توجه
توجه وسيله اي است كه با آن ميزان محدود اطلاعات از ميان حجم انبوه اطلاعات [از حواس، حافظه و ساير فرايند هاي شناختي ]را به صورت فعال پردازش مي كنيم.
ويليام جيمز ميگه توجه يني در اختيار گرفتن ذهن به شكلي روشن، تمركز بر يكي از زنجيره افكار از بين چندين مورد همزمان و انصراف از برخي چيز ها براي پرداختن موثر به چيز هاي ديگر.
دو نوع توجه داريم: يكي هشيار و ديگري غير هشيار
توجه غير هشيار يني مطالعه اي دشوار [علت] شما از آن آگاه نيستين، مثلا يك خاطره اي از كودكي، احساس پاي راست.
محتوي توجه ميتونه داخل يا خارج از آگاهي ما قرار داشته باشه.
فوايد توجه:
۱- استفاده معقول از منابع ذهن
۲- افزايش احتمال سرعت و دقت پاسخ به محرك مورد علاقه ي عمده با كاهش توجه به محرك هاي غير مرتبط
۳- هموار ساختن مسير حافظه [يادآوري اطلاعاتي كه توجه شده]
اما هشياري.......
هشياري يني شامل احساس آگاهي و محتوي آگاهي ميشه
در رابطه با توجه، تقريبا هم پوش، البته برخي از پردازش هاي فعال، ناشي از توجه است بدون آنكه به آن هشيار باشيم. مثلا همين كه اسم خودتون رو مينويسيد.
فوايد هشياري
۱- نظارت به تعامل با محيط
۲- با گذشته (حافظه) و حال (حواس خود) مرتبط ميشويم تا به احساس تداوم تجربه به دست يابيم. [هويت شخصي ]
۳- كمك به كنترل و تدوين برنامه ي آينده
توجه دربرگيرنده ي اطلاعاتي است كه فرد دستكاري ميكند، هشياري طيف محدودتري از اطلاعات كه فرد از دستكاري آن آگاه است.
۴ كاركرد عمده ي توجه
۱- توجه توزيع شده
۲- گوش به زنگ بودن و رديابي علامت
۳- جستجو
۴- توجه گزينشي