مي خواند و نوازنده اي هم مي نوازد و آن مضمون شعر، شنونده را به سمت حقايق اسلامي و الهي و عرفاني و حقايق زندگي - ولو خارج از مسائل عرفاني و الهي باشد - نزديك مي كند؛ اين قطعاً اشكال ندارد و حرام نيست. مثلا در اوايل جنگ« بشنويد اي گروه جانبازان / سرنوشت وطن به دست شماست» را مي گذاشتند كه اين طور مي خواند
هيچ كس نمي گويد اين حرام است؛ با اين كه آن نوازنده هم همان سازهاي معمولي را مي زند؛ اما اين مضمون، يك مضمون حلال است و احدي ادعا نمي كند كه اين حرام است.
بيانات امام خامنه اي (مدّ ظلّه العالي) در ديدار با اعضاي گروه ادب و هنر صداي جمهوري اسلامي ايران 5/12/1370