هر نفسي كه فرو مي بريم ...
هر نفسي كه فرو مي بريم، مرگي رو كه مدام به ما دست اندازي مي كنه، پس مي زنه... .
در نهايت اين مرگه كه بايد پيروز بشه چون از هنگام تولد، بخشي از سرنوشت ما شده و فقط مدت كوتاهي پيش از بلعيدن لقمه اش، باهاش بازي مي كنه.
با اين همه، ما تا اونجا كه ممكنه، با علاقه ي فراوان و دلواپسي زياد به زندگي ادامه مي ديم، همون جوري كه تا اونجا كه ممكنه طولاني تر در يك حباب مي دميم تا بزرگ تر بشه، گر چه با قطعيتي تمام مي دونيم كه خواهد تركيد.
اروين ديويد يالوم – كتاب درمان شوپنهاور
ترجمه ي سپيده حبيب