سيد محمد جواد حسيني

با پنبه سر بريدن

راننده كاميوني وارد رستوران شد.

دقايقي پس از اين كه او شروع به غذا خوردن كرد سه جوان موتورسيكلت سوار هم به رستوران آمدند و يك راست به سراغ ميز راننده كاميون رفتند و بعد از چند دقيقه پچ پچ كردن، اولي سيگارش را در استكان چاي راننده خاموش كرد.

راننده به او چيزي نگفت . دومي شيشه نوشابه را روي سر راننده خالي كرد و باز هم راننده سكوت كرد و بعد هم وقتي راننده بلند شد تا صورتحساب رستوران را پرداخت كند نفر سوم به او پشت پا زد و راننده محكم به زمين خورد ولي باز هم ساكت ماند.

دقايقي بعد از خروج راننده از رستوران يكي از جوانها به صاحب رستوران گفت : چه آدم بي خاصيتي بود، نه غذا خوردن بلد بود و نه حرف زدن و نه دعوا!
رستورانچي جواب داد : از همه بدتر رانندگي بلد نبود. چون وقتي داشت مي رفت دنده عقب 3 موتور نازنين را خرد كرد و رفت. 

                       و يك عبارت جالب:

كاش آدمهاي دور و بر مي دانستند گاهي انسان مي فهمد اما وانمود مي كند كه نمي داند يا نمي بيند و يا از ماجرا خيلي دور است!

«تغافل نيمي از خرد است»